G
V«\u0015“ได้! เพื่อให้ทุกคนได้กินอาหารสุก ฉันจะให้ลูกธนูเธอสองดอก” เฉินเซิ่งหนานพูดราวกับกำลังคิดแทนทุกคน สีหน้าดูองอาจชอบธรรม
“ได้ ฉันขอพักสักหน่อย แล้วจะช่วยเธอย่างอาหาร”
หลังจ้าวถิงพักอยู่ครู่หนึ่ง ก็ช่วยเฉินเซิ่งหนานย่างอาหารทั้งหมดที่เก็บขึ้นมา
เฉินเซิ่งหนานแบ่งอาหารทั้งหมดออกเป็น 28 ส่วนเท่า ๆ กัน แต่ละคนได้ไปเพียงคำเดียวอย่างน่าเวทนา ต่อให้เคี้ยวช้าที่สุด ก็ยังกินหมดภายในเวลาไม่ถึงนาที
ไม่กินยังพอว่า พอกินเสร็จกลับยิ่งหิวกว่าเดิม เสียงท้องร้องโครกครากดังไม่ขาดสายในห้องโดยสาร
จ้าวถิงกลับไปยังห้องเก็บของเล็ก ๆ แล้วส่งลูกธนูดอกหนึ่งให้หลินเฉินทันที “เอาไว้ป้องกันตัว”
“ขอบใจ!” หลินเฉินไม่เกรงใจ รับมันมา
เขาหาไม้ผุหนึ่งท่อนกับผ้าใบผืนหนึ่งจากกองสิ่งของที่จัดเรียบร้อยแล้วอย่างรวดเร็ว วางลูกธนูกับไม้ขนานกัน จากนั้นใช้ผ้าใบพันรัดจนแน่น ไม่นานก็ได้อาวุธอย่างง่ายมาอันหนึ่ง
【หยั่งรู้พรสวรรค์การสร้าง: 2/100】
หลินเฉินกำอาวุธไว้ เหวี่ยงเบา ๆ สองสามครั้ง แล้วแทงออกไปอีกสองสามหน ก่อนปรับเล็กน้อยแล้วส่งคืนให้จ้าวถิง
“ลองดู ใช้ถนัดขึ้นไหม”
“ได้!” จ้าวถิงรับไปลองดู ใช้ถนัดมือมาก ตอนนี้เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว
หลินเฉินมีเรี่ยวแรงดี แถมยังลงมือทำอะไรได้คล่อง ในเกมเอาชีวิตรอด เขาเป็นคู่ร่วมมือที่ดีมาก
คนพวกนั้นกีดกันและขับไล่เขา เป็นเพราะพวกเธอตาถั่วเอง
หลินเฉินใช้วิธีเดิมทำลูกธนูอีกดอกให้กลายเป็นอาวุธอย่างง่าย
พรสวรรค์การสร้างเพิ่มขึ้นอีก 1 แต้ม
ทำอาวุธเสร็จแล้ว หลินเฉินก็หันไปจัดการเชือกปาล์มต่อ
หลินเฉินไม่เคยทำแหมาก่อน แต่ด้วยพรสวรรค์การสร้าง พอได้เชือกมา เขาก็เริ่มมีไอเดียขึ้นมาบ้าง
ใช้เหลี่ยมของก้อนตะกั่วถูเชือกปาล์มจนขาด เก็บเส้นที่ยาวกว่าไว้ใช้ยกของ ส่วนที่เหลือตัดเป็นท่อนยาวเท่า ๆ กัน วางสลับกันทั้งแนวตั้งและแนวนอน แล้วผูกปมทีละจุด
เชือกปาล์มแข็งมาก ยังดีที่หลินเฉินมีถุงมือเก่าอยู่ข้างเดียว และมีแรงเสริมให้ควบคุมแรงได้แม่นยำ ไม่อย่างนั้นมือคงถลอกไปแล้ว
เกือบพลบค่ำ แหขนาดใหญ่แบบหยาบ ๆ ที่ถักจากเชือกปาล์มจึงเป็นรูปเป็นร่าง
【หยั่งรู้พรสวรรค์การสร้าง: 4/100】
ท้องทะเลค่อย ๆ ถูกความมืดของราตรีปกคลุม หลินเฉินจึงต้องหยุดมือ แล้วหนุนผ้าใบเก่านอนลง
ห้องเก็บของเล็กมาก แถมยังมีของจิปาถะวางอยู่ พอหลินเฉินกับจ้าวถิงนอนลง ร่างของทั้งคู่ก็แทบชิดกัน ทั้งสองไม่กล้าขยับ ได้แต่นอนนิ่งหลับตาฟังเสียงน้ำทะเลซัดกระทบลำเรือแผ่วเบา
ลำเรือโคลงตามคลื่นเล็กน้อย แขนของทั้งคู่เสียดสีกันโดยไม่ตั้งใจ ร่างหลินเฉินพลันเกร็งขึ้น
“ขอโทษ” ทั้งคู่เอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน
“ไม่เป็นไร” ทั้งคู่พูดขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง สบตากันอย่างกระอักกระอ่วนปนเขินอายเล็กน้อย
จ้าวถิงพลิกตัวหันหลังให้หลินเฉิน ใบหูร้อนผ่าว
“พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก รีบนอนเถอะ!”
“อืม” หลินเฉินขานรับเสียงเบา น้ำเสียงแหบพร่าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
ท้องฟ้ากับทะเลหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แสงเรืองรองจากแพลงก์ตอนเรืองแสงแต้มประกายวูบวาบประปรายบนคลื่น ก่อนจะดับมลายไปในความมืดชั่วพริบตา
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงอาทิตย์ก็สาดส่องทั่วผืนทะเลแล้ว
เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่แนบชิดแขน หลินเฉินไม่กล้าขยับ เพียงเหลือบตามองลงไป ใบหน้าเล็กงดงามกำลังหนุนอยู่บนแขนของเขา ขนตายาวทอดลงมาและสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง จ้าวถิงจึงค่อย ๆ ตื่นขึ้น พอเห็นสภาพตรงหน้า ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นทันที เธอรีบยกศีรษะที่หนุนแขนเขาออก
หลินเฉินลุกขึ้น บิดขี้เกียจ ดื่มน้ำอึกหนึ่ง แล้วหยิบคันเบ็ด แหหยาบ ๆ ที่ถักจากเชือกปาล์ม และถังไม้ผุ เดินออกจากห้องเก็บของ
ขาทั้งสองข้างปวดเมื่อยเล็กน้อย แต่ยังอยู่ในระดับที่ทนไหว ไม่กระทบกับการทำงานต่อ
เริ่มจากหย่อนแอลงไป แล้วค่อยหย่อนเบ็ด จากนั้นก็นั่งรอผลอยู่บนดาดฟ้า
“ตื่นได้แล้ว! ตื่นได้แล้ว! วันนี้เราต้องตกปลาให้ดี แล้วก็ต้องถีบเรือต่อด้วย จะได้ไปถึงเกาะเร็ว ๆ” เฉินเซิ่งหนานถูกปลุกให้ตื่นเพราะความหิว พอตื่นขึ้นมาก็รีบตะโกนปลุกทุกคนทันที
พอข่งเมิ่งเหยาได้ยินคำว่าถีบเรือ ก็รีบพูดขึ้นว่า “ขาฉันสองข้างปวดจนแทบตาย ถีบเรือต่อไม่ไหวแล้ว ฉันไปตกปลาแทน”
“ฉันก็เหมือนกัน แค่ขยับก็เจ็บแล้ว ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมา จะให้ถีบเรือต่อจริง ๆ ไม่ไหวหรอก” จูซินซินพูดเสริม
“ถึงเวลาสลับเวรกันแล้ว วันนี้ให้คนที่ไม่ได้ถีบเรือเมื่อวานไปถีบเถอะ” หลีอวี่เสนอ
ทุกคนหันไปมองเฉินเซิ่งหนาน
“เพราะโครงสร้างเรือจำกัด จำนวนคนถีบเรือต้องเป็นจำนวนเท่าของ 4 งั้นฉันจะเลือก 12 คนที่เมื่อวานไม่ได้ถีบเรือให้ไปทำวันนี้ ชิวซือฉี ฉวี่ย่า... ซุนเจียวเจียว” เฉินเซิ่งหนานไล่เรียกชื่อทั้ง 12 คนทีละคน นอกจากคนที่ถีบเรือเมื่อวานแล้ว ก็มีเพียงกัปตันเรือเองกับเหอเยวี่ยนที่มีพรสวรรค์ด้านตกปลาเท่านั้นที่ไม่ถูกเรียกชื่อ เรื่องนี้ทุกคนจึงไม่กล้าออกความเห็น
“ต่อไปก็แบ่งกลุ่มตามเมื่อวานกับวันนี้ สลับกันถีบเรือ ครั้งละ 1 ชั่วโมง ส่วนคนที่ไม่ถีบเรือก็ไปตกปลา”
“กินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปถีบเรือได้ไหม ตอนนี้ฉันทั้งเหนื่อยทั้งหิว พอลุกขึ้นมาก็ตาลายไปหมด” ซุนเจียวเจียวร้องขอ
เฉินเซิ่งหนานครุ่นคิดก่อนตอบว่า “งั้นตกปลาก่อน เที่ยงวันนี้ได้ปลามาเท่าไรก็ทำเท่านั้น กินเสร็จแล้วเริ่มถีบเรือทันที”
ตอนกลุ่มตกปลาเดินขึ้นมาบนดาดฟ้า ก็เห็นหลินเฉินกำลังยกคันเบ็ด ตกปลาช่อนตัวหนึ่งที่ใหญ่กว่าเมื่อวานขึ้นมาได้พอดี
ทุกคนจับจ้องหลินเฉิน สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาแทบจะจับต้องได้
หลินเฉินทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร เขาปลดปลาออกจากเบ็ดอย่างคล่องแคล่ว ใช้ก้อนตะกั่วทุบให้ตาย แล้วจัดการเกล็ดกับเครื่องใน
【หยั่งรู้พรสวรรค์การจัดการวัตถุดิบ: 2/100】
“ไม่ต้องอิจฉาหรอก เดี๋ยวฉันต้องตกปลาได้มากกว่าเขาแน่” เหอเยวี่ยนพูดอย่างมั่นใจ ที่เมื่อวานหลินเฉินตกปลาได้ก่อน ก็แค่เพราะเธอยังใช้พรสวรรค์ได้ไม่คล่องเท่านั้น
【สัมผัสลมหายใจปลา】ของเธอสามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวของฝูงปลาได้อย่างแม่นยำ ทั้งยังจับจังหวะหย่อนเบ็ดและยกเบ็ดที่ดีที่สุดได้
“งั้นก็รีบตกปลาเถอะ ฉันหิวจนจะตายอยู่แล้ว” ข่งเมิ่งเหยาเร่ง
เหอเยวี่ยนขมวดคิ้วแทบสังเกตไม่เห็น ข่งเมิ่งเหยาคนนี้ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง แต่เรื่องสร้างปัญหานี่เป็นที่หนึ่ง
ตอนจ้าวถิงย่างปลา หลินเฉินก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาดึงแหปาล์มที่หย่อนไว้ขึ้นมา
พอเห็นแหปาล์มที่เพิ่งโผล่ขึ้นมา สายตาทุกคนก็ถูกดึงดูดไปอีกครั้ง พวกเขามองหลินเฉินกางแหออก
เมื่อเห็นของที่ติดอยู่ในแห ข่งเมิ่งเหยาก็หัวเราะออกมาเป็นคนแรก “ฉันนึกว่าติดอะไรมาเสียอีก ที่แท้ก็ขยะกองหนึ่งนี่เอง!”
พอได้ยินคำเยาะเย้ยของข่งเมิ่งเหยา หญิงสาวอีกหลายคนก็หัวเราะตาม
【หยั่งรู้พรสวรรค์การเก็บกู้: 1/100】
หลินเฉินไม่ได้ใส่ใจเธอ เขานั่งลงบนดาดฟ้าแล้วหยิบของในแหออกมาทีละชิ้น
สาหร่ายสีเขียวกองใหญ่ที่ไม่รู้จัก ถังพลาสติกใบเล็กก้นแตก รองเท้าแตะหนึ่งข้าง และหอยหลายตัว
ของที่คนอื่นเห็นเป็นขยะ ในสายตาหลินเฉินกลับล้วนเป็นของดี
เขาแผ่สาหร่ายไว้บนดาดฟ้าตากแดด พอแห้งแล้วก็เอาไปยัดในผ้าใบทำเป็นที่นอนรองตัวได้
หลังล้างถังพลาสติกที่แตกจนสะอาดแล้ว เขาก็เก็บเข้าห้องเก็บของ ด้วยความเข้าใจจากพรสวรรค์การซ่อมแซม เขาสามารถทำความสะอาดรองเท้าแตะพลาสติก แล้วใช้ไฟหลอมให้ละลายและขึ้นรูปใหม่ นำไปอุดรอยรั่วของถังได้
ส่วนหอย หลินเฉินล้างให้สะอาดแล้วส่งให้จ้าวถิงนำไปย่างพร้อมกัน
กลางทะเลกว้างไกลเช่นนี้ มีทั้งปลาและอาหารทะเล จะเรียกมื้อใหญ่ไม่ได้เชียวหรือ!