“เธอไปก่อนเลย! ฉันจะอยู่ท้ายสุด คอยปิดโลง!”
“ขอบคุณ”
“Thank you!”
อาหนิงกับชาวต่างชาติรีบปิดไฟฉาย แล้วกระโดดลงไปทีละคน
พอถึงตาอู๋เซีย เขากะระยะให้ดีแล้วปิดไฟฉายทันที ก่อนจะวิ่งไปทางโลง กระดานไม้ในโลงถูกงัดออกเพียงหนึ่งในสาม พอเขานอนลงไป ขาก็ห้อยลอยอยู่กลางอากาศ
แต่เพราะพื้นที่แคบมาก เขาจึงขยับได้ทีละนิด พอคิดถึงความลึกที่ไม่รู้ว่าอยู่ด้านล่างเท่าไร เขาก็ไม่กล้ากระโดดลงไป แต่ก็กลัวว่าถ้าส่งเสียงดังจะเรียกพวกผีดิบมา จึงทำได้แค่ถามเสียงเบาสุด ๆ ว่าข้างล่างลึกไหม
อาหนิงไม่ได้ยิน เธอนั่งพักอยู่ข้าง ๆ
แต่จางฝูเสี่ยวหูดีมาก พอได้ยินก็เดินเข้ามาใกล้ “กระโดดลงมาเถอะ ฉันรับเธอเอง ข้างล่างไม่ลึก”
เมื่อได้คำยืนยันจากจางฝูเสี่ยว อู๋เซียก็รีบคลานลงไป มือคว้าขอบโลงไว้ พอตัวห้อยอยู่กลางอากาศไปครึ่งหนึ่ง เขาก็หันหลัง ใช้มือยันตัวค่อย ๆ ไถลลง
“เสี่ยวจาง เธอต้องรับฉันไว้นะ ไม่งั้นฉันได้ตกมาตายแน่”
เพิ่งพูดจบ อู๋เซียก็เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของจางฝูเสี่ยวแล้ว อาหนิงเห็นจางฝูเสี่ยวลุกพรวดเดินไปที่ปากถ้ำ จึงยังสงสัยว่าเธอจะทำอะไร
แต่ผ่านไปไม่ถึงนาที ในมือของเธอก็มีอู๋เซียเพิ่มมาอีกคน
อาหนิงถึงกับกลอกตาอย่างหมดคำจะพูด
“ผู้ชายตัวโต ๆ แท้ ๆ ยังต้องให้คนอื่นไปรับ สูงแค่ชั้นเดียวเอง จำเป็นขนาดนั้นไหม”
อู๋เซียหน้าแดงก่ำเพราะโดนเธอว่า ยอมรับว่าพูดออกไปแล้วฟังดูไม่เข้าท่า แต่เขาไม่รู้ความสูงจริง ๆ แถมยังออกแรงกระโดดลงไปไม่ได้ ถึงได้กลัวต่างหาก
จางฝูเสี่ยวแค่ยิ้ม ไม่พูดอะไร เขาจึงได้แต่กลั้นใจเดินไปอยู่ข้างเธอ
“จาง ก่อนหน้านี้คุณทำงานอยู่ที่ไหน ทำไมในวงการถึงไม่มีข่าวของคุณเลย คนมีฝีมือกลับไม่มีใครถามหา ส่วนคนที่มีคนต่อคิวเข้าหาถึงประตูกลับเป็นพวกไร้ฝีมือ ชอบก่อเรื่องกันทั้งนั้น”
“แน่นอนว่าไม่มีข่าวฉันหรอก ฉันเป็นของแถม” จางฝูเสี่ยวหัวเราะพลางโบกมือ
“เรื่องนี้คุณคงไม่รู้สินะ เธอจะยอมไปก็ต่อเมื่อได้เจอเพื่อนอย่างหูปาอี้ เพราะงั้นคนที่มีชื่อเสียงในวงการถึงเป็นหูปาอี้คนนั้น”
“หูปาอี้เหรอ? ในวงการก็ไม่มีคนนี้นะ คุณเคยได้ยินคนแซ่หูที่มีชื่อเสียงบ้างไหม” อาหนิงหันไปถามลูกน้องที่อยู่ข้างตัว แต่ก็ได้คำตอบปฏิเสธเช่นกัน
“เอาจริง ๆ ฉันก็ไม่เคยได้ยินว่ามีคนแซ่หูในวงการ ลุงสามของฉันก็คงไม่รู้เหมือนกัน ไม่งั้นคงรีบไปประจบเขาแล้ว หรือว่าคุณฟังผิด เอาแซ่หวูไปฟังเป็นแซ่หู?”
