ฮูหยินจางไม่อยากจะเชื่อ "ท่านแม่ ให้บุตรชายของท่านหย่าข้าอย่างนั้นหรือ?"
ท่านย่าเห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดอีกแล้ว ส่วนจิ้นกั๋วกงก็ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเย็นชา
น้องเล็กสุดอย่างเหยาจือจิ่นพุ่งตัวเข้ากอดมารดา สะอื้นไห้ร่ำไห้
"ท่านพ่อ หย่าท่านแม่ไม่ได้นะเพคะอึกๆ"
เหยาจือสวี่ก็ได้สติ รีบอ้อนวอนแทนฮูหยินจาง
"ท่านพ่อ ถึงท่านแม่จะทำผิด แต่ก็เพราะสงสารน้องสาว จึงก่อความผิดพลาด อานผิงโหวบีบให้ฮูหยินตัดขาดกับตระกูลเดิม ก็เพราะคนผิดคือหลานชายทางฝั่งฮูหยินของเขา แต่ท่านแม่เพียงส่งใบนัดเข้าไปเท่านั้น นางยังไม่ได้ทันทำอะไร นาง..."
"พอแล้ว!"
จิ้นกั๋วกงสะกดกลั้นโทสะ ทว่ามองดูบุตรชายที่ปกป้องฮูหยินจางไว้ข้างหลัง กับบุตรสาวที่แนบชิดกอดมารดาแน่น จิ้นกั๋วกงก็ใจอ่อนลงมา
แต่ฮูหยินจางกับตระกูลเหยาของพวกเขา ชัดเจนว่าฝ่ายหลังสำคัญกว่า
ท่านย่าถอนหายใจยาว "จือสวี่ เจ้ากับฉู่เหยียนสนิทสนมกันมาตลอด หลังจากเขาบาดเจ็บ เจ้ายังไม่ได้ไปเยี่ยมเขามาเลยใช่หรือไม่?"
กล่าวจบ นางก็หันไปมองบุตรชายของตนคือจิ้นกั๋วกง "เจ้าพาจือสวี่ไปเยี่ยมเยียนด้วยกัน ดูซิว่าทางนั้นต้องการสื่อความหมายใด"
เหยาจือสวี่รู้สึกยินดีในใจ
ที่วัดเหออัน ปากเขาบอกว่าไม่โกรธ แต่ในใจก็ยังมีความน้อยใจอยู่บ้าง ทว่าครั้นขากลับเมืองหลวงได้ยินข่าวว่าคณะขององค์หญิงถูกซุ่มโจมตี ความน้อยใจนั้นก็พลันมลายหายสิ้น
จะว่าไปเขาก็เป็นคนของค่ายทหารหลวงเช่นกัน ในยามคับขันเช่นนี้ยิ่งต้องไปช่วยเหลือ