สือปู้ยวี๋เข้าไปในห้องหนังสือ อุ้มชามที่ใส่เมล็ดบัวเดินดูแผ่นกระดาษทุกแผ่น แล้วจึงไปนั่งหลังโต๊ะหนังสือ
เติมน้ำลงในแท่นหมึกเล็กน้อย แล้วก็จับแท่งหมึกบดไปมาอย่างช้าๆ
นางชอบบดหมึก ในกระบวนการหมุนวนบดให้หมึกซึมออกมานี้ ความคิดก็พลอยคิดเรื่อยไปทีละเส้นทีละเส้น เมื่อหยิบพู่กันขึ้นก็ไม่ต้องคิดอีกว่ากำลังจะเขียนอะไร
"อากู ช่วยส่งจดหมายฉบับนี้ให้พี่ชายคนที่เจ็ด ให้เขาช่วยส่งต่อให้พี่ห้าด้วย"
หวันเสียรับจดหมายมาเป่าหมึกให้แห้งเบาๆ: "เรื่องนี้ไม่บอกคุณชายใหญ่เลยหรือ?"
"ตาสอดส่องของเขาเยอะเกินไป หากไม่จำเป็นถึงที่สุด ข้าไม่คิดจะดึงเขาเข้ามาในเกมนี้ตั้งแต่หัวที" สือปู้ยวี๋หยิบเมล็ดบัวที่แกะเปลือกแล้วหนึ่งเมล็ดใส่ปาก พร้อมกับเอ่ยเสียงเบา: "ไพ่ตายแล้ว จะมาให้คนอื่นส่องดูได้ง่ายๆ ไปเองตอนไหน เมื่อจะเปิดเผยก็คงทำให้มันตกใจตายเวลนั้นล่ะ"
เจ้าหน้าที่หัวเราะอย่างปลอบใจ นัยคหัวเราะมีแต่ความรัก พอแอบดูท้องฟ้าแล้วนึกว่าจะทำน้าแกงก่อนแล้วค่อยออกไปก็พอเหมาะพอดี
เวลาผ่านไปพลัน ผ่านครึ่งเดือนเข้าหน้าร้อน ถึงเทศกาลจงหยวน
เช้าตรู่รอบเวลาแรก เหยียนสืออันตัวดำเสี่ยว เดินไปเอาป้ายวิญญาณที่อยู่ในช่องลึกมาวางบนแท่นบูชา จุดธูปป้ายเทียน คุกเข่าลงก้มหน้างอสามท่า แล้วจึงเงียบอยู่ท่าเดิมอย่างเงียบสงัด อย่างเช่นทุกปี