กลับถึงจวนองค์หญิง เสิ่นเยว่เจียวทำสิ่งแรกคือไปหาเสิ่นอันเหอ เสิ่นอันเหอกำลังถือตำราเล่มหนึ่ง ทว่าจิตใจหาได้อยู่ที่ตัวหนังสือนั้นไม่
เห็นนางกลับมา เสิ่นอันเหอวางตำราลง น้ำเสียงอ่อนโยน ไม่ต่างจากปกติ
"เจียวเจียว ได้พบท่านซื่อกงจื่อแล้วหรือ"
นางมิได้ตอบรับ กลับเดินตรงไปยังตู้ฝังผนังข้างกาย เปิดลับแลชั้นล่างขวามือ
เสิ่นอันเหอแทบผุดลุกพรวดขึ้น "เจียวเจียว เจ้าทำอะไร"
เสิ่นเยว่เจียวหยิบเงินทั้งหมดภายในนั้นออกมา โยนให้เสิ่นอันเหอ
"ท่านพ่อ ท่านจงออกไปเดี๋ยวนี้ ใช้เงินพวกนี้ให้หมด ซื้อปิ่นหงส์ ซื้อกำไลหยก อันใดล้ำค่าก็ซื้อสิ่งนั้น"
สีหน้าเสิ่นอันเหอเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เจียวเจียว เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร"
เงินเหล่านี้ เขาเก็บหอมรอมริบมาเนิ่นนาน
"ท่านพ่อ ท่านจงฟังข้าเถิด"
ใบหน้าเยาว์วัยนั้นเต็มไปด้วยความวิตกกังวล จนเสิ่นอันเหอเห็นแล้วใจหาย
"ฉูเหยียนฟ้องถึงพระบิดาแล้วรึ"
"เป็นเพียงเวลาเท่านั้น"
นางเร่งรุดเสิ่นอันเหอ "ท่านพ่อ เงินทองหมดไปยังหาใหม่ได้ แต่หากต้องพระพิโรธองค์หญิงตั้งแต่บัดนี้ ภายภาคหน้าพวกเราคงยากลำบาก"
นั่นเป็นเรื่องภายภาคหน้า บัดนี้เสิ่นอันเหอหาได้ยี่หระ
"เรื่องมันผ่านมานานถึงเพียงนี้ จะเกิดปัญหาใดอีก เจียวเจียว เจ้ากังวลเกินไป"
"ท่านพ่อ!"
บางคราเสิ่นเยว่เจียวก็โกรธท่านพ่อทึ่มผู้นี้ยิ่งนัก
เห็นหางตาบุตรสาวแดงก่ำ น้ำตาคลอหน่วย อีกทั้งหวนนึกถึงเรื่องที่เคยสัญญากับบุตรสาวแต่กลับมิอาจทำได้ คิดถึงคำที่บุตรสาวเคยว่ากลัวถูกขับไล่ออกจากจวนองค์หญิง เขาจึงได้แต่เก็บเงินใส่ถุง