รถม้าที่โคลงเคลงมาตลอดครึ่งเดือน ในที่สุดก็หยุดลงพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ผ้าม่านรถเพิ่งถูกแง้มออกเพียงนิด ลมหนาวที่หอบเกล็ดหิมะปลิวมาด้วยก็พุ่งปะทะหน้า หลี่หวยอันหดคอหนีด้วยความหนาว
เขาถูปลายจมูกที่แดงก่ำเพราะความเย็น ก่อนเหยียบล้อรถกระโดดลงมา
เด็กหนุ่มวัย 16 ปียังโตไม่เต็มวัย สวมเสื้อคลุมบุนวมเก่า ๆ ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปราย ดูเผิน ๆ ก็เหมือนมันฝรั่งแช่แข็งที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาจากดิน
“ท่านนายอำเภอ ในที่สุดท่านก็มาถึงเสียที!”
โจวหมิงหลี่ ที่ไว้เคราแพะ รีบวิ่งเข้ามาหา มือที่ประสานคำนับสั่นระริกเพราะความหนาว “ข้าน้อยโจวหมิงหลี่ เป็นที่ปรึกษาของอำเภอหานซานแห่งนี้ มารอรับท่านอยู่นานแล้วขอรับ”
ข้าง ๆ มีชายร่างใหญ่ราวหอเหล็กดำยืนอยู่ เขาประสานหมัดคำนับด้วยน้ำเสียงอู้อี้ดังสนั่นราวระฆัง “จางเปียว รองหัวหน้ากองกำลังอาสาหานซาน นำกองกำลังอาสาหานซานมาคารวะท่านผู้บังคับการ!”
หลี่หวยอันเหลือบตามองกองกำลังที่อยู่ด้านหลังจางเปียว มุมปากกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่
นับรวมจางเปียวแล้ว ทั้งหมดมีแค่ 13 คน
มีคนแค่นี้ ยังจะเรียกท่านผู้บังคับการอีกหรือ แค่ตัวเขาเองยังรู้สึกกระดากแทน!
คนแบกปืนมีแค่ 8 คน พานท้ายปืนถูกใช้จนมันวาว ปืนแต่ละกระบอกดูเก่ากว่าปู่ของเขาเสียอีก จะยิงออกหรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับโชค
ยังมีอีก 3 คนถือไม้พลอง ส่วนท้ายแถวมีชายชราหอบจอบยืนหดตัว ก้มหน้าหาว ไม่รู้ถูกลากมานับจำนวนหรือเปล่า!
นี่คือกำลังทั้งหมดของเขาในฐานะนายอำเภอควบตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังอาสางั้นหรือ? กองกำลังอาสาหานซาน?
“กองกำลังอาสาบ้านไหนกัน ถึงรวบรวมคนให้ครบหนึ่งหมวดไม่ได้ด้วยซ้ำ!” หลี่หวยอันด่าหลี่เจิ้นซาน พ่อบังเกิดเกล้าราคาถูกของตนในใจเสียจนยับเยิน
เขาทะลุมิติมาเกิดในแคว้นต้โจว และใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังตัวมาตลอด 16 ปี
พ่อของเขา หลี่เจิ้นซาน เป็นผู้บัญชาการทหารมณฑลเชียนซี ครองพื้นที่ทั้งมณฑล มีกองพลสามกอง รวมกำลังพลกว่า 20,000 คน ในท้องถิ่นนี้พูดคำไหนคำนั้นราวกับเป็นฮ่องเต้ท้องถิ่น
แค่ภรรยาก็แต่งเข้าบ้านมาถึง 6 คน มีลูกชาย 7 คน เขาเป็นลูกคนที่ 6 มารดาผู้ให้กำเนิดคืออนุสามสกุลหลิ่ว เดิมเป็นนางเอกคณะงิ้ว ไร้ทั้งตระกูลเดิมและผู้หนุนหลัง ในจวนจึงเป็นคนที่แทบไม่มีใครมองเห็นมาโดยตลอด
ลูกอนุไม่ได้รับความโปรดปรานก็เป็นเรื่องปกติ หลี่หวยอันเองก็ไม่ได้ทะเยอทะยานอะไร แค่อยากกินดีอยู่ดี รอวันตายอย่างสบาย ๆ เป็นคุณชายร่ำรวยที่ไม่ต้องทำอะไร วิธีแย่งชิงอำนาจในเรือนหลังทั้งเปลืองสมองและเสี่ยงโดนซ้อม ไม่เหมาะกับเขาเลย
อีกอย่าง เขาเป็นคนยุคปัจจุบัน ไม่เห็นจำเป็นต้องไปแก่งแย่งกับพวกคนหัวโบราณเหล่านี้
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า ทันทีที่ฉลองวันเกิดอายุ 16 ปีเสร็จ ฮูหยินใหญ่ก็ไปเป่าหูพ่อบังเกิดเกล้าของเขาไม่กี่คำ ตาแก่นั่นก็โบกมือสั่งการ จัดตำแหน่ง “นายอำเภอหานซาน มณฑลเหลียวเหอ ควบหัวหน้ากองกำลังอาสา” ให้เขาทันที
เขายัดปืนเก่า ๆ ให้ 20 กระบอก กับเงินหยวน 100 เหรียญ ไม่แม้แต่จะจัดองครักษ์เป็นเรื่องเป็นราวให้ แล้วส่งเขามาทิ้งไว้ตรงชายแดนทางเหนือแห่งนี้
พูดให้สวยหรูว่า “ฝึกฝนตั้งแต่อายุยังน้อย ให้ปกครองดูแลหัวเมือง” แต่พูดตรง ๆ ก็คือเห็นเขาเกะกะลูกตา เลยส่งตัวมาไกลถึงแดนเหนืออันห่างไกลที่ไม่มีใครอยากมา
แดนเหนือเป็นสถานที่แบบไหน? ทั่วทั้งแคว้นต้โจว ใครบ้างจะไม่รู้ว่า 13 มณฑลทางเหนือเต็มไปด้วยอิทธิพลต่างชาติที่ฝังรากลึก โจรชุกชุมและมีสงครามต่อเนื่องตลอดทั้งปี แม้แต่ราชสำนักก็เหลืออำนาจปกครองแค่ในนาม พูดง่าย ๆ ก็คือเขตที่ไม่มีใครดูแล
ยิ่งอำเภอหานซานยิ่งเป็นหลุมเน่าจนถึงก้นบึ้ง! ผืนดินรกร้าง การคลังล้มละลาย โจรเต็มไปหมด ทหารแตกทัพก็เร่ร่อนไปทั่ว
นายอำเภอคนก่อน ๆ อยู่รอดนานที่สุดก็ไม่ถึงเดือน ในบรรดาคนที่มารับตำแหน่ง 10 คน มี 9 คนตาย ส่วนอีกคนก็เป็นพวกเก็บข้าวของหนีไปกลางดึก
แต่ที่นี่กลับตั้งอยู่ตรงทางเข้าด่านของแดนเหนือ เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่เชื่อมระหว่างในด่านกับนอกด่าน กองกำลังต่าง ๆ ต่างจ้องจะฮุบพื้นที่ผืนนี้ แต่ไม่มีใครมีปัญญายึดได้ เพราะพวกฝรั่งก็จับตาดูที่นี่อยู่เหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังหนาวและยากจน ฤดูหนาวหนาวจนหูแทบหลุดจากหัว ที่ดินก็ปลูกข้าวได้น้อย แถมยังมีโจรขี่ม้าออกอาละวาดทุกปี ถัดขึ้นไปทางเหนืออีกหลายสิบลี้ ยังมีกองกำลังที่ต่างชาติหนุนหลังขุนศึกท้องถิ่นอยู่หลายกลุ่ม ปะทะกันจนเกิดการยิงกันเป็นระยะ ๆ
นี่มันจะเรียกว่าฝึกฝนได้ยังไง? นี่มันดันเจี้ยนบุกเบิกระดับนรกชัด ๆ!
“ท่านนายอำเภอ พวกเราเข้าเมืองกันก่อนดีไหมขอรับ? อากาศหนาวจัด ระวังท่านจะหนาวเอา” ที่ปรึกษาโจวเตือนอย่างระมัดระวังพร้อมรอยยิ้มประจบ
หลี่หวยอันพยักหน้า กระชับปกเสื้อให้แน่นขึ้น แล้วเดินตามเข้าเมืองไป
ความทรุดโทรมของอำเภอหานซานเลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก ถนนดินแข็งเป็นหลุมเป็นบ่อเพราะหิมะ บ้านเรือนสองข้างทางล้วนเป็นกำแพงดิน หลังคามุงจากขาดวิ่นกระจัดกระจาย
คนเดินถนนต่างซูบซีด คอหดเดินเร็ว ๆ มุมกำแพงริมถนนมีขอทานหลายคนนั่งยอง ๆ ตัวสั่นด้วยความหนาว จนไม่เหลือแรงแม้แต่จะร้องไห้
เดินมาได้ครึ่งถนน ยังไม่เห็นร้านขายของชำที่ดูเป็นเรื่องเป็นราวสักร้าน
พอมาถึงที่ว่าการอำเภอ สภาพก็ยิ่งน่าเวทนา กำแพงลานทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง สิงโตหินหน้าประตูหัวแหว่งไปครึ่งซีก เสาในโถงใหญ่เอียงจนเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ ส่วนหญ้ารกในลานก็สูงถึงเข่าแล้ว
นี่มันที่ว่าการอำเภอที่ไหนกัน เหมือนศาลร้างเก่า ๆ ชัด ๆ
ยังดีที่เรือนดินสามห้องในลานด้านหลังยังพอใช้ได้ นับเป็นจวนของนายอำเภออย่างเขา
มื้อเย็นมีแป้งนึ่งกับผักดอง แถมโจ๊กใส ๆ อีกชาม มองเห็นเงาคนได้เลย
หลี่หวยอันหยิบแป้งนึ่งขึ้นมากัดคำหนึ่ง ทั้งแห้งทั้งแข็งจนบาดคอ ตอนกลืนลงไปเกือบสำลักตาย
เขาวางแป้งนึ่งลง สีหน้าราวกับหมดอาลัยตายอยาก
ชาติก่อนทำงาน 996 จนตายก็นับว่าแล้วไป แต่ทะลุมิติมาแล้วยังต้องมาเจอเรื่องบัดซบแบบนี้อีกหรือ?
“หลี่เจิ้นซาน ไอ้แก่ เงินหยวน 100 เหรียญยังไม่พอให้อนุห้าของแกซื้อชาดสองตลับเลย แกนี่ใจกว้างกล้าให้จริง ๆ!” ขณะที่เขากำลังด่าทออยู่ในใจ จู่ ๆ ก็มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นในหัว
จากนั้นเสียงสังเคราะห์ใสกังวานก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย:
【ระบบทำสงครามเรดอะเลิร์ตตรวจพบผู้บัญชาการ กำลังผูกมัด...】
【ผูกมัดสำเร็จ!】
【ผู้บัญชาการ: หลี่หวยอัน】
【อายุ: 16 ปี】
【เลเวลปัจจุบัน: เลเวล 1】
【เงินทุนก่อสร้าง: ∞】
【ปลดล็อกฟังก์ชันหลักแล้ว: หมวดก่อสร้าง, หมวดร้านค้า, หมวดสุ่มรางวัล】
หลี่หวยอัน: “?”
เขานิ่งค้างไปสามวินาที ก่อนตบโต๊ะดังปังอย่างแรงจนเกือบทำโต๊ะผุ ๆ ตัวนี้พังเป็นชิ้น
ระบบงั้นหรือ?!
แถมยังเป็นระบบเรดอะเลิร์ตอีก?!
ในชาติก่อนเขาเล่นเรดอะเลิร์ตตั้งแต่ภาค 95 จนถึงภาค 3 แถมยังเป็นผู้เล่นเก๋าที่เอาชนะศัตรูสุดโหด 1 ต่อ 7 ได้ เรียกได้ว่าคุ้นเคยกับของแบบนี้จนฝังอยู่ในกระดูก!
เสียงเอฟเฟกต์คุ้นหูแทบจะดังก้องขึ้นมาในหัวเขาทันที
วินาทีต่อมา รายละเอียดของทั้งสามหมวดก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว
【หมวดก่อสร้าง: ผู้ใช้งานสามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างทุกชนิดของเรดอะเลิร์ตบนแผนที่ระบบได้ ขณะนี้ปลดล็อกเทคโนโลยีอุตสาหกรรมการทหารทั่วไปก่อนปี 1945 สิ่งปลูกสร้างแต่ละประเภทสร้างได้หนึ่งแห่ง เมื่ออัปเกรดจะปลดล็อกสิทธิ์เพิ่มเติมและหน่วยระดับสูง】
【หมวดร้านค้า: ใช้เงินทุนของระบบแลกเปลี่ยนสิ่งของได้อย่างอิสระ ทั้งเสบียงอาหาร อุปกรณ์อุตสาหกรรม และวัสดุสิ้นเปลืองทางทหาร】
【หมวดสุ่มรางวัล: เข้าร่วมสุ่มรางวัลได้ 3 ครั้งต่อสัปดาห์ ของรางวัลมีทั้งตัวละครระดับฮีโร่ สิ่งของ สกิล เทคโนโลยี และอาวุธยุทโธปกรณ์】
【หมายเหตุพิเศษ: กฎการอัปเกรดระบบยังไม่เปิดเผย ผู้ใช้งานต้องสำรวจและปลดล็อกด้วยตนเอง】
หลี่หวยอันไม่สนใจอย่างอื่น ดวงตาจับจ้องสัญลักษณ์ “∞” อย่างไม่วางตา
นี่หมายถึงอย่างที่เขาคิดหรือเปล่า?
จากนั้นเขาก็ยืนยันในใจอย่างร้อนรน “ระบบ ไอ้ ‘∞’ นี่หมายความว่ายังไง?”
【เรียนผู้บัญชาการ ความหมายตรงตัว】
“ให้ตายเถอะ!”
หลี่หวยอันแทบกระโดดตัวลอย ตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมด