ภายในรถม้า เสิ่นเยว่เจียวนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย บางครั้งก็ดึงผ้าคลุมที่สวมอยู่ บางครั้งก็ลูบคลำสร้อยลูกปัดหินสีที่คอ
ฉู่หัวชางหมุนสร้อยที่เบี้ยวกลับมาให้เข้าที่ "นั่งตัวตรงเช่นนี้ กลัวหกล้มหรือ"
"ท่านพ่อกล่าวว่า ในวังไม่เหมือนที่บ้าน ต้องเดินให้ถูกธรรมเนียม นั่งให้เรียบร้อย ยังกำชับให้ข้าระมัดระวัง อย่าทำให้ของล้ำค่าเหล่านี้เปื้อนหรือเสียหาย"
พูดถึงตรงนี้ สะโพกเล็กๆ ของเสิ่นเยว่เจียวก็ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้นาง
"ท่านแม่ ท่านพ่อทำสิ่งใดผิดหรือ ทำให้ท่านโกรธ เมื่อครู่ท่านยังไม่สนใจเขาเลย"
ฉู่หัวชางช่วยจัดผ้าคลุมให้นางอีกครั้ง "บิดาของเจ้ามิได้ทำให้ข้าโกรธ เพียงแต่ช่วงนี้ในจวนมีเรื่องจุกจิกมากมาย จนไม่มีเวลาดูแลเท่านั้น"
หากจะว่าเรื่องในจวนที่ทำให้ฉู่หัวชางรำคาญใจได้ ก็คงมีเพียงเรื่องที่ฉู่ยี่ถอนหมั้นเท่านั้น
ภายนอกบิดามารดายังคงได้รับความโปรดปรานดังเดิม แต่ลองคิดดูให้ดี ฉู่หัวชางเริ่มตีตัวออกห่างเสิ่นอันเหอมาตั้งแต่ก่อนเข้าวังแล้ว
และก่อนเข้าวัง สิ่งที่เกิดขึ้นมีเพียงเรื่องที่เสิ่นอันเหอโลภมากรับสินบน
ท่านพ่อช่างมืดมนเสียนี่กระไร!
นางกำหมัดน้อยแน่น: เพื่อจะได้กินของหรูของดีต่อไป เห็นทีคงต้องอาศัยนางเพียงผู้เดียวแบกภาระสำคัญในการเกาะต้นขาใหญ่เสียแล้ว
ฉู่หัวชางถูกกิริยาน้อยๆ ของนางทำให้ขบขัน
"ไม่ต้องตื่นเต้น ประเดี๋ยวถึงวังแล้ว เจ้าก็อยู่ข้างกายข้า แม่จะปกป้องเจ้าเอง"
เสิ่นเยว่เจียวปลายจมูกร้อนผ่าว กอดมารดาจอมปลอมแน่น