ข้างบ้านเจียงเฉิง
อวิ๋นเฉิง เมืองที่ติดกับเจียงเฉิง ด้วยทำเลที่ได้เปรียบ จึงรวมเอาขุนนางและผู้มีอำนาจมากมายไว้ที่นี่ เป็นดินแดนที่ผู้คนเก่งกาจ
เขตวิลล่ายวี่เจียง
ตระกูลหลี่
ภายในห้องรับแขกกว้างขวาง แสงอบอุ่นนุ่มนวล ของตกแต่งเรียบง่ายแต่หรูหรา
หลี่ชิงเยว่นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ ท่าทางสงบนิ่ง ถือชาถ้วยหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย มองไปที่สวนด้านนอก พูดเสียงเรียบ: "รอชิงเหอกลับมาก่อน แล้วเราค่อยไปกัน"
ซูหว่านหรูใบหน้าซูบเซียว ในแววตามีความเศร้าและร้อนใจปนกัน: "แต่เราหาเขามาแทบตาย"
"แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจไป" หลี่กว้านหยู่ที่นั่งข้างซูหว่านหรูพูดเสียงนุ่ม ชายหนุ่มหน้าตาใสสะอาด สวมสูทตัดเย็บดี
"พี่ชายได้รับข่าวแล้ว ต้องรีบกลับมาแน่นอน"
"อีกสองวันคงได้รับข่าว" เขาก้มหน้าลง แววตามีสีหม่นเล็กน้อย
ครู่หนึ่ง ก็พูดอย่างเอาใจใส่: "พี่ชายลำบากอยู่ข้างนอกมาหลายปี จู่ๆ รู้เรื่องกำเนิดตัวเอง อาจยากจะรับได้ ให้เวลาเขาบ้างเถอะ"
ซูหว่านหรูฟังแล้วรู้สึกว่าลูกที่เลี้ยงมานั้นทั้งใจดีทั้งเอาใจใส่ ยิ่งสงสารมากขึ้น ตบหลังมือหลี่กว้านหยู่เบาๆ ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "วางใจเถอะ ยังไงแกก็เป็นลูกของตระกูลหลี่เรา"
......
เจียงเฉิง
อวี่จิ่งหวาน
แสงแดดยามเช้าอ่อนโยนลอดผ่านม่านเข้ามาในห้องนอน
หลินชิงเหอยังคงนอนหลับฝันกลางวัน รู้สึกตัวลางๆ จู่ๆ ก็รู้สึกบางอย่างนุ่มนวลสัมผัสที่แก้ม
เสียงอ่อนโยนของหลิวหรูเยียนดังขึ้นข้างหู
"ที่รัก ฉันไปบริษัทก่อนนะ เดี๋ยวมีประชุม"
"อืม..."
หลินชิงเหอตอบรับลวกๆ พลิกตัวแล้วนอนต่อ
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
"เจ้าของ เจ้าของ มีสายเข้า"
หลินชิงเหอยื่นมือไปคลำหาบนหัวเตียงอย่างมั่วๆ
ในที่สุดก็หาเจอโทรศัพท์ ปัดรับสาย
"ไอ้หนู ยังนอนอีกเหรอ"
เสียงที่สุภาพอ่อนโยนของหลินเย่าตงดังมาจากปลายสายทันที
"ว่าไงครับ ลุงตง"
"ทำไมโทรมาแต่เช้าล่ะ?"
เสียงแหบเล็กน้อยของหลินชิงเหอดังขึ้น
หลินเย่าตงเงียบไปครู่หนึ่ง: "แกกลับมาบ้านหน่อย พ่อแม่แท้ๆ ของแกมาหาแกแล้ว"
สมองหลินชิงเหอยังไม่ตื่นเต็มที่ ตอบกลับไปโดยไม่ทันคิด: "ผมจะไปมีพ่อแม่ได้ยังไง"
"เป็นพ่อแม่แท้ๆ ที่อยากให้แกกลับไปนับญาติ"
หลินชิงเหอไม่ค่อยสนใจ: "โอ้ เรื่องแค่นี้ เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกสองวัน"
"ไอ้หนู" หลินเย่าตงยิ้มจนจนใจ พูดย้ำ: "ว่างก็พาหลิวหรูเยียนกลับมาด้วยนะ ว่าแต่ สองคนมีลูกเมื่อไหร่ล่ะ?"
"พอแล้วพอ พ่อลุงตง แกก็ถามอยู่ได้"
"อีกสองวันผมจะกลับไปสักที วางก่อนนะ"
หลินชิงเหอวางสายทันที หูแทบจะด้าน
หลังจากวางสาย หลินชิงเหอก็หมดง่วงนอนทันที เขานอนอยู่บนเตียงสักพัก ก็ลุกขึ้นตรงๆ
เสร็จธุระส่วนตัว เขาก็เดินลงมาที่ห้องอาหารชั้นล่าง
อู๋ม่าที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวเห็นหลินชิงเหอก็ทำหน้าตกใจ
"คุณหลิน วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะคะ"
ปกติหลินชิงเหอจะนอนจนตื่นเอง วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตก
หลินชิงเหอโบกมือ พูดตามปกติ: "ตื่นเพราะมีสายเรียกแต่เช้า นอนไม่หลับแล้ว"
"อ้อ อย่างนี้นี่เอง" อู๋มารีบบอก: "งั้นคุณนั่งรอสักครู่ ฉันไปอุ่นอาหารเช้าให้ เดี๋ยวก็เสร็จค่ะ"
พูดจบ อู๋ม่าก็เข้าครัวไปทันที
หลินชิงเหอเดินไปที่ห้องรับแขก นั่งลงบนโซฟา นึกถึงโทรศัพท์ของลุงตงเมื่อกี้
'พ่อแม่แท้ๆ เหรอ ฮะ น่าสนใจ'
ถ้าเป็นโลกปกติก็คงไม่แปลกอะไร แต่ที่นี่...
หลินชิงเหอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดไปสองสามครั้ง
ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด
ไม่นานก็มีคนรับสาย
"ว่าไง หลินชาน"
เสียงหลินชานดังมาจากปลายสาย: "พี่ชิงเหอ มีอะไรเหรอ?"
"ช่วยฉันสืบข้อมูลคนที่ไปหาลุงตงที่หมู่บ้านเมื่อสองวันก่อนหน่อย"
"ดูรายละเอียดครอบครัวเขาหน่อย"
หลินชานที่อยู่อีกฝ่ายก็ไม่ถามอะไรมาก ตอบสั้นๆ: "ได้เลย พี่ชิงเหอ ฉันจะจัดคนไปสืบให้ทันที"
หลินชิงเหอเป็นคนข้ามภพมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ยังไม่ทันได้วางแผนอนาคต
ก็ถูกมือหยาบๆ ขนาดใหญ่คู่หนึ่งอุ้มไป
หญิงคนนั้นอุ้มเขานั่งรถไปจนถึงชนบท แล้วหาที่โล่งๆ
ก็วางเขาทิ้งไว้ข้างทาง ถ้าไม่ถูกหลินเย่าตงที่ผ่านมาพอดีเก็บไป เขาคงได้ข้ามภพไปอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปโลกเดิมหรือเปล่า
ด้วยเหตุนี้ ชะตากรรมของหลินเย่าตงและหมู่บ้านท่าจึงเปลี่ยนไป
กินข้าวเช้าเสร็จ หลินชิงเหอลุกขึ้นหยิบกุญแจรถ ตั้งใจจะขับรถออกไปหาหลินชาน ฆ่าเวลาไปด้วย
เพิ่งจะเดินไปถึงโรงรถ กำลังจะเปิดประตูรถ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"วันนี้ทำไมมีสายเยอะจัง"
หลินชิงเหอหยิบโทรศัพท์ออกมา เห็นเป็นสายของหลิวหรูเยียน ก็รับทันที
"ว่าไง หรูเยียน มีอะไรเหรอ?" หลินชิงเหอถามด้วยความสงสัย หลิวหรูเยียนไม่ใช่คนที่โทรมาเวลานี้ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ
"ที่รัก อยู่บ้านไหม?"
"ถ้าอยู่ ช่วยเอาสำนวนหนึ่งให้ฉันหน่อย"
"ตอนเช้ารีบออกจากบ้านจนลืมเอา เดี๋ยวประชุมต้องใช้"
เสียงหลิวหรูเยียนดูร้อนใจเล็กน้อย
หลินชิงเหอฟังแล้วรู้สึกถึงความรีบร้อนในน้ำเสียง รีบปลอบ: "ฉันกำลังจะออกไปพอดี เธออย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะเอาไปให้"
"รักเธอนะที่รัก ไปทางระวังด้วย"
เสียงหวานของหลิวหรูเยียนลอยมาจากปลายสาย หลินชิงเหอเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว
วางสายแล้ว เขาก็ยัดกุญแจรถกลับเข้ากระเป๋า หันกลับเข้าไปในวิลล่า เดินเร็วตรงไปที่ห้องหนังสือชั้นสอง
หลินชิงเหอก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องหนังสือ สายตามองไปรอบๆ ก็เจอสำนวนที่วางอยู่บนโต๊ะ
หยิบสำนวนแล้วหันหลังเดินลงไปอย่างรวดเร็ว กลับไปที่โรงรถ
ปลดล็อก ขึ้นรถ รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งค่อยๆ ออกจากโรงรถ ไหลเข้าไปในถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปที่หลิ่วกรุ๊ป
......
ยี่สิบนาทีต่อมา รถจอดนิ่งที่หน้าหลิ่วกรุ๊ป
"พี่หลิน ไม่เห็นหน้ามาหลายวันแล้วนะ"
รถเพิ่งดับเครื่อง รปภ.ที่เฝ้าอยู่ไม่ไกลก็เดินเข้ามาทักทายอย่างคุ้นเคย
คนในบริษัทรู้กันหมดว่าหลินชิงเหอเป็นสามีของคุณหลิว ปกติไม่ถือตัว รปภ.และพนักงานก็ไม่ค่อยกลัวเขา ว่างๆ ก็ได้คุยกันสองสามประโยค
"ใช่ ช่วงนี้ยุ่งๆ ยังมีธุระ ไปก่อนนะ"
ทักทายกันเสร็จ เขาก็หยิบสำนวนที่วางบนเบาะข้างคนขับ ปิดประตูรถ เดินไปที่ห้องโถงใหญ่
"สวัสดีค่ะ คุณหลิน"
พนักงานต้อนรับหญิงสองคนเห็นหลินชิงเหอเดินเข้ามา ก็รีบยืดตัวทักทายทันที
"สวัสดีครับ" หลินชิงเหอยิ้มตอบ แล้วเดินไปที่ลิฟต์
พอเขาหายไปไกล สองคนก็กระซิบกันเสียงเบา
"คุณหลินหล่อจังเลยนะ"
"ใช่ๆ คุณหลิวโคตรโชคดีเลย"
......