ภายในงานคอสเพลย์
เย่หานจอดรถเสร็จแล้วก็เดินตามหลินชิงชิงเข้าไปในงาน
ต้องยอมรับว่าตัวละครโรโนวาเป็นที่นิยมมากจริง ๆ
ทุกครั้งที่หลินชิงชิงก้าวเดิน ก็มีคนหันกลับมามองไม่น้อย แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและชื่นชอบ
แน่นอนว่าความดีความชอบหลัก ๆ ต้องยกให้รูปร่างหน้าตาของหลินชิงชิงที่เหมาะกับบทนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าดูแตกต่างจากต้นฉบับมากเกินไป แฟน ๆ ก็คงไม่ปลื้ม
ที่ทำให้เขารู้สึกได้หน้าเป็นพิเศษก็คือ หลินชิงชิงคล้องแขนเขาตลอดทางไม่ยอมปล่อย ทำเอาความหยิ่งผยองในใจเขาพองโตสุด ๆ
ไม่นานนัก
ทั้งคู่ก็มาถึงบริเวณใจกลางงาน เหล่าคอสเพลเยอร์หลากหลายสไตล์ดูดึงดูดสายตายิ่งกว่าการตกแต่งหรูหราของที่นี่เสียอีก
เพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน เขาก็ถูกคอสเพลเยอร์หลายคนดึงดูดสายตาแล้ว
หนึ่งในนั้นคอสเพลย์เป็นซินเยว่หูจากเกม “หมิงเฉา”
เธอนั่งอยู่บนธรณีประตูพร็อพซุ้มประตูพระจันทร์ ขาข้างหนึ่งงอขึ้น ข้อเท้าวางพาดบนเข่าของขาอีกข้าง
ชุดกระโปรงสีแดงดำแนบไปกับเรือนร่าง คอเสื้อเว้าลึกจนเห็นกระดูกไหปลาร้า เกราะแข็งสีดำสองชิ้นข้างเอวแนบอยู่กับซี่โครง
ชายกระโปรงสั้นเลยโคนขามาเล็กน้อย ขาทั้งสองขาวเนียนเป็นประกาย
รองเท้าทรงแปลกคู่นั้นไม่มีพื้นรองเท้า ฝ่าเท้าลอยอยู่เหนือพื้น มีหมุดโลหะรูปดาวตรงส้นเท้าคอยพยุงไว้ โซ่เงินพันจากน่องลงมาถึงหลังเท้า
วิกผมสีเงินขาว หูจิ้งจอกตั้งชัน ปลายหูแต้มสีดำ ดวงตาสีแดงเข้มและอายแชโดว์สีแดงทองตรงหางตา
เธอก้มคางลงเล็กน้อย ชำเลืองมองกล้องจากใต้แพขนตา มุมปากยกขึ้นนิด ๆ
มือขวายกขึ้น ปลายนิ้วแตะแก้มเบา ๆ
ช่างภาพนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า รัวชัตเตอร์ไม่หยุด เธอเอียงตัวเล็กน้อย เหยียดขาข้างหนึ่งตรง อีกข้างงอ หลังเท้าเหยียดตึงจนโซ่เงินเป็นเส้นตรง
อีกคนคอสเพลย์เป็นชิงเซียว ตอนนี้ยืนอยู่ข้างต้นเหมยปลอม
วิกผมยาวสีฟ้าทิ้งตัวถึงเอว ไล่เฉดเป็นสีฟ้าน้ำแข็ง มีเปียเส้นเล็กสองเส้นตรงขมับ ประดับปิ่นหยกเขามังกรไว้ในเรือนผม
ชุดกระโปรงสีขาวเรียบปกปิดมิดชิด ผ้าซาตินบริเวณอกตึงจนเกิดรอยยับหลายเส้น ชายกระโปรงยาวคลุมหลังเท้า เผยให้เห็นเพียงข้อเท้าที่หุ้มด้วยถุงน่องสีขาวกับปลายรองเท้าพื้นนุ่มปักลายเมฆ
มือขวาวางอยู่บนด้ามกระบี่พร็อพ ลำตัวหันข้างเข้าหากล้อง ขาข้างหนึ่งก้าวออกมาครึ่งก้าวจากใต้ชายกระโปรง
ฉากหลังเป็นม่านสีเข้ม แสงสีฟ้าส่องลงมา เธอก้มตาลง เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง
เมื่อได้ยินคำสั่งจากช่างภาพ เธอก็หันหน้าเล็กน้อย เชิดคางขึ้นนิดหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าดูหม่นลึกภายใต้แสงสลัว
ผ้าม่านโปร่งถูกพัดปลิวด้วยพัดลม ลอยผ่านด้านหลังเธอ ดูมีบรรยากาศของเซียนกระบี่อยู่เหมือนกัน
แต่คนที่เขาชอบที่สุดคือคอสเพลเยอร์อีกสองคนที่แต่งเป็นตัวละครจากเก็นชิน!
