ชดใช้... ชดใช้ให้เธอเหรอ?!
หลิวซือซือตะลึงตาค้าง ดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้างจนกลมโต ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอยู่นานกว่าจะหุบลง
เธอมองเส้นด้ายยาวเหยียดในมือเย่หาน ก้มลงมองชายกระโปรงของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าที่พยายามทำเป็นสงบนิ่งของเขา
“นาย—”
ในที่สุดเธอก็ได้สติ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนฟังแทบไม่ออก ทั้งอายทั้งโมโห เธอยื่นมือไปคว้าเศษด้ายในมือเขามาทันที
“ฉันโกรธมากนะ! นาย... นายยังกล้าถามอีกว่าสีอะไร นายโรคจิตหรือไง!”
เธอกำเส้นด้ายนั้นแน่น ราวกับอยากบีบความอับอายทั้งหมดให้แหลกคามือไปด้วย
ใบหน้าแดงลามจากใบหูลงไปถึงลำคอ ผิวขาวเนียนเหนือกระดูกไหปลาร้ายังระเรื่อเป็นสีชมพู จนแผ่นเงินลายระลอกน้ำก็ปิดบังสีแดงระเรื่อนั้นไว้ไม่มิด
เย่หานแบมือทั้งสองข้าง สีหน้าใสซื่อเสียจนดูไม่จริงใจ
“ฉันเรียกว่าตรงไปตรงมา เข้าใจไหม? ฉันทำของเธอขาด ก็ต้องชดใช้ให้สิ หรือว่าเธอไม่ต้องการ?”
“ต้องสิ! แน่นอนว่าต้องชดใช้!”
หลิวซือซือกระทืบเท้า รองเท้าส้นเตี้ยส่งเสียงใสกังวานบนแผ่นสะท้อนแสง
“ชุดชั้นในดี ๆ ของฉันถูกนายดึงจนขาดแบบนี้! รู้ไหมว่าหาซื้อยากแค่ไหน? รู้ไหมว่าฉันต่อคิวนานแค่ไหน? นาย... นายทำฉันโมโหจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!”
ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งโมโห จังหวะหายใจจนอกกระเพื่อมแรง
ชุดราตรีเปิดไหล่สีฟ้าขาวไหวตามเบา ๆ คอเสื้อเลื่อนลงมาพ้นหัวไหล่ แผ่นเงินเหนือกระดูกไหปลาร้าส่องประกายวูบวาบ
เธอกัดริมฝีปากล่าง จ้องเขาเขม็ง เปลวไฟในดวงตายังไม่มอด ทว่ากลับมีประกายน้ำเพิ่มเข้ามา ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน
“บอกเบอร์โทรศัพท์มา!”
เธอยื่นมือออกมา หงายฝ่ามือขึ้น มือเล็กเรียวยาวขาวผ่อง
“เดี๋ยวฉันไปซื้อเอง ตอนนั้นราคาเท่าไหร่ นายต้องชดใช้ตามราคาเต็ม ห้ามขาดแม้แต่หยวนเดียว!”
เย่หานมองมือนั้น แล้วมองใบหน้าแดงก่ำของเธอ มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้
“ได้สิ งั้นแอดวีแชตก่อนไหม จะได้ติดต่อกันสะดวก”
หลิวซือซือชะงักไป ก่อนจะถลึงตาใส่เขาอีกครั้ง แล้วเข้าใจทันทีว่าเขาทำเรื่องทั้งหมดนี่ไปเพื่ออะไร
“นาย... นายมันจริง ๆ เลย...”
เธอโมโหจนพูดไม่ออก สูดหายใจลึกสองครั้ง ก่อนจะกลอกตามองเขา
“ช่างเถอะ พูดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ จำให้ดีนะ! ฉันจะไม่พูดซ้ำ ถ้านายกดเบอร์ผิดก็อย่ามาโทษฉัน!”
เย่หานพยักหน้า ล้วงโทรศัพท์ออกมาบันทึกเบอร์อย่างใจเย็น แล้วเงยหน้ามองเธอ
“วีแชตเบอร์เดียวกันไหม?”
“ใช่! ใช่! ใช่!”
หลิวซือซือโมโหจนกระทืบเท้ารัว ชายกระโปรงกระเพื่อมขึ้นลงตามแรง
“พอใจหรือยัง? โมโหจนจะตายอยู่แล้ว! ฉันกำลังเที่ยวงานคอสเพลย์ดี ๆ แท้ ๆ นายทำพังหมดเลย! รอดูเถอะ! ฉันต้องคิดบัญชีกับนายแน่!”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป แต่เพิ่งก้าวได้ก้าวเดียว ฝีเท้าก็ชะงักลง
เธอหนีบต้นขาเข้าหากันแน่น เข่าชิดกัน ข้อเท้าซ้อนทับ ท่าเดินดูแปลก ๆ ราวกับกำลังหนีบอะไรบางอย่างไว้ ทั้งรีบร้อนทั้งกระอักกระอ่วน
เธอก้มหน้า ใบหูแดงจัดจนแทบมีเลือดหยด ค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปในฝูงชนทีละก้าว
เรียวขาตรงยาวใต้ชายกระโปรงก้าวสั้น ๆ อย่างรวดเร็ว รองเท้าส้นเตี้ยกระทบพื้นดังแผ่วเบาเป็นจังหวะ
เย่หานพิงราวกั้น มองแผ่นหลังที่ทั้งน่ารักและมีชีวิตชีวาของเธอ แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“งานคอสเพลย์นี่ดีจริง ๆ... คอสเพลเยอร์ก็สุดยอดจริง ๆ...”
เขาพึมพำพลางถอนสายตาจากหลิวซือซือ มองไปยังโซนกลางงาน
คอสเพลเยอร์ที่เขาเล็งไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ซึ่งแต่งเป็นราชินีน้ำแข็ง กำลังโพสท่าถ่ายรูป ผมยาวสีเงินขาว ชุดกระโปรงยาวสีฟ้าเย็นตา ออร่าเย้ายวนแต่เย็นชา รอบตัวมีคนล้อมอยู่เป็นวง
เย่หานหรี่ตา กำลังจะก้าวเข้าไปทักทาย ลองดูว่าจะขอแอดวีแชตได้ไหม
ตอนนั้นเอง
โทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน
เขาชะงักไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดู
โอ้โห?
เป็นซูฉิง ลูกค้าประจำของเขานี่นา?
เธอเป็นลูกค้าประจำตัวจริง เช่าชุดจากร้านเขาไปอย่างน้อยสามครั้ง จ่ายค่าเช่าอย่างตรงไปตรงมา ไม่เคยบ่ายเบี่ยงเลยสักครั้ง
สำหรับลูกค้าประจำที่ไว้ใจได้แบบนี้ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกดรับสายทันที
เสียงหวานไพเราะฟังสบายของหญิงสาววัยผู้ใหญ่ดังมาจากปลายสาย แฝงความเกียจคร้านและอ่อนโยนอยู่เล็กน้อย
“พี่หาน ยุ่งอยู่หรือเปล่า? ตอนนี้อยู่ไหนเหรอ ทำไมไม่อยู่ที่ร้านล่ะ?”
เย่หานพยักหน้าพลางยิ้ม สายตายังคงจับจ้องราชินีน้ำแข็ง ไม่ยอมละไปไหน
“อืม อยู่ข้างนอก เดี๋ยวก็กลับแล้ว มีอะไรเหรอ?”
“ก็มีธุระน่ะสิ”
น้ำเสียงของซูฉิงแฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย
“ฉันเอาชุดมาคืน ถ้าพี่ไม่อยู่ ฉันจะคืนยังไงล่ะ?”
เย่หานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยิ้มออกมา
“ลืมไปเลยว่าชุดที่เธอเช่าครบกำหนดวันนี้แล้ว ดูความจำฉันสิ”
“ถ้าสะดวก พี่หานกลับมาที่ร้านหน่อยได้ไหม?”
ซูฉิงหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงฟังดูออดอ้อนขึ้นเล็กน้อย
“ฉันจะเอาชุดมาคืน แล้วก็จะเช่าชุดอื่นด้วย ค่อนข้างรีบน่ะ คืนนี้ต้องไปงานเลี้ยง”
เย่หานเหลือบมองหลินชิงชิงที่กำลังโพสท่าถ่ายรูปอยู่กลางงาน ลังเลอยู่สองสามวินาที
“ได้ ฉันกลับเดี๋ยวนี้ เธอรอฉันนะ”
ลูกค้าประจำตัวจริง งานคอสเพลย์ก็ดีอยู่หรอก แต่จะให้เสียธุรกิจเพราะเรื่องนี้ไม่ได้
“ได้ค่ะ พี่หานรีบมานะ”
หลังวางสาย เย่หานส่งข้อความหาหลินชิงชิง
“งานคอสเพลย์เลิกแล้วมาหาฉันที่ร้านนะ มีลูกค้า ฉันกลับก่อน”
จากนั้นเขาก็ถ่ายรูปคอสเพลเยอร์ที่แต่งเป็นราชินีน้ำแข็งส่งไปให้เธอ
“ถ้าว่าง ช่วยขอช่องทางติดต่อให้หน่อยนะ【ส่งจูบ】”
ส่งข้อความเสร็จ เขาก็เก็บโทรศัพท์แล้วหันหลังเดินออกจากงาน
สถานที่จัดงานอยู่ไม่ไกลจากร้าน ขับรถแค่สิบกว่านาทีก็ถึง เป็นทำเลที่เขาเลือกอย่างพิถีพิถัน
ไม่ใกล้ไม่ไกล ค่าเช่าร้านก็ไม่แพง แถมยังสะดวกสำหรับคอสเพลเยอร์ที่จะแวะมาลองชุดก่อนเช่าไปงาน
เรียกได้ว่าจัดให้ครบทั้งภาพลักษณ์และความสะดวก
สิบนาทีต่อมา
เย่หานเพิ่งจอดรถเสร็จ ก็เห็นซูฉิงยืนรออยู่หน้าร้านแต่ไกล สายตาของเขาถูกชุดที่เธอสวมดึงดูดทันที
วันนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดคอสเพลย์ แต่แต่งตัวเหมือนพี่สาวคนสวยที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมีความรู้
เสื้อไหมพรมคาร์ดิแกนสีขาวครีมคลุมอยู่บนไหล่อย่างหลวม ๆ ข้างในเป็นเสื้อสายเดี่ยวสีดำ
ท่อนล่างเป็นกระโปรงรัดรูปสีเข้ม สวมรองเท้าส้นสูงเรียว ผมยาวปล่อยสยายคลอไหล่ ดูมีเสน่ห์แบบสาวเต็มวัย
เอวบาง ขายาว รูปร่างได้สัดส่วน แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ผู้ชายที่เดินผ่านก็อดเหลียวมองไม่ได้
เย่หานชะงักฝีเท้า สายตากวาดจากใบหน้าเธอลงไปที่เอว จากเอวไปถึงขา แล้วสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ดวงตาคู่สวยที่กำลังยิ้ม
พอซูฉิงเห็นเขาเดินมา เธอก็ก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม
“พี่หานมาถึงเร็วเหมือนกันนะ”
เย่หานได้สติ ล้วงกุญแจออกมาเปิดประตู
“ช่วยไม่ได้ เธอเป็นลูกค้าประจำนี่นา จะปล่อยให้ลูกค้าประจำหลุดมือไปได้ยังไง”
เปิดประตูแล้ว เขาก็ผายมือเชิญซูฉิงเข้าไป
“เข้ามานั่งก่อนสิ”
ซูฉิงถือถุงใส่ของเดินเข้าไปในร้าน รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังใสกังวาน
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วส่งถุงให้เย่หาน
“พี่หานช่วยตรวจดูหน่อย ว่าชุดเสียหายตรงไหนหรือเปล่า”
เย่หานพยักหน้า ยื่นมือไปรับถุง อีกมือหนึ่งล้วงเข้าไปข้างใน เตรียมหยิบชุดคอสเพลย์ออกมาตรวจดู
แต่ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัสผ้า เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าสัมผัสไม่ค่อยถูกต้อง
ลื่น นุ่ม บาง แถมยังมีลายลูกไม้ด้วย?!
เขาขมวดคิ้วแล้วดึงสิ่งนั้นออกมาจากถุง
พอมองให้ชัด ทั้งสองคนต่างก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ของที่เขาหยิบออกมา กลับเป็นกางเกงชั้นในลูกไม้สีม่วงเส้นหนึ่ง...