ซ่งใหญ่: วันคืนแห่งการเลี้ยงดูองค์หญิงในรัชสมัยเหรินจง

ตอนที่ 5 เหล่าสาวงามส่งคุณชายหลิ่วเข้าสอบ

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ฝ่าบาท เสด็จมาแล้วหรือเพคะ”

พระสนมเอกพั่งเดินเข้าไปต้อนรับจ้าวเจิน บนใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีที่แทบเก็บไว้ไม่อยู่

“ฮูหยิน ได้ยินว่าพี่ชายของเจ้ากลับมาแล้ว เราจึงมาแจ้งข่าวดีให้เจ้า”

จ้าวเจินทอดพระเนตรพระสนมเอกพั่งด้วยความเอ็นดู เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนกล่าวได้ว่าเป็นเพราะพั่งจี๋ช่วงชิงอำนาจแทนพระองค์ จนศึกแย่งชิงอำนาจลุกลามไปถึงพั่งอวี้

ยิ่งไปกว่านั้น พั่งอวี้ยังเป็นน้องชายแท้ ๆ ของพระสนมเอกพั่ง พระสนมคนโปรดของพระองค์ จ้าวเจินจึงคอยใส่ใจข่าวคราวของพั่งอวี้มาโดยตลอด

ทันทีที่ทรงทราบข่าวของพั่งอวี้ พระองค์ก็เสด็จมายังตำหนักของพระสนมเอกพั่ง เพื่อแบ่งปันข่าวดีนี้กับพระสนมคนโปรด

“ฝ่าบาท...” เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของจ้าวเจิน พระสนมเอกพั่งก็ซบศีรษะลงในอ้อมพระอุระของพระองค์ น้ำตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่

“พอเถิด มีเราอยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว อย่าร้องไห้เลย”

จ้าวเจินลูบศีรษะพระสนมเอกพั่งอย่างอ่อนโยน พลางปลอบเสียงเบา

ขณะที่จักรพรรดิและพระสนมกำลังใกล้ชิดกัน เสียงร้องไห้ “แว้” ก็ดังก้องไปทั่วตำหนัก ความสนใจของทั้งสองพลันถูกดึงไปในทันที

พระสนมเอกพั่งคลายอ้อมแขนจากจ้าวเจิน แล้วหันไปยังต้นเสียง

นางยื่นมืออุ้มเด็กหญิงตัวน้อยจากเปลไม้ เด็กคนนั้นดูมีอายุราว 2 ขวบ

“ท่านแม่...”

“ฮือ ๆ ๆ ๆ...”

เด็กหญิงกอดคอพระสนมเอกพั่งแน่น สะอึกสะอื้นไม่หยุด

“เด็กดี แม่อยู่นี่ แม่อยู่นี่แล้ว”

“โอ๋... โอ๋... โอ๋...”

พระสนมเอกพั่งอุ้มพลางปลอบ ไม่นานเด็กหญิงก็หยุดร้องไห้ แล้วลืมตากลมโตมองซ้ายทีขวาที...

“เสี่ยวฝูคัง มาหาเสด็จพ่อ ให้เสด็จพ่ออุ้มหน่อย”

จ้าวเจินยื่นพระหัตถ์หมายจะรับองค์หญิงน้อยมาอุ้ม องค์หญิงน้อยเงยหน้ามองพระมารดาก่อน เมื่อเห็นแววตาส่งเสริมของพระมารดา จึงค่อยยื่นแขนให้จ้าวเจินอุ้ม

จ้าวเจินทอดพระเนตรธิดาคนโตด้วยความรักใคร่ พระองค์มีพระชนมายุ 22 ชันษาแล้ว เพิ่งมีพระโอรสธิดาองค์แรก

แม้จะเป็นเพียงธิดา แต่จ้าวเจินซึ่งยังไม่มีพระโอรสธิดาองค์อื่น ก็ทรงมอบความรักทั้งหมดให้แก่องค์หญิงน้อยตรงหน้า

“ฮูหยิน เหตุใดเราจึงเห็นว่าเสี่ยวฝูคังยังดูไม่ค่อยสดใส ไม่มีเรี่ยวแรงนัก”

“คนจากสำนักแพทย์หลวงยังไม่ได้มาตรวจดูหรือ”

“ฝ่าบาท หม่อมฉันให้หมอหลวงหลายคนมาตรวจแล้ว แต่กลับหาสาเหตุความเจ็บป่วยของฝูคังไม่พบ บอกเพียงว่านางมีพลังชีวิตไม่เพียงพอเพคะ”

พระสนมเอกพั่งขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวลต่อสุขภาพของธิดา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่จ้าวเจินประคองเสี่ยวฝูคังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แล้วปลอบพระสนมเอกพั่ง

“ไม่เป็นไร เราจะมีราชโองการเชิญหมอฝีมือดีทั่วหล้ามายังเมืองหลวง เพื่อรักษาธิดาของเรา”

“เราไม่เชื่อหรอกว่าทั่วใต้หล้าจะไม่มีหมอผู้ใดหาสาเหตุอาการป่วยของธิดาเราได้”

“เสด็จพ่อ อย่ากริ้วเลยเพคะ”

เสี่ยวฝูคังยกมืออวบอ้วนแตะหว่างคิ้วของจ้าวเจินเบา ๆ ราวกับต้องการปัดเป่าความกังวลของเสด็จพ่อ

.......

หลังจากนั้น เพื่อไม่ให้กระทบการสอบของพั่งอวี้ เมื่อเชิญหมอหลวงมาตรวจร่างกายเขาเสร็จแล้ว ชีวิตของพั่งอวี้ก็วนเวียนอยู่กับสามสิ่ง กินข้าว อ่านตำรา และนอนหลับ

พั่งอวี้เรียกหวังฮุ่ยมาหา ทั้งสองทบทวนบทเรียนด้วยกัน ช่วยกันตรวจแก้เรียงความของอีกฝ่าย อีกทั้งพั่งจี๋กับหวังอี้ บิดาของหวังฮุ่ย ยังจัดการฝึกฝนแบบเข้มข้นให้พวกเขาอยู่เป็นครั้งคราว

พั่งจี๋กับหวังอี้ต่างสอบได้เป็นจิ้นซื่อแห่งต้าซ่ง โจทย์ที่ทั้งสองตั้งจึงเรียกได้ว่ายากและซับซ้อน หวังฮุ่ยกับพั่งอวี้ทั้งทุกข์ทั้งสนุกไปพร้อมกัน

ความเข้าใจในคัมภีร์ขงจื๊อของทั้งคู่ก้าวหน้าไปอีกขั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพั่งอวี้ที่มีความทรงจำจากสองชีวิตหลอมรวมกัน ช่วยเพิ่มพูนความจำให้ดียิ่งขึ้น

พั่งอวี้รู้สึกเพียงอย่างเดียวว่าเขากลับไปเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายอีกครั้ง ช่วงเวลาที่ไม่รู้จักกลางวันกลางคืน ตราบใดที่ยังไม่ตายก็ต้องเรียนให้แทบตาย

ไม่รู้ว่าเดิมทีร่างนี้มีความสามารถจำได้แม่นยำเพียงแค่มองผ่าน หรือเป็นเพราะวิญญาณจากสองชีวิตหลอมรวมกัน พั่งอวี้จึงแทบจำทุกสิ่งได้ตั้งแต่แรกเห็น

หากการสอบระดับมณฑลไม่ออกหลักคัมภีร์ที่พิสดารเกินไป ด้วยความรู้ที่หลอมรวมอยู่ในตัว รวมถึงสิ่งที่พั่งอวี้ได้พบเห็นระหว่างเดินทางทั่วต้าซ่งตลอดสามปี เขาก็มั่นใจว่าจะผ่านการสอบทั้งสามวิชาได้

บทกวี ความเรียง และบทวิจารณ์ในการสอบระดับมณฑล ล้วนมีแบบแผนให้ยึดถือ พั่งอวี้เรียนรู้เคล็ดลับจากบิดามาไม่น้อย

ส่วนบทวิเคราะห์สถานการณ์บ้านเมืองในการสอบ พั่งอวี้กล้าพูดว่านี่คือเคล็ดวิชาถนัดของเขา สมัยก่อนเขาฟังผู้คนวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ในแอปวิดีโอทุกวัน ไม่ว่าความเห็นจะพิสดารเพียงใดก็เคยได้ยินมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีประสบการณ์จากการเดินทางจริง

นี่แหละที่เรียกว่าผสานทฤษฎีกับการปฏิบัติ บทวิเคราะห์สถานการณ์บ้านเมืองเป็นของถนัด!

