ชางเป่ยเฉินมีท่าทีเย็นชา จ้องมองใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กน้อย ดวงตาสีดำขลับราวองุ่น ผิวขาวราวหิมะ สวยงามราวกับตุ๊กตากระเบื้อง
ยีนแบบนี้ ไม่ใช่ของเขา แล้วจะเป็นของใคร?
"หึ ช่างคิดได้นะ!"
เฉียวซีพูดประโยคเดียวก็ทำเขาตกบัลลังก์ทันที
เธอกดความตื่นตระหนกลง แล้วถามเด็กน้อยในอ้อมแขนด้วยสีหน้าจริงจัง
"บอกสิ ทำไมหนูถึงเรียกเขาว่าคุณพ่อ?"
เด็กน้อยตอบอย่างตั้งใจ "ยายดอกไม้สอนว่า ถ้าเจอคนหล่อซุปเปอร์หล่อให้เรียกคุณพ่อ ถ้าหล่อธรรมดาเรียกคุณลุง ถ้าไม่หล่อเรียกพี่ชายจ๊ะ"
เด็กคนนี้ถูกคุณนายแม่ฝึกฝนจนปร๋อแล้ว
"แล้วทำไมหนูไม่เรียกฉันล่ะ อุตส่าห์ดั้นด้นมารับ?"
"พี่สาว วันนี้พี่หอมจังเลยค่ะ" เด็กน้อยปากหวาน หอมแก้มเธอฟอด
เฉียวซีถึงหันกลับไป อธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง
"คุณชาง เด็กน้อยเป็นเด็กที่แม่ฉันเก็บมาเลี้ยง อยู่ในทะเบียนบ้านของท่าน เพราะงั้นถึงเรียกฉันว่าพี่สาวค่ะ"
"ถ้าคุณชอบเด็ก ก็ไปหาใครสักคนมีลูกด้วยกันก็ได้นี่คะ"
ชางเป่ยเฉินนึกว่าเธอมีลูกให้เขา
วินาทีนั้นถึงกับพูดไม่ออก คร้านจะโต้ตอบอะไร
"ฉันจะพาเธอกลับก่อน เชิญตามอัธยาศัยค่ะ" เฉียวซีเดินไปได้สองก้าว ก็หันกลับมาทิ้งท้าย
"การสะกดรอยตาม เป็นพฤติกรรมที่เสียมารยาทมากค่ะ"
เธออุ้มเด็กใส่เบาะอย่างระมัดระวัง รัดเข็มขัดนิรภัย แล้วขับรถเล็กจากไป
ใบหน้าคมคายของชางเป่ยเฉินบึ้งตึงจนเหมือนจะหยดน้ำออกมาได้
เขาหยิบโทรศัพท์ กดเบอร์ "ตรวจสอบประสบการณ์ความรักของเฉียวซีในช่วงสี่ปีนี้ มีบันทึกเข้าโรงพยาบาลเพื่อคลอดบุตรหรือไม่"
เฉียวซีมองร่างเขาผ่านกระจกหลัง ถอนหายใจโล่งอกอย่างหนักหน่วง
โชคดีที่เป็นคุณนายแม่มีวิสัยทัศน์ไกล กลัวลูกจะเป็นสัมภาระถ่วงลูกสาว เลยใช้นามสกุล舅舅บุญธรรมในทะเบียนบ้านที่เป็นของตัวเอง และสอนเด็กน้อยตลอดว่า ถ้ามีคนนอกอยู่ให้เรียกตัวเองว่าพี่สาว
ตอนแรกเธอไม่เห็นด้วยอย่างมาก แต่ต่อมาก็ชิน
คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้ใช้
ต่อให้ตาย เธอก็ไม่ยอมให้ชางเป่ยเฉินแย่งลูกไป
ปีนั้น หลังจากชางเป่ยเฉินจากไป คนในตระกูลไป่ก็ไล่เธอกับแม่ไสส่งออกจากเมืองหนิงเฉียง เกือบจะขุดหลุมศพพ่อเธอด้วยซ้ำ
สองแม่ลูกไปอยู่เมืองเล็ก ๆ ห่างไกล ที่นั่นริมทุ่งนา เธอคลอดเด็กน้อย
ตอนนั้นเลือดไหลไม่หยุด จวนจะเดินถึงประตูนรกแล้ว
ระบบสาธารณสุขในเมืองล้าหลัง ไม่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต ธนาคารเลือดก็มีไม่พอ ถ้าเดินทางเข้าเมืองต้องขับรถสองชั่วโมง สภาพเธอตอนนั้นรอความตายสถานเดียว
ได้ยินว่าบนภูเขามีหมอจีนผู้เฒ่าคนหนึ่ง นวดฝังเข็มมือฉมัง แม่เลยวิ่งไปขอร้องท่ามกลางสายฝน ตอนกลับมาตัวแม่เต็มไปด้วยคราบโคลนกับบาดแผล นับไม่ถ้วนว่าล้มหกล้มไปกี่ครั้ง
ตอนนั้นมือเธอเต็มไปด้วยเลือด กำสร้อยข้อมือหินโมราของเขาแน่น
ตอนนั้นเขาอยู่ที่ไหนกัน?
คงกำลังมีความสุขกับไป่เวยกระมัง?
ต่อมา เธอโชคดีที่หมอจีนฝังเข็มห้ามเลือด รอดมาได้ครึ่งชีวิต
ส่วนสายสร้อยของเธอ ลูกปัดครึ่งเส้นสีขาว กลับกลายเป็นสีแดง
ตอนนี้ทั้งเส้นกลายเป็นสีแดง หาร่องรอยเดิมไม่เจออีกแล้ว
คิดถึงเรื่องทั้งหมด ภาพตรงหน้าก็พร่ามัว
"คุณแม่ คุณลุงหล่อคนนั้น เป็นพ่อของหนูได้มั้ยครับ?"
เด็กน้อยถามขึ้นมาทันที
เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง เด็กน้อยจะเรียกเธอว่าคุณแม่
"ไม่น่าจะได้" เฉียวซีตอบเรียบ ๆ
"เสียดายจังเลย" เด็กน้อยเบ้ปาก นั่นเป็นคุณลุงที่หล่อที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา
……
เฉียวซีพาเด็กน้อยไปร้านอาหารในห้าง เซี่ยเฉิงรออยู่ที่นั่นแล้ว
เฉียวซีจูงมือเด็กน้อย เดินเลี้ยวเข้าไปในร้านอาหารฝรั่งชั้นสามของห้าง
ริมหน้าต่าง หญิงสาวในชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีแดงคนหนึ่ง กำลังกวนกาแฟตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย ผมหยักศกสยายเกล้าอย่างขี้เกียจ คิ้วตาดูโดดเด่น
เธอคือเซี่ยเฉิง กิ๊กสนิทของเฉียวซี
เด็กน้อยตาโต ดีดตัวจากมือเฉียวซีวิ่งเข้าใส่ทันที
"สวัสดีค่ะพี่เฉิง!"
เซี่ยเฉิงรีบเก็บท่าทางยานเหมือนไม่มีกระดูก ยิ้มหน้าบาน กอดเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอก
"อ๊ะหนูน้อยของพี่"
เธอบีบแก้มยุ้ยของเด็กน้อย แล้วหยิบถุงของขวัญหลายใบจากกระเป๋าด้านหลังราวกับมายากล
"พี่เอาของขวัญมาเพียบเลยจ้ะ"
เซี่ยเฉิงหยิบกล่องสีชมพูใบเล็กออกมาก่อน เปิดออก เป็นนาฬิกาอัจฉริยะเด็กรุ่นหนึ่ง
แล้วก็หยิบชุดเจ้าหญิงแสนฟูขึ้นมาทาบตัวเด็กน้อย
เด็กน้อยดีใจมาก กอดกระโปรงไม่ปล่อย
"ขอบคุณค่ะพี่เฉิง!"
เซี่ยเฉิงล้วงกล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ อีกกล่อง ยื่นมาตรงหน้าเฉียวซี
"วันเกิดเธอใกล้จะถึงแล้ว ฉันกลัวว่าตอนนั้นมีธุระไม่อยู่ เลยเอาของขวัญให้ก่อน"
"ขอบใจ" เฉียวซีรับมา เปิดฝาด้วยปลายนิ้ว
วินาทีที่กล่องเปิด ดวงตาเธอหดตัววูบ
มันคือกำไลข้อมือรุ่นล่าสุด "หัวใจแห่งดวงดาว" ของแบรนด์คาร์เทียร์ ทองคำขาวประดับเพชร
เหมือนกับเส้นที่ชางซวี่ให้เธอไม่มีผิด
เซี่ยเฉิงเชิดข้อมือตัวเองขึ้นอย่างภูมิใจ บนนั้นสวมกำไลแบบเดียวกัน สะท้อนแสงระยิบระยับภายใต้ดวงไฟ
"กำไลเพื่อนกันไง" เธอขยิบตาให้เฉียวซี "มา ใส่ให้เลย"
ว่าแล้วก็หยิบกำไลในกล่อง สวมให้เฉียวซีด้วยตัวเอง
"ขอบใจนะ"
เฉียวซีมองกำไลข้อมือมูลค่าหลายแสนบาทบนข้อมือ รู้สึกว่าเส้นนี้หนักอึ้งอย่างประหลาด
เธอเอ่ยกึ่งหยอก
"คราวหลังอย่าเปลืองเงินขนาดนี้เลย โอนมาเลยดีกว่า"
"เงินก้อนนี้ ส่งเด็กน้อยเรียนถึงจบมหาวิทยาลัยได้เลยนะ"
เซี่ยเฉิงไม่รับมุกตลกของเธอ มองอย่างจริงจัง
"ซีเป่า ปีที่เธอคลอดถั่วนั่นฉันไม่ได้อยู่ด้วย"
"ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอสู้เพียงลำพังอีกแล้ว"
เว้นไปครู่หนึ่ง เธอพูดต่อ
"ฉันกะจะหาใครสักคนแต่งเร็ว ๆ ให้ไอ้แก่นั่นอารมณ์เสียตาย"
สามปีก่อน เซี่ยเฉิงเคยรักผู้ชายคนหนึ่ง แต่ถูกพ่อบีบให้เลิกกัน ตอนนั้นเซี่ยเฉิงเป็นโรคซึมเศร้า กระโดดน้ำทะเล
เป็นเฉียวซีที่วิ่งลงไปลากเธอขึ้นมา แล้วคอยเป็นเพื่อนดูแลจนเธอค่อย ๆ ดีขึ้น
สองปีมานี้ คุยกับเพื่อนออนไลน์คนหนึ่งอย่างออกรสชาติ แชตกันอย่างเดียว ไม่เคยเจอหน้า แต่ดูเหมือนทั้งคู่เกิดความรู้สึกแปลก ๆ เธอตั้งใจว่าเจอหน้ากันเมื่อไรจะแต่งเลย
"อย่าใจร้อน ความรักคบกันได้ แต่การแต่งงานไม่ควรแตะ!"
เฉียวซีถอนหายใจ
"ชางเป่ยเฉินกลับมาแล้ว"
"เขาเข้าเทคโอเวอร์เทียนอวี้แล้ว ตอนนี้เป็นเจ้านายฉันโดยตรง"
ความอ่อนโยนบนใบหน้าเซี่ยเฉิงแข็งค้างทันที
บรรยากาศเงียบไปสองสามวินาที
เธอขบฟันกรอด
"ฉิบ!"
เฉียวซีใจลอยเล็กน้อย คว้ากระเป๋าเล็กของเด็กน้อยเตรียมจะไป
"ไม่ได้การแล้ว ชางเป่ยเฉินเห็นตัวถั่วแล้ว ฉันต้องให้แม่พาถั่วหนีไปก่อน กันไม่ให้เขาจับได้ มาแย่งลูกฉัน"
"คุณเธอ นี่มันยิ่งทำให้เขาสงสัยหนักเข้าไปใหญ่" เซี่ยเฉิงกดตัวเธอไว้
"วางใจเถอะ ด่านนี้ ฉันช่วยเธอเอง"
……
ค่ำคืนเจ็ดโมง ชางเป่ยเฉินพาเฉียวซีมายังท่าเรือส่วนตัว
ก้าวขึ้นเรือยอชท์สุดหรูหรา
เฉียวซีคิดในใจ คงเป็นเพราะเขามีธุระสำคัญบางอย่าง จึงต้องนัดพบกลางทะเล
ไม่คาดคิดว่า พวกเขาขึ้นเรือปุ๊บ เรือยอชท์ก็ออกจากฝั่งปั๊บ
"นี่เรา... คุณนัดคนอื่นไว้ไม่ใช่เหรอ?"
เฉียวซีอุทานอย่างตกใจ
ชางเป่ยเฉินยกยิ้มมุมปาก ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าหาเธอ
"รีบร้อนอะไร งั้นเดี๋ยวพวกเขาก็มาเอง"
เฉียวซีไม่สนใจเขา หันหลังกลับ ยืนพิงราวรับลมทะเล ทันใดนั้น มือคู่ใหญ่ก็โอบกอดจากด้านหลัง
เธอสะดุ้งใจเต้นระรัว
น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าของเขาดังอยู่ข้างใบหูเธอ
"ซีเป่า ยังจำที่เธอเคยพูดเมื่อตอนนั้นได้มั้ย? พอมีเงินจะซื้อเรือยอชท์ลำใหญ่ แล้วก็ทำกับฉันกลางทะเลอย่างบ้าคลั่ง..."
เฉียวซีใจสะท้าน
หลอกเธอออกทะเล?
ยั่วยวนเธอ?