เสิ่นเยว่เจียวแม้จะโง่เพียงใดก็ดูออก ว่าคนตระกูลเหยามาเพื่อล้างแค้นให้เหยาจือจิ่น
นางยังรู้สึกผิดต่อท่านย่าอยู่บ้างเมื่อครู่ แต่คิดไม่ถึงว่าท่านย่าผู้นี้ก็ใช่ว่าจะเป็นคนดี
แม่สามีลูกสะใภ้คู่นี้ร้องรับส่งกัน ช่างน่าดูยิ่งนัก
เสิ่นเยว่เจียวรู้สึกเสียดาย หากรู้เช่นนี้ตั้งแต่แรก น่าจะต่อยฟันเหยาจือจิ่นให้หลุดอีกสักสองสามซี่
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ฉู่เหยียนก็ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้านาง
เสิ่นเยว่เจียวชะงักเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าฉู่เหยียนจะปกป้องนาง เมื่อได้สติก็รีบหลบไปอยู่ข้างหลังฉู่เหยียนอย่างรู้งาน
มีเทพมัจจุราชตนนี้คุ้มกัน นางเชื่อว่าคนตระกูลเหยาพวกนี้ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามแน่
หากฉู่เหยียนจะสู้ไม่ไหว นางก็ยังมีเสด็จแม่คอยหนุนหลัง!
ฉู่เหยียนอายุเพียงสิบขวบ แต่ความสูงเทียบเท่าท่านย่าผู้นี้แล้ว
"พวกไม่เป็นมงคล เจ้ากำลังด่าข้าอยู่หรือ?"
เขามองท่านย่า แต่ถามฮูหยินจาง
สีหน้าฮูหยินจางเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เสิ่นเยว่เจียวเป็นแค่เด็กผู้หญิงป่ามาจากข้างนอก แต่ฉู่เหยียนเป็นบุตรชายแท้ๆ ขององค์หญิง เป็นหลานน้าแท้ๆ ของฮ่องเต้ แม้นิสัยเกรี้ยวกราดโอหัง นางจะดูไม่อยู่ปาก แต่ก็ไม่มีใครกล้าตำหนิเขาแบบโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้
"คุณชายสามตระกูลฉู่เข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายถึง..."
เดิมทีฮูหยินจางอยากจะชี้ไปทางเด็กคนนั้นที่ถูกเขาบังอยู่ข้างหลัง แต่เมื่อสู้สายตาที่ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวอย่างไม่รู้สาเหตุของฉู่เหยียน เสียงนางก็พลันเงียบลง มือนั้นยิ่งไม่กล้ายกขึ้น