หวังเสียนเดินมาถึงราวอาวุธ
แม่พิมพ์อาวุธเหล่านี้ ไม่ว่ารูปแบบ น้ำหนัก หรือวัตถุดิบ ล้วนเป็นของจริง
เพียงแต่ส่วนใหญ่ไม่ได้ลับคม
เนื่องจากใช้สำหรับฝึกซ้อมของนักเรียน จึงไม่นับเป็นชุดป้องกันการต่อสู้ที่แท้จริงแต่อย่างใด
"ศาสตร์อาวุธ…"
หวังเสียนมองไปยังหอกยาวเล่มหนึ่ง ราวกับเห็นเพื่อนเก่า แววตาอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน
ใช่แล้ว ชาติก่อนเขาใช้หอก
ดั่งคำกล่าว ไม้พลองใช้เวลาเป็นเดือน ดาบเล่มเป็นปี หอกนั้นใช้ชั่วชีวิต กระบี่พกพาซ่อนกายา
ในสามอาวุธหลัก ดาบ กระบี่ และหอก ศาสตร์แห่งหอกนั้นเรียนยากที่สุด
ในฐานะที่เคยเป็นอาวุธสังหารระดับเทวะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสนามรบโบราณ หนทางที่ดีที่สุดในการฝึกฝนศาสตร์หอกให้เชี่ยวชาญคือการผ่านการเข่นฆ่าในสนามรบจำนวนนับไม่ถ้วน
ชาติก่อนที่ฝึกหอก ก็เพราะตัดสินใจเข้าสู่สนามรบต่างดาวแล้ว
เช่นเดียวกัน การเข่นฆ่านับสิบปีในสนามรบต่างดาว ก็ได้หล่อหลอมให้ศาสตร์หอกของเขาก้าวสู่ระดับขั้นสิบ
แน่นอนว่า หากต้องการจะแสดงศาสตร์ระดับนั้นออกมา ด้วยร่างกายของตัวเองตอนนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้
หากต้องการทะลวงผ่านเขตแดนศาสตร์หอกขั้นสิบ สำหรับตัวเองในตอนนี้ก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน
เพราะเงื่อนไขของการทะลวงผ่าน ก็คืออย่างน้อยต้องมีพลังถึงขั้นแปดของชาติก่อน
นอกจากหอกแล้ว อาวุธที่เขาถนัดอีกอย่างคือมีดบิน
อาวุธอื่น ๆ หวังเสียนไม่ถือว่าเข้าใจมากนัก และก็แทบไม่เคยฝึกมาก่อนเลย
พูดได้เพียงว่าเคยมีประสบการณ์ต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งด้านศาสตร์อาวุธขั้นสูงอื่น ๆ เท่านั้น
ส่วนตอนนี้เล่า…
หวังเสียนทอดสายตาลงที่ตัวดาบและกระบี่
กระบี่ เป็นศาสตร์ยุทธ์กระแสหลักของนักเรียนส่วนใหญ่
หรือจะกล่าวว่า เป็นศาสตร์กระแสหลักของนักยุทธ์ส่วนใหญ่ในสังคมสมัยใหม่