[จุดรวมตัวกันถ่ายรูปผอมสวย~]
[จุดรวมตัวกันขอสุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาว~]
[จุดลงทะเบียนผู้มีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน~]
——————
“อ๊าย! มีคนตายแล้ว!”
ซูเหยาวรู้สึกว่าวิญญาณของเธอหลุดออกจากร่างเพราะเสียงกรีดร้องของผู้คนบนถนน
เธอมึนงงลอยอยู่เหนือกลุ่มคน ตั้งสติมองดูร่างของตัวเองนอนแน่นิ่งอยู่กลางกองเลือดบนถนน
เมื่อกี้เธอปั่นจักรยานแชร์กำลังมุ่งหน้าไปสถาบันวิจัย แล้วจู่ๆ ก็มีรถยนต์คันหนึ่งฝ่าไฟแดงพุ่งชนเธอ
หรือว่าเธอตายแล้ว?
แต่รายงานระบบตรวจจับห้วงอวกาศลึกเฉพาะสำหรับเจาะพลังงานมืดจากหลุมดำที่เธอเพิ่งวิจัยเสร็จยังไม่ได้ยื่นให้สถาบันวิจัยการบินและอวกาศแห่งประเทศหัวกั๋วเลย
เธอคือนักวิจัยอัจฉริยะระดับแนวหน้าที่อายุน้อยที่สุดของประเทศหัวกั๋ว เธอยังไม่ได้ใช้ความรู้ทั้งหมดอุทิศให้ชาติ
ทำไมต้องมาตายเอาตอนนี้ด้วย?
เธอไม่ยอมเลยจริงๆ
คนขับรถที่ชนเป็นลุงวัยกลางคน เขาสั่นเทาเปิดประตูรถลงมา พอเห็นซากศพกลางถนนชัดๆ ก็กลัวจนเกือบขี้แตกขี้แตน ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
วิญญาณของซูเหยาโกรธจนฟันคัน อยากจะพุ่งเข้าไปถีบไอ้ตัวการนั่นสักป้าบ
น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอเป็นแค่วิญญาณล่องลอย ไม่มีทั้งฟันทั้งขา ทำอะไรไม่ได้เลย
ตอนที่ซูเหยากำลังรู้สึกหมดหนทาง จู่ๆ ก็มีเสียงจักรกลดังขึ้น
[สวัสดี โฮสต์ ระบบหมายเลข 0007 ยินดีให้บริการค่ะ]
[ระบบสัมผัสได้ถึงความไม่ยอมอันทรงพลังของคุณ จึงอยากจะมอบโอกาสให้ย้อนกลับไปเกิดใหม่ในยุคแปดสิบอีกครั้ง คุณต้องการไหมคะ?]
ได้ยินดังนั้น วิญญาณซูเหยาที่เดิมตาลอยไร้แววก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที
[ต้องการๆ ต้องการมากเลย ต้องการจะตายอยู่แล้ว]
ชาตินี้เธอทุ่มเทเรียนไม่หลับไม่นอน อุทิศพลังทั้งหมดให้กับการวิจัยวิทยาศาสตร์ ถ้าไม่ได้เกิดใหม่ ความรู้ที่อัดแน่นในหัวก็คงสูญเปล่าน่ะสิ?
แถมถ้าได้เกิดใหม่ในยุคแปดสิบ ยังจะได้ช่วยให้ชาติยิ่งใหญ่เร็วขึ้นอีก จะไม่เจ๋งกว่าเหรอ
เรื่องดีๆ แบบนี้ แน่นอนว่าเธอต้องคว้าไว้
ระบบ 007 [ค่ะ โฮสต์ ตอนนี้ระบบจะทำการผูกพันกับคุณ พร้อมเปิดฟังก์ชันพื้นที่มิติให้นะคะ]
ซูเหยาดีใจจนตัวลอย แต่ก็ยังไม่ลืมเรื่องที่ยังไม่ได้ยื่นแผนงาน
ดังนั้น เธอจึงรีบร้องห้าม [เดี๋ยวก่อน ระบบ 007 คุณให้เวลาฉันอีกสักสิบวันได้ไหม? ฉันยังมีธุระบางอย่างทางนี้ค้างอยู่ หลังจากสิบวันค่อยเกิดใหม่ได้ไหม?]
ระบบ 007 ตรวจพบว่าปณิธานที่คั่งค้างของซูเหยาเป็นเรื่องใหญ่ที่สร้างประโยชน์ให้ชาติและประชาชน มันจึงอนุญาตทันที
[ได้ค่ะ โฮสต์ งั้นระบบจะให้เวลาชีวิตคุณอีกสิบวันนะคะ]
พอเสียงมันจางลง ซูเหยาก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย เธอค่อยๆ ลืมเปลือกตาหนักอึ้ง ยกมือขึ้นบังแสงอาทิตย์ที่แยงตา
รอบข้างพลันเกิดเสียงโหวกเหวกโกลาหล
“คนนี้ยังไม่ตาย ยังขยับตัวได้ โทร 120 เรียกรถพยาบาลเร็ว!”
ได้ยินดังนั้น ซูเหยารู้ว่าวิญญาณของเธอกลับเข้าร่างแล้ว
ดังนั้น เธอจึงกระเด้งตัวลุกนั่งทันที กวาดมองคนขับรถที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเคียดแค้น
เธอปราดลุกขึ้นยืน ทั้งที่มีแถบเลือดอยู่บนหน้าผาก แต่ก็เดินตรงเข้าหาชายที่ตกตะลึงจนหน้าซีด ยกเท้าถีบเขาที่หัวไหล่อย่างไม่ปรานี
“คุณขับรถไม่ทำตามกฎจราจร ฝ่าไฟแดงชนฉัน จะยอมรับผิดไหม?”
ชายวัยกลางคนถูกถีบล้มลงกับพื้น พยักหน้าอย่างหวาดกลัว ติดอ่างสารภาพผิด “ขะ...ขอโทษครับ ผมจะชดใช้ให้ หนึ่งล้านเลย ได้ไหม?”
ช่วงไม่กี่ปีมานี้ เขาทำธุรกิจร่ำรวย แล้วก็ควบคุมแรงยั่วยวนไม่อยู่ไปเลี้ยงผู้หญิงอื่นไว้ข้างนอก
เช้านี้ความแตก ภรรยาหลวงบุกไปถึงบ้านเมียน้อย เขารีบไปเคลียร์สถานการณ์ เลยขับเร็วและฝ่าไฟแดง
ซูเหยาเหล่มองรถหรูของผู้ชายด้วยหางตา น้ำเสียงเหยียบเย็น
“ค่าเสียหายฉันต้องเอาอยู่แล้ว แต่พฤติกรรมฝ่าไฟแดงของนายก็ต้องถูกลงโทษตามกฎหมายด้วย ฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ มีอะไรก็ไปพูดกับตำรวจเอาเอง”
ซูเหยาจัดการโทรแจ้งตำรวจอย่างเด็ดขาด ไม่มีเวลาเถียงกับเขาให้เสียอารมณ์
ไม่นาน รถตำรวจกับรถพยาบาลก็มาถึงที่เกิดเหตุอันวุ่นวายพร้อมกัน
คุณตำรวจจับกุมคนขับรถผู้ก่อเหตุ ซูเหยาพูดคุยกับพวกเขาง่ายๆ เสร็จ ก็ขึ้นรถพยาบาลไปโรงพยาบาล
ประสิทธิภาพของตำรวจหัวกั๋วสูงมาก ไม่ถึงวัน ในบัตรธนาคารของซูเหยาก็มีเงินโอนเข้ากว่าหนึ่งล้าน
หนึ่งล้านแลกชีวิตเธอ ยังนับว่าน้อยเกินไป
แต่อีกไม่นานเธอก็จะไปยังยุคแปดสิบที่ข้าวยากหมากแพง จำเป็นต้องสะสมสิ่งของไว้บ้างเผื่อฉุกเฉิน เงินก้อนนี้จึงพอดีช่วยแก้ปัญหาคอขาดบาดตายของเธอได้
น่าอายที่ต้องบอกว่า แม้เธอจะเป็นนักวิจัยระดับแนวหน้า แต่เงินเดือนส่วนใหญ่ที่หาได้ เธอยกให้กับการวิจัยวิทยาศาสตร์ของประเทศจนเกือบหมด ในมือแทบไม่มีทรัพย์สินถาวรหรือเงินเก็บเลย
เดิมทีเธอก็เป็นเด็กที่ปู่กับย่าเลี้ยงดู ปู่ย่าก็เสียชีวิตจากมะเร็งห่างกันไม่กี่ปีเมื่อหลายปีก่อน
ดังนั้น ทางนี้เธอจึงไม่มีญาติที่ให้ห่วงใย
ซูเหยาจัดการความคิดจิตใจ ควบม้าเร่งส่งรายงานให้ผู้อำนวยการ ระหว่างนั้นก็ขอวันลาพักร้อนสิบวัน เริ่มสะสมข้าวของ
เธอไปซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเลย ตุนของกินทุกอย่างที่มี
หมู เนื้อแกะ เนื้อวัว ปลา อาหารทะเล ไข่ นม ข้าว แป้ง น้ำมัน...
อาหารสำเร็จรูป หม้อไฟร้อนเอง เส้นหมี่เปรี้ยวเผ็ด หม้อสำเร็จรูป ข้าวกล่องรสชาติต่างๆ พระกระโดดกำแพง ซุปหมูสามชั้นพริกไทย ปลาหมักผักกาดดอง หมูสามชั้นกับผักกาดดอง ผักดองกินกับข้าวรสชาติต่างๆ...
วัตถุดิบทำครัว ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู ผงชูรส เครื่องเทศสิบสามอย่าง ซองเครื่องปรุงต่างๆ...
ผัก ผลไม้ก็ตุนไว้ไม่น้อย
เธอถามระบบ 007 แล้ว ได้ความว่าพื้นที่มิติของเธอเก็บของได้ทุกอย่าง บริเวณกว้างถึงขั้นเอาไว้ทำไร่เพาะปลูกข้างในได้เลย
แถมยังมีฟังก์ชันแช่เย็นแช่แข็งด้วย เพราะงั้นตอนนี้เธอตุนอาหารสดไว้ก่อน รอไว้มีเวลาค่อยปลูกเองเลี้ยงตัวเอง
คิดได้แบบนั้น เธอยังตุนเมล็ดพันธุ์ไร้การดัดแปลงพันธุกรรมที่ให้ผลผลิตสูงอีกหลายชนิด
ซูเหยาทนสายตาแปลกๆ ของพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของขนาดต้องใช้รถกระบะถึงห้าคัน
เธอสั่งให้พนักงานเอาของพวกนี้ไปส่งที่จุดนัดหมาย จากนั้นก็รอให้กลางคืนสงัดแล้วค่อยเก็บเข้าพื้นที่มิติ
ยุ่งมาทั้งวัน ซูเหยาเหนื่อยล้าอย่างที่สุด เธอตรงดิ่งไปภัตตาคารห้าดาวที่ปกติไม่ยอมไปกินเพราะเสียดายเงิน เพื่อเลี้ยงรางวัลให้ตัวเองสักมื้อ
ต่อไปในยุคแปดสิบก็ไม่ได้กินแล้ว
วันรุ่งขึ้น เธอออกไปซื้อของเพิ่มต่อ เริ่มด้วยไปร้านขายยาซื้อยาที่ไม่ต้องมีใบสั่งเป็นจำนวนมาก
ยาแก้หวัด ยาแก้ปวด ยาลดไข้ ยาหยุดถ่าย ยาแก้ไอ ยาหอมเทพจิต...
ยังซื้อแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ โพวิโดนไอโอดีน สำลีปลอดเชื้อ ผ้าพันแผล เครื่องวัดน้ำตาลในเลือด เครื่องวัดความดัน...
ซื้อของใช้ทางการแพทย์ประจำวันเสร็จ เธอไปโรงพยาบาลแผนจีนอีก ตุนสมุนไพรมีค่าหายากไว้มากมาย
ถั่งเช่า ม้าน้ำทะเล เขากวางอ่อน หญ้าฝรั่น ไกลซีน โสม อัณฑะกวาง เห็ดโสมทิเบต โสมนางพญา เม็ดเง่า วัชพืชป่าหญิงกูลา...
ยุคแปดสิบ ยาพวกนี้สามารถช่วยชีวิตในยามคับขันได้
ซื้อของพวกนี้เสร็จ เงินของเธอก็เหลือไม่เท่าไหร่แล้ว
เงินหนึ่งแสนสุดท้าย ซูเหยาเปิดเว็บพินซีซี สั่งของย้อนยุคที่เป็นเอกลักษณ์มาหลายอย่าง เช่น กระติกน้ำร้อนยี่ห้อความสุขแดงคู่ กะละมังเคลือบ ถ้วยเคลือบ จักรเย็บผ้า วิทยุ รถจักรยานสองแปดคานใหญ่ พัดลม...
ผ้าผ่อน ปลอกผ้านวม เสื้อผ้าย้อนยุคต่างๆ ก็เตรียมไว้มาก
แน่นอนว่าเงินสมัยนั้นกับคูปองต่างๆ ก็หามาไม่น้อย
ก่อนจาก เธอยังเก็บคอมพิวเตอร์ มือถือ แท็บเล็ตที่อยู่ในห้องเช่า รวมถึงหนังสือทั้งหมดบนชั้นหนังสือของเธอไว้ในพื้นที่มิติด้วย
สิบวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พอลืมตาอีกครั้ง ซูเหยาก็นั่งอยู่ในสถานีตำรวจที่ให้บรรยากาศย้อนยุคจัด
ถ้วยเคลือบบนโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม คำคมประธานเหมาบนกำแพง กระติกน้ำร้อนตรงมุมผนัง ล้วนเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอได้เกิดใหม่แล้ว
บัดนี้ เบื้องหน้าซูเหยาเป็นหญิงกลางคนที่แต่งตัวทันสมัยสวยงาม ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เอ่ยถามด้วยความฉงน
“คุณตำรวจ คุณเข้าใจผิดรึเปล่า? คุณบอกว่าเธอคนนี้คือลูกสาวแท้ๆ ของฉันเนี่ยนะ?”
ระหว่างนั้น ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวของซูเหยา
ปรากฏว่าเธอได้ทะลุเข้ามาอยู่ในหนังสือนิยาย แถมยังกลายเป็นบุตรสาวแท้ตัวร้ายในนิยายแนวลูกสาวจริง-ลูกสาวปลอมอีกต่างหาก