หญิงสาวกระโปรงแดงกระโปรงแดงเต้นไปเต้นมา ก็เต้นมาถึงข้าง ๆ เซียวอี้เฉวียน จู่ ๆ ก็ยื่นมือมาเกาะคอเขา เอ่ยว่า “มาเต้นเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
เซียวอี้เฉวียนก็เต้นกับเธอ
ก่อนหน้านี้เธอเต้นอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้กลับช้าลง
เอวของเธอนุ่มนวลและบอบบาง บิดไปมาอยู่ภายใต้มือของเซียวอี้เฉวียน มีเสน่ห์ที่ยากจะบรรยาย
เต้นไปเต้นมา ร่างของเธอก็ค่อย ๆ แนบเข้ามาในอ้อมกอดของเซียวอี้เฉวียน
……
ตอนลงเขา ฟ้าใกล้จะสางแล้ว
เซียวอี้เฉวียนขับรถมาถึงไห่เทียนจวี หญิงสาวกระโปรงแดงไม่ได้ให้เขาขับเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ให้เขาลงรถข้างนอก ทว่ากลับขอแอดคอนแทคเขาไว้
มองดูรถแล่นลับหายไป เซียวอี้เฉวียนก็ส่ายหน้า
“ใคร ๆ ก็ไม่ง่ายเลยนะ”
เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
เรียกแท็กซี่กลับโรงแรม ฟ้าก็สว่างแล้ว
เจ็ดโมงส่งเวร กินข้าวเสร็จก็กลับหอพัก
ตอนสายนอนหลับไปตื่นหนึ่ง บ่ายไม่มีอะไรทำ เขาก็ออกไปเดินเล่นรอบหนึ่ง
มาถึงหน้าตึกใหญ่แห่งหนึ่ง เห็นป้ายตั้งอยู่หน้าประตู ติดประกาศไว้ รับสมัครพนักงานขาย
เซียวอี้เฉวียนเกิดความคิดขึ้นมาในฉับพลัน
ยามมีคนทำงานพิเศษเยอะแยะ
กะกลางวัน ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงหนึ่งทุ่ม หลังจากหนึ่งทุ่มก็เป็นเวลาส่วนตัว
กะกลางคืนยิ่งดีกว่า ทั้งวันว่างทั้งวัน
เพียงแต่เข้ากะกลางคืน นอนไม่ค่อยดี หลายคนไม่มีแรง
แต่เซียวอี้เฉวียนไม่มีปัญหานี้ การสืบทอดแห่งเทียนอูเข้าสู่ร่าง ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตวิญญาณ พูดได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงชนิดฟ้ากับดิน
ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นเลย แค่ไม่นอนหลายคืนก็ไม่เป็นไรสักนิด ถึงจะนอน ก็นอนแค่สองสามชั่วโมงก็พอแล้ว
ส่วนพนักงานขายก็ค่อนข้างอิสระ
พนักงานขายไม่ต้องนั่งโต๊ะ ไม่ต้องเข้ากะ ไปหาลูกค้าเองก็พอ
พนักงานขายเงินเดือนพื้นฐานไม่สูง อาศัยค่าคอมมิชชั่นเป็นหลัก ดังนั้นจึงอิสระมาก เหมาะกับเซียวอี้เฉวียนพอดี
เขาอยากหาเงิน เขาอยากรวย เขาอยากซื้อบ้านที่เมืองไห่เฉิง แต่งเมีย
ตอนแรกมาถึงไม่กล้าคิด ตอนนี้ใจเขากล้าแล้ว
หรือพูดได้ว่า มันดื้อด้านแล้ว
เข้าไปในตึก ตามที่ประกาศบอก ขึ้นไปชั้นสาม เจอห้องผู้จัดการ
เขาเคาะประตู
ข้างในมีเสียงผู้หญิงตอบ “เชิญค่ะ”
เซียวอี้เฉวียนบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไป ตรงหน้าต่างมีโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งก้มหน้ามองอะไรสักอย่าง มองไม่เห็นหน้า
เซียวอี้เฉวียนเดินเข้าไปใกล้สองสามก้าว เอ่ยว่า “สวัสดีครับ ผมมาสมัครพนักงานขาย”
หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้น
เซียวอี้เฉวียนตะลึง
กลับกลายเป็นหญิงสาวกระโปรงแดงเมื่อคืนนี้ แต่วันนี้เปลี่ยนมาสวมชุดออฟฟิศสีเขียว ดูปราดเปรียวยิ่งกว่าเดิม
หญิงสาวกระโปรงแดงเห็นเป็นเซียวอี้เฉวียน ก็ตะลึงเหมือนกัน จากนั้นดวงตาก็จ้องเขม็งทันที “คุณตามฉันมาเหรอ?”
คราวนี้เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว เซียวอี้เฉวียนรีบร้อนอธิบาย “ไม่ใช่นะครับ ผมมาสมัครพนักงานขายจริง ๆ… ผมเป็นยาม เข้ากะกลางคืน กลางวันว่าง ก็เลยอยากหางานพิเศษ… พวกเพื่อนร่วมงานผมหลายคนก็มีงานพิเศษกันทั้งนั้น…”
เขาอธิบาย หญิงสาวกระโปรงแดงก็เพียงมองเขา ไม่ตอบ เห็นชัดว่าไม่เชื่อ
เซียวอี้เฉวียนจนปัญญาแล้ว ได้แต่พูดว่า “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตามคุณมาจริง ๆ งั้นผมไปก่อนนะ”
เขาหันตัวออกมา ถึงข้างนอก ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง นึกในใจว่า “นี่มันบังเอิญเกินไปแล้ว”
เจอเรื่องซวยเข้า เซียวอี้เฉวียนก็ไม่อยากหางานพิเศษแล้ว กลับมา ถึงหอพัก เพื่อนร่วมห้องเข้ากะกลางวัน ไม่มีใคร เขาก็เลยฝึกวิชาซะเลย
หกโมงลุกขึ้น ไปกินข้าว เจ็ดโมงรับเวร
ประมาณสามทุ่ม มือถือดัง เขาดู ปรากฏว่าหญิงสาวกระโปรงแดงเป็นคนโทรมา
“เธอโทรหาผมทำไม? หรือจะมาด่าผมอีกรอบ?”
เซียวอี้เฉวียนกดรับ เสียงของหญิงสาวกระโปรงแดงดังขึ้น “มาที่จุดชมวิวยอดเขาตงซาน”
เรียกให้เขาไปยอดเขาตงซานอีกแล้ว เป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย
เซียวอี้เฉวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “ผมอยู่เวรนะ”
หญิงสาวกระโปรงแดงว่า “เรียกใครมาแทนหน่อยก็ได้นี่”
น้ำเสียงเธอออดอ้อนหวานหยาดเยิ้ม ใจของเซียวอี้เฉวียนก็ร้อนผ่าวขึ้นในพริบตา
หญิงสาวกระโปรงแดงให้ความรู้สึกราวกับหม่าล่าเซี่ยงกัว หนึ่งหม้อ มันเร้าใจและยั่วยวนมาก เขาค่อนข้างกลัว แต่ในขณะเดียวกัน ก็ค่อนข้างอยากเหมือนกัน
เขารับคำ แล้ววางสาย เรียกเพื่อนร่วมงานที่เข้ากะกลางวันให้มาแทนเวรให้หน่อย พรุ่งนี้เขาใช้เวรคืนก็พอ
เรียกแท็กซี่ ขึ้นไปยังยอดเขาตงซาน
ถึงยอดเขาตงซาน ก็เห็นหญิงสาวกระโปรงแดงจริง ๆ ยืนอยู่หน้าศาลาชมตะวัน
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกชุดแล้ว ข้างบนเป็นเสื้อรัดรูปสีแดง ข้างล่างเป็นกระโปรงทรงดินสอสีเขียว จับคู่กับถุงน่องสีนู้ด รองเท้าส้นสูงสีแดง เมื่อมองจากด้านข้างด้านหลัง สัดส่วนโค้งเว้าอรชร
ในใจของเซียวอี้เฉวียนก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
เขาจอดรถ เดินเข้าไป หญิงสาวกระโปรงแดงหันกลับมา มองเขาแบบยิ้ม ๆ ไม่ยิ้ม “คุณตามฉันมาจริง ๆ ด้วย”
“ไม่ได้ตามมาจริง ๆ ครับ” เซียวอี้เฉวียนร้องทุกข์ “ผมไปสมัครพนักงานขายจริง ๆ”
เห็นเขาร้อนรนเล็กน้อย หญิงสาวกระโปรงแดงก็หัวเราะคิกคัก
เธอยื่นมือมา โอบคอของเซียวอี้เฉวียน เห็นเซียวอี้เฉวียนค่อนข้างตะลึงงัน เธอก็ทำเสียงไม่พอใจ “กอดฉันสิ”
เดี๋ยวขมวดคิ้วเดี๋ยวยิ้ม ช่างเป็นนางมารร้ายจริง ๆ
เซียวอี้เฉวียนก็ยื่นมือไปโอบเอวเธอ
“คุณเป็นยามก็พอแล้วนี่ ยังจะทำงานพิเศษอีกทำไม?” ลมหายใจร้อนผ่าวจากปากของหญิงสาวกระโปรงแดงพ่นรดหน้าเซียวอี้เฉวียน
“ผมอยากเก็บเงิน”
“เก็บเงินทำไม?” หญิงสาวกระโปรงแดงถาม “ซื้อบ้าน แต่งเมีย? บ้านที่เมืองไห่เฉิง คุณซื้อไม่ไหวหรอก”
“อืม” เซียวอี้เฉวียนพยักหน้าอย่างท้อแท้ “ที่เมืองไห่เฉิงซื้อไม่ไหวแน่ กลับไปซื้อที่ในอำเภอ”
“ราคาบ้านในอำเภอพวกคุณเท่าไหร่?”
“ก็แพง” เซียวอี้เฉวียนบ่น “ใจกลางเมืองต้องสามพันกว่า แย่หน่อยก็สองพันเจ็ดแปดร้อยแล้ว”
“คุณไม่ได้อยู่แค่ในอำเภอ?”
“อืม” เซียวอี้เฉวียนพยักหน้า “อยู่ที่ตำบลข้างล่าง แต่ก็ใกล้อำเภอ ประมาณสิบกว่าลี้”
“คุณนี่ใจสู้ดีนะ” หญิงสาวกระโปรงแดงหัวเราะ
“ก็ช่วยไม่ได้” เซียวอี้เฉวียนว่า “สมัยนี้ไม่มีบ้าน ก็ไม่มีใครยอมแต่งด้วยเลย ที่บ้านเกิดผมมีบ้านจริง ๆ เป็นห้องแถวที่ตลาดตำบลด้วยซ้ำ แต่สาว ๆ ในตำบล หรือแม้แต่หมู่บ้านข้างล่างก็ไม่ยอมแต่ง อย่างน้อยต้องมีบ้านในอำเภอ”
“ตอนนี้คุณเก็บเงินได้เท่าไหร่แล้ว?” หญิงสาวกระโปรงแดงถาม
เซียวอี้เฉวียนไม่ส่งเสียง
“ยังหวาดระแวงฉันอีก” หญิงสาวกระโปรงแดงก็หัวเราะคิกคัก
เธอโอบคอเซียวอี้เฉวียน ตอนหัวเราะ ร่างก็ซบลงในอ้อมกอดของเซียวอี้เฉวียน เซียวอี้เฉวียนรู้สึกราวกับมีแป้งเปียก ๆ สองก้อนนวดอยู่บนหน้าอก
ใจของเซียวอี้เฉวียนก็ร้อนผ่าวขึ้นมา จึงโน้มเข้าไปจูบหญิงสาวกระโปรงแดง
หญิงสาวกระโปรงแดงกลับเบี่ยงหลบ
นางมารร้ายนี่ หมายความว่าไง?
“คุณอยากเป็นพนักงานขายจริง ๆ เหรอ?” หญิงสาวกระโปรงแดงถาม
“ครับ” เซียวอี้เฉวียนพยักหน้า
“งั้นพรุ่งนี้คุณไปที่แฮปปี้วัลเลย์ ตรงนั้นมี บริษัท อี้หง ไวน์ เขากำลังรับสมัครพนักงานขาย”
“ผมไปทำใต้มือคุณไม่ได้เหรอ?” เซียวอี้เฉวียนถาม
“ไม่ได้” หญิงสาวกระโปรงแดงส่ายหน้า เห็นเซียวอี้เฉวียนมองเธอ เธอก็หัวเราะคิกคัก “ถ้าคุณมาบริษัทฉัน ฉันอึดอัด”
เซียวอี้เฉวียนเข้าใจ
หญิงสาวกระโปรงแดงมีปัญหา แต่ก็ไม่อยากให้เขารู้
“แฮปปี้วัลเลย์ บริษัท อี้หง ไวน์” เซียวอี้เฉวียนพยักหน้า “ผมจำได้แล้ว มะรืนจะไปดู”
“ทำไมต้องมะรืน?”
“วันนี้ผมอยู่เวรนี่ หาคนมาแทนเวร พรุ่งนี้ต้องใช้เวรคืนเขา”
“คุณให้เงินเขาร้อยนึงก็ได้นี่”
หญิงสาวกระโปรงแดงพูด เห็นเซียวอี้เฉวียนมองเธออยู่ เธอว่า “เจ้าของบริษัท อี้หง ไวน์ ชื่อ เซี่ยหง ถ้าคุณหาวิดีโอของเธอบนเตียงมาให้ฉันได้ ฉันจะให้เงินคุณหนึ่งแสน”
“หา?”
เซียวอี้เฉวียนตะลึง
“อีกอย่าง” หญิงสาวกระโปรงแดงว่า “ฉันยังช่วยคุณหาลูกค้า ให้ภายในสิ้นปี คุณได้ค่าคอมมิชชั่นอย่างน้อยสองแสนขึ้นไป”
เธอมองเซียวอี้เฉวียน “เป็นไง?”