กลับถึงเรือนฟังหิมะ ในที่สุดชุดเปื้อนของเสิ่นเยว่เจียวก็ถูกเปลี่ยนออกมา ถ่านอิ๋นซือในห้องก็เติมใหม่หมด อบอุ่นจนคนในเรือนง่วงหาวหวอด ๆ
คราก่อนที่อิ๋นเหยาถูกเฆี่ยน เสิ่นเยว่เจียวไปขอโอสถดีจากหลี่ต้าฟูมาให้ขวดหนึ่ง แผลเป็นวงกว้างทายาไม่กี่วันก็หายดี
นางเพิ่งทายาให้เสิ่นเยว่เจียวเสร็จ ก็มีคนส่งยาชุดใหม่มาให้
เสิ่นเยว่เจียวคิดว่าหูตนฟังผิด จึงถามย้ำอีกรอบอย่างไม่แน่ใจ
"เจ้าว่านี่ใครให้มาส่ง?"
"เป็นต้ากงจื่อแห่งจวนจิ้นกั๋วกงให้คนนำมา"
ผู้ส่งยามิใช่ใครอื่น กลับเป็นเหยาจือสวี่
เหยาจือจิ่นมิใช่คนดีอะไร แต่ไม่นึกว่าเหยาจือสวี่จะรู้จักวางตัว
แววตาเสิ่นอันเหอมีบางอย่างแวบผ่าน รวดเร็วจนคนจับไม่ได้ เขารับโอสถ น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยกับเด็กรับใช้ที่นำโอสถมาส่งว่าลำบากแล้ว จึงหันตัวส่งให้อิ๋นเหยา
"ของจากจวนกั๋วกงย่อมต้องดี นี่เป็นน้ำใจของต้ากงจื่อเหยา ให้เก็บไว้ก่อนเถิด"
อิ๋นเหยาสรรพสิ่งเข้าที่ แลเห็นหน้าเล็ก ๆ ของเสิ่นเยว่เจียวแดงก่ำ จึงรีบว่า "บ่าวไปต้มน้ำขิงสักถ้วยดีหรือไม่ ให้คุณหนูร้อนเนื้อขึ้น"
พอนางอิ๋นเหยาออกไป เสิ่นอันเหอจึงถามถึงเรื่องในตำหนักชิงฮุยเมื่อครู่
รู้ว่าเหยาจือสวี่ช่วยนางร้องขอความกรุณา เสิ่นอันเหอมิได้ปริปาก แต่ชัดเจนว่าในใจมีเรื่องกังวล
เสิ่นเยว่เจียวคิดว่าเขายังหวาดหวั่นฉู่เหยียนจะกลั่นแกล้งอีก จึงเอ่ยปลอบด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน "ท่านพ่อวางใจเถิด วันนี้ข้าตั้งใจไปที่ตำหนักชิงฮุยตอนหา จือสวี่อยู่นั่น ฉู่เหยียนขายหน้าต่อหน้าคนในจวนกั๋วกง ผ่านวันนี้ไป เขาต้องลงโทษบ่าวใจร้ายพวกนั้นอย่างหนักแน่ ต่อจากนี้ผู้ใดในจวนก็ไม่กล้ารังแกเราแล้ว"