ที่ไหนได้เป็นไม้ตายจอมปลอม นี่คือนางฝึกฝนอย่างหนักกับหวยอันมาตลอดสองปีต่างหาก!
ทว่าหากพูดออกไป ไม่เพียงทำให้หวยอันผู้เป็นอาจารย์ต้องขายหน้า ยังจะถูกฉู่เหยียนหัวเราะเยาะอีกด้วย
เสิ่นเยว่เจียวกัดฟันกรอด ตายเสียดีกว่าไม่ยอมปริปาก
ข้อมือส่งความเจ็บร้าวรุนแรง เสียงของเสิ่นเยว่เจียวเจือสะอื้นแล้ว
“หากเจ้าหักข้อมือข้า ข้าจะเกาะเจ้าไปทั้งชีวิต”
ฉู่เหยียนนึกขึ้นได้ว่านางเคยข้อมือหักไปครั้งหนึ่ง จึงปล่อยมือ
“ด้วยเจ้าน่ะรึ ยังคิดจะเกาะข้าไปทั้งชีวิต?”
เสิ่นเยว่เจียวคลึงข้อมือที่เจ็บระบม เม้มริมฝีปากแน่น
เห็นนางทำท่าไม่ยอมจำนนเช่นนี้ ฉู่เหยียนก็บิดแก้มนางเสียทีหนึ่ง
“เจ้าด่าว่าข้ารึ?”
“ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าไม่ได้อ้าปากสักหน่อย จะด่าว่าเจ้าได้อย่างไร?”
ฉู่เหยียนชี้ไปที่หน้าอกของนาง “เจ้าด่าว่าข้าอยู่ในนี้”
นางปากแข็งตอบว่า “เจ้าได้ยินรึ?”
ฉู่เหยียนยิ้มเย็น “นี่ยังต้องฟังอีกหรือ?”
เสิ่นเยว่เจียวคิดในใจ ชายผู้นี้ป่วยไข้กระมัง?
ปัดมือข้างนั้นออก แก้มอีกด้านของเสิ่นเยว่เจียวก็มีรอยแดงเพิ่มอีกหนึ่งรอย
ซ้ายขวาสมมาตรกัน ดูประหลาดตาดีนัก
“เจ้ายังไม่เคยพบเหิงเอ๋อร์สินะ”
เสิ่นเยว่เจียวชะงักงัน
“ฉู่เหิง หน้าตาคล้ายพี่สะใภ้ พอเห็นข้าก็ยิ้มให้ข้าด้วย”
ชายคนนี้ป่วยไข้แน่แล้ว ถึงได้มาอวดโอ่นางเช่นนี้
เห็นนางเงียบงันไม่พูดจา ขอบตาก็ค่อย ๆ แดงเรื่อขึ้นมา ความคิดที่อยากจะยั่วยุให้นางโกรธนั้นกลับเลือนหายไปในพริบตา
เขาเก็บความคิดคะนองใจไปเสีย มองดูเสิ่นเยว่เจียวอย่างเงียบงัน
“เสิ่นเยว่เจียว ข้าไปชายแดนมาเกือบตาย เจ้าไม่ถามสักคำรึ?”