ผู้ที่เดินตามหลังมามาฟางเป็นสตรีสูงวัยผู้หนึ่ง นางพาเด็กสาวใช้คนหนึ่งกับเด็กหญิงอายุเจ็ดแปดขวบมาด้วย
อาภรณ์ของทั้งสองมิได้หรูหราหลากสีสัน ทว่าก็สมฐานะยิ่ง ผู้มาเยือนน่าจะเป็นผู้มีหน้ามีตาอยู่บ้าง
พอสตรีสูงวัยเห็นองค์หญิง น้ำตาก็รื้นขึ้นในเบ้าตาแทบจะทันที นางดึงมือเด็กหญิงหมายจะคุกเข่าทำความเคารพใหญ่
“พระบิดา! ข้าน้อยได้พบท่านอีกคราแล้ว!”
เสิ่นเยว่เจียวสงสัยใคร่รู้ จึงเอ่ยถามฉู่เหยียนว่า “ผู้นี้เป็นใคร?”
ฉู่เหยียนเงียบงันไปชั่วครู่ อยู่ดี ๆ คิ้วก็กระตุกขึ้น แล้วเอ่ยนามหนึ่ง
“กูอี๋ขวาง”
ผู้ใดกัน?
เสิ่นเยว่เจียวตะลึงงันไปชั่วขณะ จากนั้นจึงค่อย ๆ นึกออกว่า ยามฉู่หัวชางยังเยาว์วัย มีนางในสองนางคอยปรนนิบัติดูแลอยู่เคียงข้างอย่างภักดี คนหนึ่งแซ่ฟาง ดูแลเจ้านายได้แนบเนียนอบอุ่นที่สุด อีกคนแซ่ฉี ฉลาดหลักแหลมและเด็ดขาดมีหัวคิดที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางในแซ่ฉีผู้นี้ ในวังหลังอันเป็นสถานที่เขมือบชีวิตคนได้เพียงชั่วพริบตา นางได้กลั่นกรองแผนการนับไม่ถ้วนถวายแด่องค์หญิงที่ถูกทอดทิ้ง ทั้งยังช่วยผลักดันพระนางจนก้าวสู่ตำแหน่งที่ทรงเกียรติที่สุดทีละขั้น
ภายหลังเมื่อฉู่หัวชางกลายเป็นองค์หญิงที่ไม่มีผู้ใดกล้าอาจเอื้อมล่วงเกินได้แล้ว นางในทั้งสองนางต่างก็อายุเกินยี่สิบห้าปีแล้ว ทว่ายังคงเลือกที่จะอยู่ในวังเพื่อปรนนิบัติเจ้านายต่อไป ได้รับการเรียกขานว่า ‘อี๋ขวาง’ แต่ทว่าอี๋ขวางผู้นั้นช่วยเจ้านายสร้างศัตรูไว้มากมาย ผู้คนเหล่านั้นไม่อาจทำร้ายฉู่หัวชางองค์หญิงผู้นี้ได้ จึงมุ่งหมายจะเล่นงานอี๋ขวางผู้นี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉู่หัวชางเกรงว่านางจะประสบเคราะห์ร้ายเข้าจริง ๆ จึงได้หาคู่ครองให้นาง มอบสินสมรสให้อย่างเต็มที่ จับนางสมรสออกเรือนไปในฐานะบุตรีขุนนาง โดยแต่งกับนายรองแม่ทัพแห่งกรมทหารองครักษ์