คนหนึ่งคอสเพลย์เป็นราชินีน้ำแข็ง ยืนอยู่ท่ามกลางหมอกน้ำแข็งแห้ง
ชุดราตรีเนื้อหนาสีฟ้าน้ำแข็งไล่เฉดคลุมตั้งแต่หน้าอกลงไปถึงหลังเท้า บริเวณไหล่และลำคอประดับชิ้นงานแข็งรูปผลึกน้ำแข็ง พอโดนแสงเย็นส่องก็สะท้อนเป็นสีขาวจาง ๆ
วิกผมสีเงินขาวเกล้าเป็นมวย มีจี้ไพลินห้อยอยู่ตรงหน้าผาก และต่างหูผลึกน้ำแข็ง
เธอประสานมือไว้ตรงหน้า เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งจ้องกล้องเขม็ง
ด้านข้างของชุดราตรีเห็นเค้าโครงถุงน่องสีขาวใต้เข่า น่องเรียวยาวตรง
หมอกน้ำแข็งแห้งแผ่ผ่านชายกระโปรง เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดูเย็นชาและห่างเหินมาก
อีกคนคอสเพลย์เป็นโวย่าหนีซา ตอนนี้กำลังพิงราวกั้นพร็อพอยู่
วิกผมหยิกยาวสีเขียวเข้มเป็นลอนใหญ่ทิ้งตัวอยู่ด้านหน้าไหล่ มีดอกไม้ผ้าไหมสีขาวเสียบไว้หลังหู
ชุดราตรีสีฟ้าขาวเปิดไหล่ คอเสื้อไหลลงมาอยู่ใต้หัวไหล่ แผ่นฟอยล์สีเงินลายคลื่นเหนือกระดูกไหปลาร้าสะท้อนแสงวาววับ
กระโปรงเนื้อบาง รองเท้าแตะพื้นบางเหยียบอยู่บนแผ่นสะท้อนแสง ราวกับกำลังเหยียบอยู่บนผิวน้ำ
มือขวายกขึ้นแตะข้างลำคออย่างแผ่วเบา ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย
แสงสีฟ้าน้ำทะเลส่องลงมา เธอเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย งอขาข้างหนึ่ง ปลายเท้าแตะพื้น
จิ๊ ๆ!
งานคอสเพลย์นี่มันดีจริง ๆ!
ต้องมาให้บ่อย ๆ ซะแล้ว!
ถึงเครื่องสำอางของคอสเพลเยอร์เหล่านี้จะดูจัดจ้านไปหน่อย จนไม่รู้ว่าหน้าตาจริงหลังล้างเครื่องสำอางจะเป็นยังไง แต่คอสเพลย์ออกมาได้ดีมาก ต่อให้ไม่เหมือนต้นฉบับเป๊ะร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็แทบไม่ต่างกันเท่าไร
แถมพวกเธอยังดูแลรูปร่างกันดีมาก เพื่อให้ถ่ายทอดตัวละครออกมาได้สมจริง
“พี่หาน มองมานานแล้ว ชอบคอสเพลเยอร์คนไหนเหรอ? ให้ฉันไปขอช่องทางติดต่อให้ไหม?”
หลินชิงชิงที่คล้องแขนเขาอยู่ตลอดและไม่ได้พูดอะไร จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น ดึงเขากลับมาจากภวังค์
เย่หานหันไปมองเธอ ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ขอมาให้หลายคนได้ไหม?”
“ถุย! โลภจริง ๆ เลยนะ ยังคิดจะขอหลายคนอีกเหรอ? มีฉันคนเดียวยังไม่พอหรือไง? อยากขยายเครือข่ายเพิ่มอีกสินะ?”
หลินชิงชิงเปลี่ยนสีหน้าทันที ยืนเท้าเอว จ้องเขาอย่างหยิ่ง ๆ ความใจกว้างเมื่อครู่หายไปหมด
ตั้งแต่เข้ามา เย่หานก็เอาแต่มองคอสเพลเยอร์พวกนี้ เธอเห็นหมดแล้ว
ถึงเธอจะห้ามอะไรเขามากไม่ได้ และไม่ได้คิดจะห้าม แต่เธอก็ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน เย่หานกลับทำอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเกินไปหรือเปล่า?
คอสเพลย์โรโนวาของเธอสู้ตรงไหนไม่ได้?
พี่สาวแว่นดำ ขนาดอกใหญ่ แถมยังดูเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่ดีพออีกเหรอ?
เย่หานโอบเอวคอดของเธอเข้ามา แล้วจูบแก้มเธอหนึ่งที
การกระทำนั้นดึงดูดสายตาคนรอบข้างทันที
แม้แต่หลินชิงชิงก็หน้าแดงไปถึงลำคอ เธอก้มหน้า หลบสายตา เห็นได้ชัดว่าเขินอาย
“ทำอะไรเนี่ย? คนเยอะแยะเลยนะ!”
“เมื่อกี้ยังหยิ่งอยู่เลย ตอนนี้ทำไมไม่หยิ่งแล้วล่ะ?”
“นาย...”
หลินชิงชิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเย่หานตั้งใจแกล้งเธอ อยากเห็นเธอขายหน้าอยู่ตรงนี้!
เธอโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง กลายเป็นภาพงดงามสะดุดตาโดยไม่ตั้งใจอีกครั้ง
เห็นเธอจนมุมแล้ว เย่หานถึงยอมปล่อยมือจากเธออย่างพอใจ ก่อนพูดเสียงเบา
“เธอดีมากก็จริง แต่คนอื่นก็ไม่ได้แย่ ถ้าอยากมัดใจฉันไว้ให้แน่น ก็ต้องแสดงความจริงใจให้มากกว่านี้หน่อย”
“อีกอย่าง ฉันทำธุรกิจให้เช่าชุดคอสเพลย์ ในเมื่อมางานคอสเพลย์แล้ว ก็ต้องมองหาลูกค้าที่มีแววกันหน่อยสิ”
คำพูดชุดนี้ทำให้หลินชิงชิงกลอกตาใส่
“เอาเถอะ ฉันไม่เถียงกับนายหรอก นายรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคิดอะไรอยู่ ยังไงฉันก็ห้ามนายไม่ได้ ไว้เดี๋ยวฉันมาหา”
เธอปล่อยแขนเย่หาน แล้วหันกลับไปมองบริเวณใจกลางงาน
คอสเพลเยอร์หลายคนกำลังเดินไปทางนั้น ดูท่าจะมีการจัดกิจกรรมอะไรสักอย่าง ทุกคนคงต้องเข้าร่วม
“ใกล้ถึงเวลาแล้ว ฉันต้องไปเข้าร่วมกิจกรรมถ่ายรูปรวมกับคนอื่น ๆ แล้วก็ถ่ายรูปด้วย ถ้านายชอบคอสเพลย์ของใครจริง ๆ ก็เข้าไปขอถ่ายรูปด้วยเองได้นะ”
“ปกติพี่สาวคอสเพลเยอร์ที่มางานกันค่อนข้างใจกว้าง ไม่ค่อยถือสาเท่าไร ส่วนช่องทางติดต่อน่ะ ก็ต้องดูว่านายจะคุยยังไงแล้วล่ะ”
พูดจบ เธอก็ขยิบตาให้เย่หาน ใต้ท่าทางยั่วยวนนั้นยังซ่อนความขี้เล่นเอาไว้
หลังจากมองเธอเดินจากไป เย่หานก็หันไปมองโวย่าหนีซาที่กำลังโพสท่าถ่ายรูปอยู่ตรงราวกั้นพร็อพทันที
ตอนนี้เธอนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ขาทั้งสองงอเล็กน้อย คล้ายรูปตัว “ดับเบิลยู”
“เหยียดขาออกมาข้างหนึ่ง ให้ขาข้างหนึ่งอยู่ด้านหน้า อีกข้างอยู่ด้านหลัง แบบนี้จะดูมีอารมณ์มากกว่า แล้วเธอก็คอสเพลย์เป็นโวย่าหนีซา นอกจากความสวยกับความน่ารักแล้ว ขาคู่นี้ก็เป็นจุดดึงดูดสายตาเหมือนกัน ถ้าไม่โชว์หน่อยก็น่าเสียดายแย่”
พอช่างภาพพูด โวย่าหนีซาก็เหยียดขาขวาไปข้างหน้า ส่วนขาซ้ายยังงอไปด้านหลังเหมือนเดิม ขาหน้าขาหลังดูแตกต่างกันสุด ๆ แถมยังให้ความรู้สึกเย้ายวนชวนฝันอยู่เล็กน้อย
ในเวลาเดียวกัน
เย่หานก็เดินไปยืนข้าง ๆ เงียบ ๆ ชื่นชมท่าโพสของเธอ
สองนาทีต่อมา
ช่างภาพถึงพอใจแล้วเดินจากไป โวย่าหนีซาถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วทุบต้นขาที่เมื่อยล้าเบา ๆ
เธอกำลังจะพิงราวกั้นพักสักหน่อย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเย่หานดังมาจากด้านหลัง
“คุณโวย่าหนีซา กระโปรงคุณขาดแล้ว ขอบลูกไม้โผล่ออกมาแล้ว”