“คับจัง อย่ารูดเร็วเกินไป เดี๋ยวซิปหนีบแล้วจะเจ็บมาก”
“โอเค รู้แล้ว เดี๋ยวฉันทำช้า ๆ เธอช่วยขยับตามนิดหนึ่ง เอนตัวไปข้างหน้าอีกหน่อย”
เย่หานตบหลังหลินชิงชิงเบา ๆ เธอเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พลางก้มเอวลงนิดหนึ่ง
“โอ๊ย! เบา ๆ หน่อยสิ พี่หาน รูดโดนฉันแล้ว!”
สิ้นเสียง
หลินชิงชิงเอื้อมมือไปด้านหลัง คว้ามือที่เย่หานกำลังช่วยรูดซิปให้เธอไว้ทันที พร้อมสูดปากด้วยความเจ็บ
ชั่วพริบตา
แผ่นหลังที่ขาวเนียนอยู่แล้วก็มีรอยแดงเพิ่มขึ้นมารอยหนึ่ง
เย่หานค่อย ๆ รูดซิปลงอย่างระมัดระวัง คราวนี้หลินชิงชิงถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
“พี่หาน รบกวนช่วยรูดขึ้นให้อีกทีนะ คราวนี้น่าจะได้แล้ว”
เย่หานมองชุดรัดรูปสีดำที่คลุมตั้งแต่แผ่นหลังจรดขา ก่อนจะอดเหลือบมองอีกสองครั้งไม่ได้
เอวคอดขนาดเอสี่ หน้าอกคัพดีเรียกว่าสุดทาง ขายาวเรียว ใบหน้าหยิ่ง ๆ ...
แต่ละอย่างล้วนเป็นอาวุธสังหารใจหนุ่มของแท้
ที่ร้ายกาจยิ่งกว่านั้นคือ ชุดคอสเพลย์ที่เธอสวมอยู่เป็นชุดของโรโนวา ผู้คุมกฎแห่งความตาย ตัวละครใหม่ที่เพิ่งปรากฏในเนื้อเรื่องเก็นชินช่วงนี้!
ชุดตาข่ายสีดำเนื้อบางแนบเนื้อ ขอบลูกไม้ใหญ่สะดุดตา หน้าอกเด้งดึ๋งน่ามอง ไหนจะรองเท้าส้นสูงคู่นั้นที่ในเกมอยู่เหนือผู้คนทั้งปวงอีก
จุ๊ ๆ แค่มองสองตาก็รู้สึกเร้าใจสุด ๆ แล้ว!
ไม่เพียงเท่านั้น จากบทสนทนาที่คุยกับเธอ ยังพอเดาได้ว่านิสัยของเธอตรงข้ามกับใบหน้าหยิ่ง ๆ อย่างสิ้นเชิง ช่างแตกต่างกันจนน่าประหลาดใจ
“พี่หาน มองเพลินเชียว สวยไหม?”
หลินชิงชิงหันกลับมา กะพริบตากลมโตฉ่ำน้ำมองเย่หาน
สบตากันพอดี
（ฉันจ้องพวกคุณอยู่นะ! ขอความคุ้มครองหน่อย ทั้งรีวิว ทั้งคะแนน ช่วยกันปกป้องด้วย อย่าให้โดนขังห้องดำเลย!）
เย่หานได้สติกลับมา เขาไม่คิดปิดบัง แค่ยิ้มออกมา
“แน่นอน ชุดคอสเพลย์ก็สวย คนก็สวย พออยู่ด้วยกันก็ยิ่งสวยขึ้นไปอีก”
“ที่แท้พี่หานชอบสาวสวยรุ่นพี่สินะ แต่ฉันก็ชอบเหมือนกัน รุ่นน้องผู้คุมกฎแห่งความตายสวยมากเลย!”
ระหว่างพูด เธอหมุนตัวหนึ่งรอบตรงหน้าเย่หาน แล้วเลียนแบบท่าทางประจำตัวของโรโนวา วางเท้าขวาไว้หน้าเท้าซ้าย ไขว้กันเล็กน้อย
มือซ้ายประคองมือขวา วางเบา ๆ ไว้ตรงหน้าท้อง
สิ่งเดียวที่ต่างกันคือรอยยิ้มบนใบหน้า ต่างจากผู้คุมกฎแห่งความตาย รอยยิ้มของเธอดูเป็นธรรมชาติกว่า ไม่มีความหยิ่งยโสและเย็นชาของอีกฝ่าย
“สวยแค่ไหนก็เป็นแค่ตัวละครในเกม ไม่มีทางกลายมาเป็นคนจริง ๆ ได้หรอก”
“ใครบอกล่ะ? ตอนนี้ก็กลายเป็นคนจริง ๆ แล้วยืนอยู่ตรงหน้านายไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง พี่หานทำธุรกิจให้เช่าชุดคอสเพลย์ ก็ทำไปเพื่อแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?”
หลินชิงชิงเอียงศีรษะแล้วยิ้ม เธอถ่ายทอดบทบาทผู้คุมกฎแห่งความตายออกมาในอีกแบบ ราวกับว่าผู้คุมกฎแห่งความตายในเกมเลิกดื้อรั้น กลายเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาไปแล้ว
เย่หานพยักหน้า
“พูดแบบนี้ก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน”
“เห็นไหมล่ะ ฉันพูดถูกใช่ไหม”
เมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ เย่หานไม่ได้รีบตอบ แต่เอื้อมมือไปช่วยรูดซิปด้านหลังให้เธอเรียบร้อย เพื่อให้ชุดคอสเพลย์ตัวนี้เข้ากับตัวเธออย่างพอดี
พอรู้สึกถึงเนื้อผ้าตาข่ายสีดำที่แนบกระชับกับผิว หลินชิงชิงก็ยิ้มอย่างมีความสุข
“ในที่สุดก็ใส่ได้แล้ว! หุ่นของผู้คุมกฎแห่งความตายนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
นั่นสิ!
หุ่นของหลินชิงชิงใกล้เคียงกับนางแบบมืออาชีพอยู่แล้ว แต่พอใส่ชุดนี้กลับยังออกแรงไม่น้อย แค่นี้ก็พอเดาได้ว่าชุดนี้เลือกหุ่นขนาดไหน
“ขอบคุณนะพี่หาน ฉันชอบชุดคอสเพลย์ตัวนี้มาก เดี๋ยวฉันต้องเป็นคนที่เด่นที่สุดในงานแน่ ๆ!”
เย่หานตบมือเบา ๆ ก่อนพยักหน้าพร้อมยิ้ม
“ขอให้สมหวังนะ แต่ถึงจะเด่นแค่ไหนก็ต้องจ่ายเงินด้วย ชุดคอสเพลย์ตัวนี้เป็นของใหม่ ยังไม่เคยมีใครเช่า ฉันเพิ่งไปรับมาจากโรงงาน”
พอได้ยินอย่างนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าหลินชิงชิงก็ชะงักไปทันที เปลี่ยนเป็นสีหน้าเก้อเขินแทน
เธอหลบตา ไม่กล้าสบตาเย่หานเลยสักนิด ทำเอาเย่หานใจหายวาบ
ให้ตายสิ!
ยัยหนูนี่คงไม่ได้คิดจะเบี้ยวค่าเช่าหรอกนะ?
แค่คิดได้เท่านั้น เสียงหัวเราะแห้ง ๆ ของหลินชิงชิงก็ดังขึ้น
“พี่หาน อย่าจริงจังขนาดนั้นสิ ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่จ่ายสักหน่อย ชุดนี้ถ้าเช่าสองวันต้องจ่ายเท่าไรเหรอ?”
เย่หานยกมือขึ้นชูสามนิ้ว แล้วพยักหน้าพลางตอบ
“เธอเป็นลูกค้าประจำ ฉันคิดราคาพิเศษให้ 3,000 ก็พอ ถ้าคืนมาแล้วมีส่วนไหนเสียหาย ค่อยคิดเพิ่มต่างหาก”
“ทะ...เท่าไรนะ?! 3,000?!”
ราคานี้ทำหลินชิงชิงตกใจไม่น้อย
เธอกะพริบตากลมโต จ้องเย่หาน ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด สายตาล่อกแล่กไปมา
“อะไร? ยังคิดว่าแพงอีกเหรอ? นี่มันชุดใหม่ แถมตัวละครคอสเพลย์กำลังฮิต มีคนจองไม่ขาดสาย ก่อนหน้าเธอก็มีอีกสองคนจองไว้ ฉันเห็นว่าเธอเป็นลูกค้าเก่าเลยเก็บไว้ให้ ไม่อย่างนั้นคิวก็ไม่ถึงเธอหรอก”
หลินชิงชิงนี่ดูยังไงก็เหมือนมีเงินไม่พอ แล้วกำลังหาทางคิดแผนมาเล่นงานเขาอีกแล้ว
เดี๋ยวนะ
สมัยนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยมีลูกเล่นเยอะกันขนาดนี้เลยเหรอ?
