"ได้ยินมาหรือไม่ วันนี้คุณชายสามประทานรางวัลแก่อิ๋นเหยาอีกสิบตำลึง"
"สิบตำลึง? ข้าทำงานเป็นสาวใช้ทำงานหยาบทั้งชีวิตยังเก็บไม่ถึงสิบตำลึงเลย ชะตาอิ๋นเหยาช่างดีนัก ได้ติดตามนายผู้ใจกว้าง"
เสิ่นเยว่เจียวยืดตัวตรง ปรือหูฟังอย่างตั้งใจ
เงินตรานางก็มี ฉู่เหยียนให้สิบตำลึง ครานี้นางให้ร้อยตำลึงได้
"เจ้าเคยได้ยินคุณชายสามใจกว้างตั้งแต่เมื่อใด? ความใจกว้างของคุณชายสามนั้น มีเพียงต่ออิ๋นเหยาเท่านั้น คนทั้งหลายกล่าวกันว่าคุณชายสามถูกตาอิ๋นเหยา ต้องการรับเป็นสาวใช้ปรนนิบัติ เพียงแต่คุณชายสามยังเยาว์นัก จึงเก็บอิ๋นเหยาไว้ดูแลใกล้ตัวก่อน รอให้ถึงวัย ก็จะเลื่อนเป็นสาวใช้ปรนนิบัติ ต่อไปภายภาคหน้า นั่นก็คืออนุ"
"เช่นนั้นภายภาคหน้า อิ๋นเหยาก็จะเป็นนายที่แท้จริงน่ะสิ?"
เสิ่นเยว่เจียวทรุดลงอย่างท้อแท้ดังเดิม
ไม่แน่ว่าฉู่เหยียนอาจถูกตาอิ๋นเหยาจริง มิเช่นนั้นชาติก่อนเหตุใดจึงสังหารสองพ่อลูกนางเพื่อสาวใช้เพียงคนเดียว
หากเป็นเช่นนั้นจริง นางจะช่วงชิงจากฉู่เหยียนได้อย่างไร...
มิได้!
นางจะลองถามอิ๋นเหยา เผื่อว่าอิ๋นเหยาถูกบีบบังคับก็เป็นได้?
ครานี้นางจักไม่หลบเลี่ยงอีก ยืนสง่าอยู่หน้าประตูใหญ่ตำหนักชิงฮุย ต้องการพบหน้าอิ๋นเหยาสักครั้ง
ฉู่เหยียนเพิ่งฝึกยิงธนูเสร็จ อิ๋นเหยาผู้ปรนนิบัติอยู่ข้างกายยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้ทันที ให้เขาเช็ดเหงื่อ
เขาบรรจงใช้ผ้าเช็ดคันธนูยาวจนสะอาด จากนั้นก็โยนใส่อิ๋นเหยาอย่างไม่ใส่ใจ