เฟิงเส่าเฟิงลุกขึ้นจากพื้น เซถอยหลังไปสองก้าวอย่างโซซัดโซเซ มองบิดาแท้ ๆ ของตนด้วยตัวสั่นงันงก
“พ่อ... มันไม่ถึงกับร้ายแรงขนาดนั้นหรอกมั้ง...”
หลินเหยียนก็แค่สามีเขยรับเข้าบ้านของตระกูลถังไม่ใช่หรือไง?
ทำไมพ่อถึงตื่นเต้นขนาดนี้?
“ไม่ร้ายแรงขนาดนั้นงั้นหรือ?”
เฟิงเจิ้นเยว่ก้าวเข้ามา คว้าคอเสื้อเฟิงเส่าเฟิงแล้วกระชากให้ลุกขึ้น กัดฟันพูดเสียงต่ำ
“แกยังจำเรื่องที่พ่อเล่าให้ฟังได้ไหมว่า เมื่อสองสามวันก่อนพ่อเกือบถูกจ้าวกูหงสังหารด้วยกระบวนท่าเดียว?”
เฟิงเส่าเฟิงสะดุ้ง พยักหน้าอย่างเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ
“จำ... จำได้ครับ...”
“แล้วจ้าวกูหงมีจุดจบยังไง? พูดมา!” เสียงเฟิงเจิ้นเยว่สั่นระริก
“เขา... ถูกยอดฝีมือพลังภายในขั้นสมบูรณ์ที่สวีฉางหลงเชิญมา... ใช้ใบไม้เพียงใบเดียวสังหารครับ...”
เฟิงเส่าเฟิงพูดถึงตรงนี้ก็อ้าปากค้างทันที
สีเลือดบนใบหน้าของเขาซีดจางลงอย่างเห็นได้ชัด
เฟิงเจิ้นเยว่จ้องตาเขา เน้นพูดทีละคำ
“ยอดฝีมือพลังภายในขั้นสมบูรณ์คนนั้น...”
“ก็คือหลินเหยียน”
โครม!!!
เฟิงเส่าเฟิงราวกับถูกฟ้าผ่าห้าสายพร้อมกัน ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง!
ยอดฝีมือพลังภายในขั้นสมบูรณ์งั้นหรือ?!
ยอดฝีมือพลังภายในขั้นสมบูรณ์ระดับเดียวกับคนที่สังหารจ้าวกูหงได้ในพริบตาด้วยใบไม้เพียงใบเดียวงั้นหรือ?!
ก็คือคนตรงหน้า... สามีเขยรับเข้าบ้านยาจกที่เขาตัดสินว่าเป็นแบบนั้นคนนี้งั้นหรือ?!
ขาเฟิงเส่าเฟิงอ่อนยวบ เกือบทรุดลงคุกเข่า เหงื่อเย็นไหลท่วมตัวไม่หยุด ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
เมื่อครู่เขาถึงกับคิดจะลงมือกับยอดฝีมือพลังภายในขั้นสมบูรณ์?
ยังเรียกคนมากกว่าร้อยคนมาล้อมอีก?
ยังสั่งให้พ่อรีบไสหัวมาเก็บศพให้เขาอีกหรือ???
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายเลยไม่ใช่หรือไง?
“พ่อ... แล้ว... ตอนนี้ต้องทำยังไงครับ?”
เฟิงเส่าเฟิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“ผมไม่อยากตายนะครับ...”
เฟิงเจิ้นเยว่เบิกตาแทบถลน ยกมือฟาดท้ายทอยลูกชายหนึ่งฉาด
“ตอนนี้เพิ่งรู้จักกลัวหรือไง?”
“ตอนที่กล้าทำเรื่องบ้า ๆ ทำไมไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้าง?”