ไม่ ไม่ นางไม่ไปหรอก
ไม่ต้องกล่าวถึงว่าเหตุที่ฉู่เหยียนออกจากจวนก็เพราะนาง หากรู้อีกว่าในยันต์คุ้มภัยนั่นวาดสิ่งใดไว้ เขาคงกระโดดขึ้นมาสังหารนางเป็นแน่
นางบิดตัวไปมาอย่างกระอักกระอ่วน "มามา ข้าน้อยไม่ต้องไปกระมัง คุณชายสามต้องมิอยากพบหน้าข้าน้อยแน่"
มามาฟางส่ายหน้า "ไฉนเลยจะเป็นเช่นนั้น ผู้อาวุโสได้ยินมาตลอดว่า ช่วงไม่กี่วันนี้คุณชายเอ่ยถึงนามของแม่นางไม่ขาดปาก"
เสิ่นเยว่เจียวสะท้านเยือก มามา ท่านฟื้นสติหน่อยเถิด เขาเอ่ยนามข้าเพราะอยากจะบีบคอข้าตายมากกว่า...
นางรีบยกมือกุมหน้าท้องน้อย ใบหน้าเล็กย่นยู่ ส่งเสียงอึกอัก
"มามา ข้าปวดท้อง..."
มามาฟางจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าเป็นกลเม็ดเล็ก ๆ ของนาง นางคิดว่าอย่างไรเสียองค์หญิงก็เคยพาเสิ่นเยว่เจียวไปค่ายทหารหลวงครั้งหนึ่งแล้ว ทั้งได้ยินว่าฉู่เหยียนยอมรับยันต์คุ้มภัยของเสิ่นเยว่เจียวแล้ว เช่นนั้นครั้งนี้ไปพร้อมกันก็คงไม่เป็นไร
แต่เมื่อเห็นเสิ่นเยว่เจียวไม่ต้องการไป ก็มิอาจใจแข็งบังคับได้
เพิ่งจะคิดให้คนมาส่งเสิ่นเยว่เจียวกลับ กลับมีเด็กรับใช้ก้าวเท้าฉับ ๆ ตรงเข้ามาอีก
"มามา คุณชายบอกว่าวันนี้ต้องให้แม่นางเยว่ไปรับ ถึงจะยอมกลับ"
สิ่งใดกัน?
เสิ่นเยว่เจียวถึงกับลืมร้องปวด ยืดอกน้อย ๆ ตรงแน่ว
"เจ้าฟังผิดไปกระมัง ข้ายังสูงไม่ถึงล้อรถม้าเลย เหตุใดจึงต้องให้ข้าไปรับ"
เด็กรับใช้หลุบตาลงนบนอบ เอ่ยซ้ำอย่างเคารพอีกครั้ง
"คุณชายสั่งมาดังนี้ ให้แม่นางเยว่ไปรับ ถึงจะยอมกลับ"