แม้จะมิได้มีข้อห้ามอย่างโจ่งแจ้ง แต่หลายวันมานี้นามนี้กลับกลายเป็นสิ่งต้องห้ามในจวน
บัดนี้ถูกเซี่ยหว่านอิ๋งเอ่ยขึ้น เสิ่นเยว่เจียวก็ประหนึ่งก้อนหินเล็กที่แขวนเหนือทะเลสาบ หล่นตุ้บลงมา ก่อระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว
ฉู่เซวียนไม่มีสีหน้าใด ๆ ฉู่เหยียนเหมือนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เมื่อท่านพี่สะใภ้มีธุระกับเจ้า เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
เขาก้าวจากไปก่อน จากนั้นฉู่เซวียนก็เดินตามออกมา
“จะไปแห่งใด”
ฉู่เหยียนกวาดตามองเขาอย่างเรียบเฉย “ตำหนักชิงฮุย”
ฉู่เซวียนเม้มมุมปาก “เจ้าไม่สงสัยบ้างหรือว่านางอยู่ที่เรือนไร่ทางตะวันตกเป็นอย่างไร”
สมดังคาด ฉู่เหยียนชะงักเท้า
เขาหันกลับมามองพี่สองผู้ไม่ค่อยพูดจากแต่เยาว์วัย
“ข้าเหตุใดต้องสงสัยนาง ข้าอยากให้นางตายอยู่ข้างนอกเสียด้วยซ้ำ”
ฉู่เซวียนกลับยิ้มออกมาได้
“แต่ข้าได้ยินว่า เจ้าให้คงชิงไปสืบเรื่องเรือนฝูหยง ถึงขั้นรู้ว่าเสิ่นเยว่เจียวตอนจากไปแอบกำเมล็ดแตงโมทองคำไปกี่เมล็ด”
ฉู่เหยียนปากแข็ง “นี่เป็นสมบัติของสกุลฉี ข้าย่อมต้องสืบให้กระจ่าง”
ฉู่เซวียนไม่เอ่ยอันใดอีก เพียงยกมุมปาก ยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
เมื่อครู่ถูกจับได้ต่อหน้า ฉู่เหยียนยังไม่โกรธ มาบัดนี้กลับพลันอึดอัดขึ้นมา
“เด็กนั่นพูดถูก พี่สอง เหตุใดถึงสอดรู้สอดเห็นนัก”
ฉู่เซวียนเปลี่ยนถ้อยคำเมื่อครู่ โยนกลับคืนให้ “นี่เป็นเรื่องของสกุลฉี ข้าย่อมต้องถามให้กระจ่าง”
ล้วนเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ฉู่เหยียนรู้ดีว่าพี่สองไม่ชอบฟังสิ่งใด แต่เขาก็ยิ่งจะพูด