ให้หมอใช้ผ้านุ่มพันแผลให้เขา สือปู้ยวี๋เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า "ทำให้ตนเองบาดเจ็บเป็นกลยุทธ์อันดับท้าย"
"ข้าไม่อาจทำร้ายนางได้ จึงทำได้เพียงทำร้ายตนเอง"
เหยียนสืออันมองดูบาดแผลซึ่งดูน่ากลัวถูกพันด้วยผ้า คิดว่าน่าจะเจ็บปวด แต่ประหลาดที่นางกลับไม่รู้สึกว่าเจ็บ "นางทำร้ายตนเองเพื่อลงโทษข้า ข้าก็ทำร้ายตนเองเพื่อโต้ตอบนาง เป็นกลยุทธ์อันดับท้าย แต่ก็เป็นกลยุทธ์เดียวที่มีประโยชน์ ในใจนางมีเพียงเรื่องนั้นเรื่องเดียว จึงไม่อาจทนให้ข้าคิดเรื่องอื่นได้ สำหรับนางแล้ว มีเพียงเรื่องนั้นที่เป็นเรื่องสำคัญ เรื่องอื่นล้วนเป็นความคิดฟุ้งซ่าน ไม่จำเป็นต้องมี"
หมอพันผ้าเสร็จ คำนับแล้วลาราชการไป
เหยียนเจ๋อเรียกร้องให้คนอื่นๆ ถอยออกไปด้วย หวังว่าคุณหนูสือจะใช้ความคิดอันปราดเปรื่องของนาง ช่วยให้องค์ชายก้าวข้ามอุปสรรคครั้งนี้ไปได้
"หลังโต้ตอบแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง?"
"สุขใจอย่างหาที่เปรียบมิได้" เหยียนสืออันเงยหน้าขึ้นยิ้ม "แม้แต่คิดจะแทงตัวเองต่อหน้านางอีกสักดาบ ให้เลือดของข้ากระเด็นใส่ตัวนาง อยากจะเอาคืนทุกครั้งที่นางใช้เลือดบีบบังคับข้าโดยไม่ขาดสักครั้ง อยากให้นางได้สัมผัสความรู้สึกที่ข้าเคยได้รับ อยากเห็น..."
อยากเห็นว่านางจะมีความรู้สึกเจ็บปวดปวดร้าวบ้างหรือไม่ จะเปลี่ยนสีหน้าเพราะข้าบ้างหรือไม่ จะยอมอ่อนข้อเหมือนข้าในตอนนั้นหรือไม่
เหยียนสืออันมองนาง "หนักเกินไปหรือไม่?"
สือปู้ยวี๋ย้อนถาม "ข้าเรียกแม่สักคำก็เรียกไม่ออก เจ้าว่าข้าแย่หรือไม่?"
เหยียนสืออันส่ายหน้า "ไม่ใช่การเปรียบเทียบแบบนี้ เจ้าเรียกไม่ออก แต่สิ่งที่เจ้าทำเพื่อสกุลสือนั้น ไม่มีใครเทียบได้"