เสิ่นเยว่เจียวขดตัวอยู่บนหลังม้า อดทนต่อความคลื่นไส้ ทั้งยังต้องเผชิญลมหนาว นางยื่นมือเล็ก ๆ เปรอะเปื้อน ชี้ไปทางที่ตนมา
“ทางนั้น”
ทันใดนั้น ฉู่เซวียนก็ตวาดสั่งให้ผู้คนหันทิศทาง ม้าพลันทะยานฝ่าหิมะ ลมพายุกรีดใบหน้าราวมีดคม เจ็บแปลบ
นี่มันหนาวยิ่งกว่าเดินฝ่าหิมะด้วยตนเองเสียอีก
เสิ่นเยว่เจียวรู้สึกราวกับทั่วร่างถูกมัดด้วยมีดน้ำแข็ง ทุกย่างก้าวของม้า ร่างของนางก็ถูกมีดน้ำแข็งกรีดแทง เจ็บจนเกือบร่วงจากหลังม้า
นางไม่คาดหวังให้ฉู่เซวียนดีต่อนางมากนัก ได้แต่จับอานม้าเบื้องล่างไว้แน่น คิดเพียงขอให้ถึงที่หมายเร็วเข้า ฉู่เหยียนจะได้รอดพ้นภัย นางก็ไม่ต้องทนหนาวอีก
ขณะนั้นเอง ฉู่เซวียนก็ดึงตัวนางมาอยู่เบื้องหน้า แล้วใช้ผ้าคลุมห่มนางไว้อีกครา
ร่างที่แข็งเย็นกระแทกเกราะเหล็กอันแข็งแกร่ง นางกลับไม่รู้สึกเจ็บ กลับค่อย ๆ รู้สึกอบอุ่นขึ้น
นางวางใจทิ้งร่างพิงลงไป ดวงใจที่ลอยเคว้งคลายความกังวลไปกว่าครึ่ง
ครู่ต่อมา เสิ่นเยว่เจียวพาฉู่เซวียนมาถึงบริเวณนั้น ทว่าทั่วทิศขาวโพลนไปด้วยหิมะ ไหนเลยจะคล้ายมีผู้คน
ฉู่เซวียนกำบังเหียนในมือแน่น น้ำเสียงสั่นเครือ
“เขาอยู่ไหน”
เสิ่นเยว่เจียวห้อยขาเล็ก ๆ หมายจะลง ฉู่เซวียนสะกดอารมณ์ที่จะเหวี่ยงนางทิ้ง อุ้มนางลงจากหลังม้า
ก็เห็นเพียงร่างเล็ก ๆ นั้นวิ่งนำไปข้างหน้า แล้วคุกเข่าลง ณ จุดหนึ่ง มือน้อยขุดคุ้ยในหิมะอย่างสุดชีวิต
“รองแม่ทัพ ตรงนั้นดูเหมือนมีผู้คน!”
ไม่รู้ผู้ใดร้องขึ้น ฉู่เซวียนหรี่ตาลงฉับพลัน ก่อนสาวเท้าพรวดเข้าไป