....

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนโดยไม่รู้ตัว วันสอบใหญ่ระดับมณฑลก็มาถึง พั่งอวี้กับหวังฮุ่ยมุ่งหน้าไปยังสนามสอบของกรมพิธีการแต่เช้าตรู่

ระหว่างทาง พวกเขาพบเหล่าบัณฑิตจับกลุ่มกันสามถึงห้าคนมุ่งหน้าไปสอบ อีกทั้งยังมีหญิงสาวจากหอคณิกาและโรงขับร้องไม่น้อย บรรเลงพิณส่งบัณฑิตที่คุ้นเคย ขอให้สอบได้อันดับสูง

ในหมู่ผู้คน ชายวัยสี่สิบถึงห้าสิบปีคนหนึ่งโดดเด่นที่สุด เบื้องหลังเขามีหญิงสาวงดงามสะคราญตาเดินตามมาเป็นกลุ่มใหญ่

“คุณชายหลิ่ว วางใจเข้าสอบเถิด หลังสอบเสร็จ ข้าจะปูเตียงรอท่านอยู่”

“คุณชายหลิ่ว ต่อให้คราวนี้สอบไม่ผ่าน ท่านก็ยังเป็นวีรบุรุษในใจข้า”

“คุณชายหลิ่ว อย่าไปฟังคำของนังแพศยานั่น คราวนี้ท่านต้องสอบได้แน่”

“คุณชายหลิ่ว ข้ารู้ว่าท่านทำได้ คราวนี้ต้องสอบได้อันดับสูงแน่นอน!”

“ฮ่า ๆ พูดได้ดี! หลังสอบเสร็จ ข้าจะแต่งบทกวีมอบให้เจ้าด้วยตนเอง!” คุณชายหลิ่วกล่าวกับหญิงสาวที่อวยพรให้เขาสอบได้

“ขอบคุณคุณชายหลิ่วเจ้าค่ะ ท่านต้องสอบได้อันดับสูงแน่นอน”

หญิงสาวผู้ได้รับสัญญาว่าจะได้บทกวีดีใจจนแทบกรีดร้อง คุณชายหลิ่วจะมอบบทกวีให้แก่นางเชียวนะ บทกวีของคุณชายหลิ่ว!

นางจะโด่งดัง กลายเป็นหญิงคณิกาผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง กระทั่งทั่วหล้า...

หญิงสาวรอบข้างมองนางด้วยความริษยา นังแพศยานี่พูดเอาใจเก่งเสียจริง น่าชังนัก!

...

“ให้ตายสิ ฉันได้แต่ร้องว่าสุดยอดจริง ๆ เป็นต้นแบบของพวกเราเลย!”

พั่งอวี้มองขบวนสาวงามที่มีอย่างน้อยสามสิบคนขึ้นไป ความอิจฉาในดวงตายากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด

ไม่สิ บางทีทุกคนบนถนนสายนี้ต่างก็มองบัณฑิตวัยสี่สิบถึงห้าสิบปีผู้นั้นด้วยแววตาอิจฉา

“พี่อวี้อิจฉาหรือ ข้าเองก็อิจฉา” น้ำเสียงของหวังฮุ่ยเจือความขมขื่น ความริษยาแทบปิดไม่มิด “นี่คือบุคคลผู้เป็นตำนานอันดับหนึ่งของเมืองหลวง คุณชายหลิ่ว หลิ่วซานเปี้ยน!”

“บ้าเอ๊ย เขาคือหลิ่วหย่ง หลิ่วซานเปี้ยน ผู้ได้รับพระราชโองการให้แต่งบทเพลงใช่ไหม?”

พั่งอวี้มองหลิ่วซานเปี้ยนด้วยสายตาร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม นี่คือยอดกวีเจ้าสำราญยุคโบราณ ผู้เข้าออกหอคณิกาโดยไม่ต้องจ่ายเงิน แถมยังมีสาวน้อยยอมเสนอตัวเข้าหาอีกต่างหาก

เพียงบทเพลงหนึ่งบท ก็ทำให้เขาเดินไปทั่วหอคณิกาได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง ไม่เคยขาดสาวงามที่เสนอตัวร่วมหมอน

“จะไม่ใช่ได้อย่างไร หากครอบครัวข้าไม่คุมเข้ม ป่านนี้ข้าก็คงได้รับการต้อนรับเช่นเดียวกับหลิ่วซานเปี้ยนแล้ว”

พั่งอวี้กวาดตามองหวังฮุ่ยผู้หน้าหนาไร้ยางอายตั้งแต่หัวจรดเท้า “พอเถอะ หากเจ้ามีพรสวรรค์ในการแต่งบทเพลงเทียบเท่าหลิ่วซานเปี้ยน พรุ่งนี้ดวงอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว”

“หมายความว่าอย่างไร? เจ้าดูแคลนความสามารถในการแต่งบทเพลงของข้าหรือ?”

“ข้าเห็นความสามารถของเจ้าอยู่หรอก แต่ฝีมือยังห่างชั้นจากความสามารถแต่งเพลงจนเข้าออกหอคณิกาได้โดยไม่ต้องจ่ายเงินของหลิ่วซานเปี้ยนอยู่มาก”

พั่งอวี้ตบไหล่สหายรัก แล้วใช้มือกะระยะห่างออกมายาวเหยียด

หลิ่วหย่งเป็นปรมาจารย์ผู้บุกเบิกสำนักกวีแนวละเมียดอ้อยอิ่ง ส่วนหวังฮุ่ยสหายรักของเขา อย่างดีก็เป็นเพียงศิษย์รับใช้ ศิษย์รับใช้อยากท้าทายปรมาจารย์ผู้บุกเบิกสำนัก ช่างพูดจาเหลวไหลเสียจริง

เห็นท่ามือของพั่งอวี้แล้ว หวังฮุ่ยก็หัวเราะด่า “ไปให้พ้น!”

หลิ่วหย่งที่อยู่ไม่ไกลคล้ายได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ จึงพยักหน้าให้พั่งอวี้กับหวังฮุ่ย

หลังต่างฝ่ายต่างคารวะกัน พั่งอวี้กับหวังฮุ่ยก็ตั้งสติ แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังสนามสอบของกรมพิธีการ

เมื่อมาถึงด้านนอกสนามสอบ ก็มีบัณฑิตจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันแล้ว ต่างพูดคุยกันเสียงเบา

......

เมื่อเวลาผ่านไป บัณฑิตที่เดินทางมาสอบด้านนอกสนามสอบก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ

แม้จำนวนผู้เข้าสอบจะมากขึ้นทุกที แต่ด้านนอกสนามสอบกลับสงบนิ่งดุจผืนน้ำในทะเลสาบ ไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย

ทุกคนล้วนเป็นคู่แข่งกัน ต่างจึงหยุดพูดคุยและรอข่าวการเริ่มสอบอย่างเงียบงัน

เมื่อขุนนางผู้หนึ่งในชุดขุนนางเดินออกมาจากด้านในสนามสอบ ผืนน้ำอันสงบนิ่งก็คล้ายมีหินก้อนหนึ่งตกลงไป

“บัณฑิตทุกคนเตรียมเข้าไปในสนามสอบ”

บัณฑิตทุกคนเริ่มเข้าแถวตามลำดับความใกล้ไกล แล้วจึงผ่านการตรวจค้นตัวโดยนายประตูตรวจการและทหารลาดตระเวนตามลำดับ

พั่งอวี้กับหวังฮุ่ยเดินตามแถวไปเงียบ ๆ พั่งอวี้ถึงกับเห็นทหารลาดตระเวนล้วงค้นเป้าของบัณฑิตที่อยู่ข้างหน้า เกรงว่าจะมีผู้ใดลักลอบซุกโพยเข้าไป

“มาตรการสอบเข้มงวดไม่แพ้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยในยุคหลังเลย”

“ดูท่าไม่ว่าจะยุคใด การสอบใหญ่ของแผ่นดินก็เป็นเรื่องสำคัญยิ่ง และเข้มงวดอย่างถึงที่สุด”

......

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป