เมื่อเห็นสีหน้าอำมหิตที่หลงเหลืออยู่ของหูปิงหลังความตาย หลี่หลงซิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ธรรมดาแน่
ไอ้หมอนี่ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมแน่นอน
แต่หลี่หลงซิ่งก็ไม่สะทกสะท้าน!
ตอนนี้เขาอยู่ในระดับก่อนฟ้ากำหนดขั้นเก้าชั้นฟ้าแล้ว ตราบใดที่ระมัดระวังตัวพอ เทือกเขาเหิงต้วนแห่งนี้ที่ไหนเล่าที่เขาไปไม่ได้?
ส่วนถ้ำโบราณนั้น หลี่หลงซิ่งกลับไม่ค่อยสนใจเท่าไรนัก
เพราะวิชาที่เขาบำเพ็ญคือคัมภีร์สวรรค์โกลาหลอันล้ำเลิศ แถมยังเชี่ยวชาญเคล็ดลับอันทรงพลังอีกมากมาย
ส่วนของวิเศษ ก็มีดาบสังหารมังกรอันเป็นของวิเศษที่ถานเสี่ยวโม่มอบให้
วิชา อิทธิฤทธิ์ ของวิเศษ เขาไม่มีขาดตกบกพร่อง
ทว่า ตอนนี้ไม่มีธุระ ไปดูเสียหน่อยก็ได้ว่าถ้ำโบราณนั้นเป็นเช่นไร
คิดได้ดังนั้น หลี่หลงซิ่งสูดลมหายใจลึก แล้วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือทันที
ระหว่างทาง เจอสัตว์อสูรที่เทียบเท่าระดับก่อนฟ้ากำหนดขั้นเจ็ดชั้นฟ้าอีกหลายตัว ล้วนถูกเขาสังหารอย่างไร้ปรานี!
ขุดเอาแก่นอสูรออกมาแล้ว หลี่หลงซิ่งก็เดินหน้าต่อไป
ต่อให้เล็กแค่ไหนก็ยังเป็นเนื้อ ไข่มุกอสูรขั้นเจ็ดชั้นฟ้ายังขายได้ราคาดีอยู่ดี
เดินไปหยุดไป
หนึ่งชั่วยามต่อมา หลี่หลงซิ่งก็มาถึงจุดหมาย
จิตวิญญาณแผ่ออกไป เห็นเพียงในหุบเขาเบื้องหน้ามีกลิ่นอายอันทรงพลังนับร้อยสายทะยานขึ้นสู่ฟ้า
พร้อมกันนั้น ยังปนเปื้อนไปด้วยเสียงคำรามอันแหลมคมของสัตว์อสูรเป็นระยะ!
เสียงโห่รบ เสียงด่าทอ ดังไม่ขาดหู!
หลี่หลงซิ่งไม่แสดงสีหน้า กระโดดตัวเดียวพุ่งตรงไปยังยอดเขาที่อยู่ข้างหุบเขา
ภูเขานี้สูงประมาณพันจั้ง ยอดเขาเป็นหลุมเป็นบ่อ เต็มไปด้วยหินแปลกตา
หลี่หลงซิ่งยืนอยู่บนยอดเขามองลงไปเบื้องล่าง
เมื่อมองลงไปแล้ว อดหัวเราะออกมาไม่ได้!
เห็นเพียงในหุบเขามีผู้คนสองกลุ่มกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง