นึกว่าเป็นเพียงไข้หวัดธรรมดา ทว่ากินยาติดต่อกันสองวัน เหงื่อออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไข้หวัดของนางกลับยังไม่ทุเลา
อิ๋นเหยาจนด้วยหนทาง จึงไปหาคงชิง แต่คงชิงตั้งแต่วันนั้นที่ติดตามฉู่เหยียนไปก็ไม่กลับมาอีกเลย
ชิวจวี๋ร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ “ให้ข้าน้อยไปตามหมอในหมู่บ้านดีหรือไม่ จะปล่อยให้คุณหนูเป็นไข้อยู่อย่างนี้มิได้”
“ก็ดี”
อิ๋นเหยาหยิบเหรียญทองแดงให้บ้าง ชิวจวี๋ตบกระเป๋าตนเอง “ข้าน้อยมี”
“เอาไปเถิด ยามนั้นจ่ายเงินให้หมอเพิ่มอีกหลายเหวิน ให้เขาเร่งฝีเท้าหน่อย”
ชิวจวี๋จึงรับคำ แล้วรีบออกไป
ทว่าพอถึงประตู ก็พบคงชิงเข้า
ได้ยินว่านางจะไปตามหมอ คงชิงที่ยังไม่ทันลงจากม้าบังคับม้าหันกลับไป ไปเรียนเชิญหลี่ต้าฟูจากจวนมา
แต่เมื่อกลับมามิเพียงหลี่ต้าฟูมา แม้แต่ฉู่เหยียนก็มาด้วย
ฉู่เหยียนก้าวฉับ ๆ นำหน้า ชิวจวี๋ต้องเร่งฝีเท้าเล็ก ๆ จึงจะตามทัน
“ป่วยมาหลายวันป่านนี้ เพิ่งคิดจะตามหมอรึ? พวกเจ้าที่คอยปรนนิบัติอยู่ตรงหน้า พวกไร้ประโยชน์ทั้งสิ้นหรือ?”
ชิวจวี๋มิกล้าเอ่ยวาจาแม้สักคำ ก้มหน้ารีบตามนายเข้าไปในเรือน
เสิ่นเยว่เจียวไข้ขึ้นจนสับสน เอาแต่เพ้อพร่ำ ฉู่เหยียนโน้มตัวลง แนบหูเข้าไปใกล้จึงฟังออกเป็นบางคำ
สมุดคัดอักษร เต่าบ้า…กุญแจทอง
ฉู่เหยียนสีหน้าหม่นลง
สองคำแรกต้องด่าเขาแน่ แล้วกุญแจทองนี่คือสิ่งใด?
สองคำท้าย อิ๋นเหยาและชิวจวี๋ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้ยินด้วย สาวใช้สองคนใจเต้นระทึก เกรงถูกนายจับได้ ได้แต่ก้มหน้ากลบเกลื่อนความหวาดหวั่น