ฉู่เหยียนเพียงยืนอยู่ตรงนั้น เสิ่นอันเหอก็รู้สึกว่าห้องขังอันอับชื้นดูเหมือนจะหนาวเย็นยิ่งกว่าเดิม
เขาสะท้านไปทั้งร่าง กลับทำให้บาดแผลที่ถูกทรมานมากระตุก เจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว
"ท่านแม่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่มีใครดูท่วงท่าเยี่ยงนางคณิกาเช่นนี้ของเจ้า"
เขารู้ดีว่าปากของฉู่เหยียนนั้นร้ายกาจ พูดจาถากถางเสมอ
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงจะเกลียดชังคำกล่าวนี้อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เขาได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น
"หากเจียวเจียวไม่เป็นไร ท่านจะด่าข้าเช่นไรก็ได้"
"เสิ่นเยว่เจียว?"
ฉู่เหยียนหัวเราะเยาะออกมา
"เจ้ายังจำได้หรือว่าเจ้ามีลูกสาว?"
เสิ่นอันเหอเงยหน้าขึ้นทันใด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"เจ้าก่อความผิดมหันต์เช่นนี้ ยังหวังให้เสิ่นเยว่เจียวมีชีวิตรอดอีกหรือ"
เพียงชั่วพริบตา ราวกับกำลังทั้งหมดของเสิ่นอันเหอถูกสูบไป เขาทรุดลงกับพื้น
"เป็นไปไม่ได้! ฝ่าบาททรงให้คนอุ้มเจียวเจียวไปแล้ว นาง..."
เสียงของเขาขาดหายไปในฉับพลัน ใบหน้าเปื้อนเลือดซีดเผือด
ตอนนั้นฉู่หัวชางกริ้วหนัก เขาไม่กล้าเอ่ยถึงเสิ่นเยว่เจียวเลย กลัวลูกสาวจะพลอยถูกลากไปรับเคราะห์ เมื่อเห็นลูกสาวถูกอุ้มไป เขาก็คิดว่าฉู่หัวชางจะเห็นแก่ที่เด็กยังเล็ก ปล่อยเสิ่นเยว่เจียวไปเสีย
หรือว่าลูกสาวที่เขาเลี้ยงดูมา จะตายไปแล้วจริงๆ
ชั่วขณะนั้น ฟ้าของเสิ่นอันเหอก็ถล่มทลาย
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าสังหารผู้คนไปเท่าใด"
จู่ๆ ฉู่เหยียนก็ก้าวเข้ามา เสียงของวัยรุ่นทุ้มต่ำเล็กน้อย พาเอาความรู้สึกสังหารโถมเข้าใส่
"เพราะเคยช่วยพูดแทนเจ้า ไท่ฟู่เซี่ยอายุปูนนี้แล้วยังต้องมาติดคุก พี่ใหญ่ของข้าเป็นผู้บังคับหน่วยองครักษ์สิบหก ส่วนพี่สองของข้าเป็นรองแม่ทัพ บัดนี้ล้วนถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกสอบสวน ตอนนี้ทั้งสองถูกคุมขังอยู่ที่ศาลสูงสุด เพียงครึ่งวัน ขุนนางชั้นสูงในราชสำนักก็ยื่นฎีกากล่าวโทษไปแล้วกว่าสิบฉบับ ต้องการให้ท่านแม่ต้องรับโทษไปด้วย"