“ฉันรู้เรื่องนั้นค่ะ เพราะงั้นถึงได้ขอบคุณพี่หานไง แต่ตอนนี้ฉันมีเงินไม่พอจริง ๆ พี่ก็รู้ว่าค่าทำผมแต่งหน้าเวลาไปงานคอสเพลย์แพงมาก เดือนนี้เงินค่าครองชีพของฉันเหลือไม่เท่าไรแล้ว พี่หานช่วยผ่อนผันให้หน่อย ลดราคาให้ฉันสักนิดได้ไหม? หรือให้ฉันจ่ายช้าสักสองสามวันก็ได้หรือเปล่า?”
นั่นไง!
เธอไม่ได้คิดดีจริง ๆ ด้วย!
เย่หานถอนหายใจอย่างจนใจ
“ชิงชิง เธอรู้ไหมว่ามีคนตั้งเท่าไรอยากจองชุดคอสเพลย์ตัวนี้? เธอมาพูดแบบนี้กับฉันตอนนี้ คิดว่ามันเป็นไปได้หรือไง?”
“พอเลย ถ้าไม่มีเงินก็ถอดออก ฉันจะให้คนอื่นเช่า ค่าเช่าบ้านค่าน้ำค่าไฟของฉันก็เป็นเงินทั้งนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงินที่ยังต้องจ่ายให้โรงงานอีก!”
เขาโยนชุดเดรสสายเดี่ยวของหลินชิงชิงให้เธอ ส่งสัญญาณให้รีบเปลี่ยนชุด
แต่หลินชิงชิงไม่รับไว้ รีบขยับเข้ามากอดแขนเขาแน่น
“พี่หาน~ พี่หาน~ ช่วยผ่อนผันให้หน่อยนะ ฉันชอบตัวละครนี้จริง ๆ! ฉันอยากแต่งเป็นตัวละครนี้ไปงานคอสเพลย์ ให้ทุกคนหันมามอง ถ้าพี่ให้ฉันถอดชุดแล้วฉันจะไปงานได้ยังไงล่ะ?”
เห็นเธอออดอ้อน เย่หานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ฉันผ่อนผันให้เธอ แล้วใครจะผ่อนผันให้ฉัน? เธอชอบตัวละครนี้ ฉันก็ต้องยอมให้เธอได้ไปหรือไง? ฉันยังชอบเธอเลย แล้วทำไมเธอไม่ยอมให้ฉันได้เธอล่ะ?”
“พอแล้ว ฉันไม่อยากพูดให้มากความ ฉันทำธุรกิจ เป็นพ่อค้า ต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ ถ้าอยากเช่าก็ง่ายมาก”
“ถ้าเธอไม่มีเงิน ฉันให้เลือกสองทาง จะไปยืมเงินใครมาก็ได้ หรือใช้ฮวาเป้ยจ่ายค่าเช่า ไม่อย่างนั้นก็เอาของมาค้ำประกัน ที่นี่ฉันรับทั้งทอง โทรศัพท์ นาฬิกา อะไรก็ได้ที่มีราคา”
พูดอะไรของเขาน่ะ?
หลินชิงชิงหน้าตาสวย หุ่นก็ดี แต่ถ้าเขายอมเปิดทางให้เพราะเรื่องนั้น ต่อไปใคร ๆ ก็ทำแบบนี้ได้หมดไม่ใช่หรือไง?
แล้วเขาจะทำมาหากินต่อยังไง?
ไม่งั้นเปลี่ยนไปทำงานการกุศลเลยดีไหม!
หลินชิงชิงชะงักไป เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“พี่หานหมายความว่า ขอแค่เอาของที่มีมูลค่าเท่ากับค่าเช่ามาค้ำประกัน ก็ได้ใช่ไหม?”
หืม?
เธอจะเอาของมาค้ำจริง ๆ เหรอ?
เย่หานกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนขมวดคิ้วแล้วพยักหน้า
“อืม ใช่แล้ว ต้องเอาของมาค้ำไว้แบบนั้น”
วินาทีถัดมา
หลินชิงชิงเขย่งปลายเท้าขึ้น จูบแก้มเขาฟอดหนึ่ง ทำเอาเขาตาค้าง ยืนอึ้งอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้
จากนั้นเสียงหัวเราะใส ๆ ของหลินชิงชิงก็ดังขึ้น
“ได้! งั้นฉันเอาเวลาของฉันมาค้ำประกัน! ฉันเช่าสองวัน ก็จะคืนเวลาให้นายสองวัน!”