คงชิงเดินทางมาครานี้ แจ้งว่าหวยอันมีธุระ จากนี้ไปงานของหวยอันจะให้เขาทำแทน
พูดง่าย ๆ คือต่อไปคงชิงจะพักอาศัยที่เรือนไร่
เสิ่นเยว่เจียวมองอิ๋นเหยาที่อยู่ข้าง ๆ แล้วผงกศีรษะ
"ได้ ทว่าหวยอันทำงานหนักที่เรือนไร่นี้ เจ้าคงต้องออกแรงมากหน่อย"
ก่อนหน้านี้เรือนไร่มีห้องว่างไม่น้อย แต่หลังจากซื้อบ่าวไพร่มาไม่น้อย ห้องก็ถูกใช้จนเกือบเต็ม
ในเมื่อหวยอันไม่มาแล้ว คงชิงก็ย่อมพักในห้องของเขา
ชิวจวี๋เดิมคิดจะให้อิ๋นเหยาพาเขาไป แต่อิ๋นเหยากลับหันไปวุ่นวายกับงานของตน ไม่คิดจะสนใจเขาเลย จึงจำต้องนำเขาไปเอง
ผู้ใดจะคาดคิดว่าคงชิงเพิ่งก้าวเท้าจากไป ไม่นานเหยาจือสวี่ก็มาถึงจริง ๆ
เสิ่นเยว่เจียวโบกมือรัว ๆ "ไม่ได้ ๆ คงชิงอยู่ในเรือนไร่นี่ หากเขารู้ว่าข้าออกไปข้างนอก ต้องไปบอกฉู่เหยียนเป็นแน่"
"ไม่หรอก ตอนนี้เขามีธุระอื่น ไถ่ตัวออกมาไม่ได้ชั่วขณะ"
พูดจบเขาเห็นรองเท้าบู๊ตหนังเล็กที่วางไว้ริมเตียงอย่างเป็นระเบียบ ก็เลิกคิ้วขึ้นทันใด
ที่แท้นี่คือรองเท้าที่จิ่นเอ๋อร์ส่งเสียงเอะอะจะเอาให้ได้?
เขาหยิบขึ้นมาพินิจดู ไซส์รองเท้าเหมือนกันจริง ๆ ด้านในบุด้วยสำลีนุ่ม ดูอบอุ่นยิ่งนัก อีกทั้งทำจากหนังลูกวัว กันน้ำ กันหนาว เพียงแต่ไร้ลวดลายใด ๆ สำหรับสตรีแล้วดูเรียบง่ายเกินไป
"เอามา"
เสิ่นเยว่เจียวฉวยรองเท้ากลับมา
ผิดปกติอะไรกัน ถึงได้ถือรองเท้าสตรีมาพิเคราะห์
ไม่กลัวตากุ้งยิงขึ้นตาหรือ!
นางสวมรองเท้าเข้าไป ฝ่าเท้าพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา