หลังกินข้าวเสร็จ ช่วงบ่ายก็เป็นเวลาพักผ่อน
ในชั้นมัธยมปลายปีสามนอกจากวันหยุดประจำเดือนแล้ว ทุกสุดสัปดาห์ก็มีแค่ช่วงบ่ายวันเสาร์ครึ่งวันเท่านั้น
เวลาครึ่งวันนี้มีค่ายิ่ง นักเรียนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะผ่อนคลายสักหน่อย
หวังเสียนออกจากโรงเรียน ตั้งใจจะกลับบ้านไปขึ้นเวทีเดี่ยวออนไลน์ฝึกฝนเพลงดาบสายน้ำให้เชี่ยวชาญยิ่งขึ้น
พูดตามตรงนะ
วิชายุทธศาสตร์มันทำให้ติดใจได้ง่ายมาก
โดยเฉพาะความสุขจากการได้ครอบครองพลัง
บวกกับที่หวังเสียนสัมผัสได้ถึงความก้าวหน้าของตัวเองอย่างชัดเจน รวมถึงความเข้าใจในวิชาดาบที่เพิ่มพูนขึ้น
แทบทำให้เขาอยากหมกมุ่นอยู่กับมันตลอดเวลา
เพียงแต่พอเดินออกจากประตูโรงเรียนได้ไม่กี่ก้าว
เสียงใสๆ เสียงหนึ่งก็เรียกเขาไว้:
"หวังเสียน!"
เสียงนี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกหู
หวังเสียนหันข้างเล็กน้อย ก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ข้างถนน กำลังมองเขาอยู่ด้วยแววตาสดใส
เด็กผู้หญิงสวมเสื้อโค้ทขนแกะสีฟ้าอ่อน ฟูฟูราวกับคลุมเมฆบนฟ้ามาไว้ มีกระโปรงจีบสีดำสั้นท่อนล่าง สวมกางเกงรัดรูปสีดำกับรองเท้าบูทสั้น การแต่งตัวทั้งทันสมัยและน่ารัก ชวนให้คนลืมอายุของเธอไปได้ง่าย ๆ
ยิ่งเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่จะโตเร็วกว่า ด้วยความสูงที่มีพื้นรองเท้าช่วยเสริม ก็ดูราว ๆ หนึ่งเมตรห้าอยู่เหมือนกัน
สุดท้ายกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่อยู่ใต้หมวกเบเร่ต์ถักนิตติ้งนั้น ทำให้ใครผ่านไปมาอดที่จะเหลียวมองไม่ได้
"เป็นเธอเองหรือ?" หวังเสียนเหล่ตามองไป ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านี่ไม่ใช่เด็กน้อยที่เขาช่วยออกมาจากซากปรักหักพังในวันที่มีเหยี่ยวราชาแห่งวายุบุกโจมตีหรือ?