สำนักงานความมั่นคงเมืองหรงเฉิง
“ไป๋หงเทียน!!”
เฉิงอู่เพิ่งกลับมาถึงสำนักงาน ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ได้ยินเสียงตวาดแหลมดังลอดมาจากชั้นบนอย่างรางๆ
เขาขมวดคิ้วคิดในใจว่าใครมาที่สำนักงาน?
กล้าขานนามปรมาจารย์โดยตรง?
ไม่มีมารยาทเสียเลย?
อีกอย่าง วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะปรมาจารย์ออกหน้า เกรงว่าทั่วทั้งเมืองหรงเฉิงคงหาความปลอดภัยได้ยาก
ไม่รู้จะต้องตายกันอีกสักเท่าไหร่
มองเพื่อนร่วมงานคนอื่นในสำนักงานที่ทำท่าไม่กล้ายุ่งเรื่องคนอื่น ก็พลันเข้าใจ
มาถึงหน้าห้องพักผ่อน เฉิงอู่ชำเลืองหางตามองเข้าไปด้านใน
ก็เห็นปรมาจารย์ระดับขั้นเจ็ดที่บาดเจ็บเต็มตัวจากการสังหารอสูรต่างดาวระดับ S ไปเมื่อครู่ กำลังตะเบ็งเสียงต่ำด้วยใบหน้าแดงก่ำ:
“ข้าต้องรีบจัดการเดรัจฉานตนนั้นก่อน—”
ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน
“อย่ามาพูดกับฉันเรื่องนี้! ฉันถามแกอย่างเดียว ทำไมแกไม่ช่วยชีวิตลูกสาวของแกก่อน!”
ผู้ที่ยืนประจันหน้ากับปรมาจารย์ขั้นเจ็ดคือนางสตรีท่วงท่างดงาม
เพียงแต่สีหน้าตอนนี้ดูน่ากลัวยิ่ง
เฉิงอู่ใจเต้นรัวล่วงรู้ว่าผู้นี้คือภรรยาของปรมาจารย์ไป๋
“หากไปช่วยเสี่ยวซีก่อน ถึงเพียงไม่กี่นาทีไม่กี่วินาทีก็ไม่รู้ว่าผู้คนในเมืองหรงเฉิงจะสิ้นชีพไปอีกเท่าใด ข้าเป็นปรมาจารย์ขั้นเจ็ด หน้าที่ของข้าคือเพื่อชาติเพื่อประชาชน!”
จิตสำนึกของปรมาจารย์ขั้นเจ็ดสูงส่งนัก เฉิงอู่ที่อยู่ด้านนอกฟังแล้วสีหน้าประหนึ่งเคารพ
“กระทั่งลูกสาวตัวเองยังปกป้องไม่ได้ แล้วแกจะไปปกป้องชาติและประชาชนอะไร!” นางสตรีตวาดด้วยความโกรธ ชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วด่าว่ารัวไม่ขาด