ฮูหยินเซี่ยโกรธจนพูดไม่ออก
“เจ้า! เจ้ากล้าดีอย่างไร…”
นางกัดฟันพูดออกมาได้ไม่กี่คำ ก่อนจะรู้สึกตัวช้าไป “เมื่อครู่เจ้าเอ่ยว่าสิ่งใด?”
ฉู่ยี่มองเซี่ยหว่านอิ๋งที่สีหน้าซีดเผือด เอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดความว่า “หญิงสาวที่ข้าชอบ ที่แท้ก็คือบุตรีของไท่ฟู่เซี่ย”
“เจ้า! เจ้า ว่า… เจ้าได้อย่างไร…”
ฮูหยินเซี่ยสงสัยว่าตนเองฟังผิดไป “ผู้ใด?”
สาวใช้สองคนที่อยู่ด้านนอกต่างก็เปิดม่านรถพร้อมกัน จ้องมองฉู่ยี่ด้วยความตะลึง “ท่านว่าผู้ใด?”
ฉู่ยี่หันมอง สายตาเพียงแวบเดียวก็ทำให้สาวใช้สองคนนั้นรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ ตกใจจนรีบปล่อยม่านรถลง นั่งตัวตรงอย่างว่าง่าย
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เห็นสีหน้าของเซี่ยหว่านอิ๋งดีขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้แล้ว แต่นางยังคงก้มหน้านิ่ง ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
“ก่อนหน้านี้ที่ข้าละเลยคุณหนูเซี่ยเป็นความผิดของข้า การถอนหมั้นก็ล้วนเป็นความผิดข้า หากตอนถอนหมั้นข้าได้อธิบายให้กระจ่างแจ้ง หรือข้าสามารถพบท่านล่วงหน้าก่อน ความเข้าใจผิดนี้คงจบสิ้นไปนานแล้ว บัดนี้ความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว การหมั้นหมายระหว่างข้ากับคุณหนูเซี่ยจะ…”
“ไม่จำเป็น”
ฮูหยินเซี่ยเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เซี่ยหว่านอิ๋งเงยหน้าขึ้นทันที ริมฝีปากขยับ แต่กลับไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด
“วันนั้นที่จวนองค์หญิงของพวกเจ้าได้พูดกันไว้ชัดแจ้งแล้ว การแต่งงานของสองตระกูลเราเป็นอันยกเลิก นับแต่นี้ไปจะไม่ติดต่อกันอีก คุณชายใหญ่ฉู่ รบกวนท่านลงจากรถเถิด อย่าให้กระทบกระเทือนชื่อเสียงของบุตรีข้า”