"จะทำอะไรน่ะหรือ? ก็จะเล่นงานเจ้าไง!"
เสิ่นเยว่เจียวพุ่งเข้าใส่ พร้อมกับกระหน่ำกาน้ำทองเหลืองลงบนศีรษะของหญิงชรา
น้ำร้อนในกาหกใส่ศีรษะหญิงชรา และกระเด็นเปื้อนร่างของเสิ่นเยว่เจียวไปครึ่งตัว แต่โชคดีที่น้ำชาอุ่นพอดี จึงไม่ลวกนาง
อิ๋นเหยาตกใจ แต่ก็มิได้ห้ามปราม
คุณหนูเก็บกดมานานเกินไปแล้ว การได้ระบายออกมาบ้างเป็นเรื่องดี หญิงชราผู้นี้รังแกเกินทน สมควรโดนสั่งสอน
เสียงทึบดังขึ้นพร้อมกับเสียงโหยหวนที่น่าสังเวชยิ่งขึ้นของหญิงชรา หน้าผากของนางปรากฏแผลแตกเป็นทางชัดเจน เลือดสีแดงสดคละเคล้ากับเศษใบชา ไหลย้อยเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า
หญิงชราที่แต่เดิมก็ล้มอยู่กับพื้น ยิ่งไม่อาจลุกขึ้นมาได้
เสิ่นเยว่เจียวหอบหายใจ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง หลังมือถูกน้ำร้อนลวกจนแดงเป็นปื้น
"ฆ่า... ฆ่ากันแล้ว! ฆ่ากันแล้ว!"
สาวใช้นางหนึ่งตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร้องกรีดขึ้นเสียงแหลม
ชิวจวี๋ที่เพิ่งวิ่งกลับมาจากข้างนอกได้ยินก็รีบเอามือปิดปากสาวใช้ผู้นั้น แต่นางเองพอเห็นเหตุการณ์นั้นแล้ว ก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน
เสิ่นเยว่เจียวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด
บรรดาคนรับใช้ที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างแข็งทื่อ อยู่กับที่ จ้องมองร่างผอมบางนั้นด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
ดวงตาคู่นั้นเย็นชา ราวกับไม่ใช่แววตาของเด็ก
เสิ่นเยว่เจียวกวาดสายตาช้า ๆ ไปทั่วใบหน้าที่หวาดกลัวทุกใบหน้า ดั่งเข็มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงจนหนังศีรษะชาไปหมด
นางก้มหน้าลง มองดูหญิงชราที่กำลังคร่ำครวญ
"เมื่อครู่เจ้า พูดว่า กระไรนะ? ข้าไม่ได้ยิน"
หญิงชราตกใจจนหดตัว แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องอีก