พอจางฝูเสี่ยวได้ยินก็เตะเขาทันที
“ไสหัวไปเลย! ต่อให้ฉันความจำแย่แค่ไหน จะจำชื่อเพื่อนผิดได้ยังไง? นายเลิกชื่ออู๋เซียไปเลยดีกว่า เปลี่ยนเป็นหูเซียซะ!”
จางฝูเสี่ยวเดินฉับ ๆ ด้วยความโมโห ไม่คิดจะสนใจคนที่ตามหลังมาอีก
ตอนนี้เธอต้องออกไปข้างนอก แล้วลากหูปาอี้มายืนต่อหน้าอู๋เซีย เพื่อบอกเขาว่าหมอนั่นแซ่หู!
“ฉันผิดไปแล้ว อย่าโกรธเลยนะ เสี่ยวจาง ฉันรู้แล้วว่าผิดจริง ๆ”
“นายไม่ได้รู้ว่าผิดหรอก นายแค่กลัวว่าฉันจะไม่ดูแลนายต่างหาก!”
“ไม่ใช่จริง ๆ นะ เสี่ยวจาง พอออกไปได้ฉันจะเลี้ยงของอร่อยเพื่อขอโทษ ที่หางโจวมีของกินอร่อยตั้งเยอะ ฉันจะพาเธอไปเที่ยวหางโจวสักสามวันด้วย จะพาเพื่อนมาด้วยก็ได้ พวกเราไปเที่ยวด้วยกัน”
“อาหารที่หางโจวจืดชืด ไม่มีรสชาติ ฉันไม่สนใจ”
“ที่เที่ยวก็มีเยอะนะ เราไปล่องทะเลสาบซีหูกันได้”
“ฉันว่ายน้ำไม่เป็น”
“บอกมาเลย ขอแค่เธอไม่โกรธ ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”
“รอฉันไปเจอหูปาอี้ก่อน พอเขาบอกนายว่าเขาแซ่หู นายต้องขอโทษฉัน”
“ได้! ฉันรับปาก”
จางฝูเสี่ยวหายโกรธแล้ว ฝีเท้าก็ช้าลงตามไปด้วย
ความเร็วในการหายโกรธของเธอทำให้อาหนิงตาค้าง
แต่สำหรับจางฝูเสี่ยวแล้ว มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย เมื่อครู่ที่พูดไปตั้งมากมายก็แค่ระบายอารมณ์ให้สะใจเท่านั้น
พอออกไปได้จริง ๆ แล้ว ยังจะมีโอกาสได้พบกันอีกที่ไหน
คนที่ไม่เคยเจอกันตลอดแปดปีที่ผ่านมา จะกลับมาเจอกันอีกหลังจากอยู่ด้วยกันแค่วันเดียวได้อย่างไร
“ดูนั่นสิ มีคนอยู่ตรงนั้น!”
ชาวต่างชาติจู่ ๆ ก็ชี้ไปข้างหน้าแล้วร้องขึ้น
จางฝูเสี่ยวกับอาหนิงมองไม่เห็น แต่บังเอิญอู๋เซียเหลือบไปเห็นพอดี เขานึกถึงประสบการณ์ตอนลงสุสานครั้งก่อนแล้วก็ยิ้มออกมา
“พี่จาง! รีบตามไปเร็ว!”
พูดจบก็ลากจางฝูเสี่ยววิ่งตามไป
“วิ่งไปวิ่งมาตลอดทาง กลับไปคงผอมลงอีกแน่ เฮ้อ เขาไม่ใช่คนของลุงสามนายเหรอ ทำไมเห็นนายแล้วยังวิ่งหนีอีกล่ะ”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ก่อนหน้านี้ลงสุสานกับเขาก็เป็นแบบนี้ จู่ ๆ ก็หายตัวไป แถมยังวิ่งเร็วมาก ไม่ใช่แค่ไม่สนใจฉัน แม้แต่ลุงสามของฉันเขาก็ไม่สน แต่พอถึงช่วงสำคัญเขาก็จะโผล่มาเอง”
“แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีทางเลือก เดินวนอยู่ตั้งนาน เห็นแค่เขาคนเดียว งั้นก็ต้องตามให้ทันแล้วค่อยว่ากัน!”
สุดท้ายทุกคนก็ได้แต่ตามไป แต่ถึงอย่างไรก็ไล่จางฉีหลิงที่วิ่งอยู่เป็นประจำไม่ทัน อู๋เซียไม่ยอมแพ้ ยืนกรานจะตามต่อจนวิ่งไม่ไหวแล้วถึงหยุด
แต่ก่อนที่พวกเขาจะหยุด ก็คลาดสายตาจากจางฉีหลิงไปแล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่รู้ว่าเขาวิ่งไปถึงไหน
“เอ๊ะ! คุณชายสาม!”
“พานจื่อ! นายอยู่ที่นี่ ลุงสามฉันก็อยู่ด้วยหรือเปล่า? เมื่อกี้เห็นพี่จางไหม!”
“ไม่เห็น สามเอี๊ยก็ไม่อยู่ พวกเราแยกกันแล้ว” พานจื่อพูดจบก็หันกลับไปเรียกเจ้าพุงพลุ้ย
“ฉันอยู่กับเจ้าพุงพลุ้ยนี่มาตลอด เขาเอาแต่บอกว่าจะไปหาเสี่ยวจาง บอกว่าเธอมองไม่เห็น แล้วยังรับปากจะพาเธอกลับด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา คงนอนไม่หลับไปทั้งคืนแน่!”
“นายว่ามันเกินไปไหม ไม่เห็นห่วงคุณชายสามหรือฉันเลย ดันไปห่วงสาวน้อยที่เพิ่งรู้จักกัน!”
“ห่วงฉันก็แสดงว่าฉันเป็นคนน่ารักน่าเอ็นดูไม่ใช่เหรอ? พวกนายน่ะเป็นพวกไม่น่าคบต่างหาก” จางฝูเสี่ยวเดินออกมาจากข้างหลังอู๋เซีย
พานจื่อเขินจนได้แต่ชี้ไปทางเธอด้วยคาง อยากถามอู๋เซียว่าทำไมไม่บอกว่าเธออยู่ตรงนั้น
อู๋เซียเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน เขาลืมไปเลย
“พูดถูก! แขนขาพวกนายก็ยังอยู่ครบ เจอเรื่องแล้วไม่รู้จักหนีหรือไง! เสี่ยวจางต้องให้ฉันช่วยนำทาง ถ้าฉันไม่อยู่แล้วเธอจะหนียังไง! ยังมาพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเด็กอีก ไม่อายบ้างหรือไง!”
“อาหนิงก็อยู่ด้วยนี่นา แต่ทำไมคนข้างตัวคุณถึงเหลือแค่คนเดียวล่ะ คนอื่นไปไหนหมด?”
“ตายแล้ว”
หวังไหว่จื่อสูดลมหายใจเย็นวาบ “ซวยจริง ๆ”
“ว่าแต่เสี่ยวจาง เธอหายไปได้ยังไง? ฉันไม่ได้ขยับไปไหนเลย พอหันกลับมาดู เธอก็หายไปแล้ว พอหันกลับมาอีกทีก็เหลือแต่พานจื่อ คนอื่นหายไปหมด”
“จำไม่ได้”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้จางฝูเสี่ยวกับอาหนิงสบตากัน แต่แค่ชั่วพริบตานั้นพานจื่อก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
“เสี่ยวจางหายดีแล้วเหรอ?”
“ตาเธอมองเห็นแล้วเหรอ? หายได้ยังไง?” หวังไหว่จื่อโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ
อู๋เซียรู้ว่าเธอมองเห็นแล้ว แต่ก็ไม่รู้สาเหตุ ตอนนั้นเขาเห็นแค่ดวงตาของเธอแดงก่ำ ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ
ตอนนี้พานจื่อพูดขึ้นมา เขาก็อยากรู้เหมือนกัน
“อยู่ในสุสานก็มองเห็น พอออกไปก็มองไม่เห็น”
“แปลกขนาดนั้นเลย?”
“ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าตาฉันบอดเพราะสบตากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ตายไปเป็นร้อยปีแล้วจู่ ๆ ก็ฟื้นขึ้นมา แต่พอเข้าไปในสุสานได้ไม่นานก็มองเห็นอีก ส่วนทำไมถึงเป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” จางฝูเสี่ยวโบกมือ
ท่าทางดูราวกับไม่รู้จริง ๆ
“มิน่าล่ะถึงกล้าเข้ามากับพวกเรา ที่แท้ก็มีเหตุผลแบบนี้นี่เอง”