หลินจือเหยากับเฉินมู่หลิงกลับเข้าห้องเรียน ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นชั่วครู่ แต่เมื่อหัวหน้าห้องเข้าควบคุม ทุกอย่างก็กลับมาสงบอีกครั้ง
บ่ายนี้ยังมีเรียนภาษาอังกฤษอีกหนึ่งคาบ พอเรียนจบก็เลิกเรียนได้
ครูภาษาอังกฤษชื่อหานอิ้น สวมเดรสผ้าลูกฟูกตัวยาว รองเท้าส้นสูงห้าเซนติเมตร และคาดที่คาดผมสีฟ้าอ่อน ดูทันสมัยมาก
เธอรู้ข่าวลือในโรงเรียนเป็นอย่างดี การที่หลินจือเหยาสอบภาษาอังกฤษได้คะแนนเต็มในครั้งนี้จึงทำให้เธอประหลาดใจมาก
แต่เพราะการบ้านภาษาอังกฤษที่หลินจือเหยาส่งทุกครั้งทำได้ดีมาก ทั้งยังเขียนอย่างเป็นระเบียบ เธอจึงไม่ได้สงสัยว่าอีกฝ่ายโกงข้อสอบหรือไม่
ระหว่างสอน เธออดเหลือบมองไปทางหลินจือเหยาไม่ได้
แม้แต่นักเรียนในห้องก็คิดว่าครูกำลังจะเรียกหลินจือเหยาตอบคำถาม จนเตรียมส่งเสียงโห่แซวกันแล้ว แต่เธอก็ฝืนข่มใจเอาไว้ได้
“เอาล่ะ วันนี้เรียนกันแค่นี้ เลิกเรียนได้”
เมื่อเสียงรองเท้าส้นสูงค่อย ๆ หายไปตามทางเดิน นักเรียนก็พากันพูดคุยเซ็งแซ่
“พี่อิ้นเป็นอะไรไปเมื่อกี้? เพิ่งเคยเห็นเธอพูดตะกุกตะกักเป็นครั้งแรก ฮ่า ๆ”
“รู้สึกเหมือนเธอกำลังแสดงความเชื่อใจหลินจือเหยาอยู่นะ ถึงไม่ได้ซ้ำเติมด้วยการเรียกหลินจือเหยาตอบคำถาม”
“หา? พี่อิ้นคิดว่าหลินจือเหยาไม่ได้โกงข้อสอบเหรอ? ประกาศข้อสอบการสอบยกชั้นครั้งนี้ได้ไหม? จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เห็นกระดาษคำตอบของเธอเลย ต่อให้โกงจนได้ที่หนึ่งของรุ่น อย่างน้อยก็ต้องเป็นข้อสอบที่ได้คะแนนสูงสิ!”
คนพูดถอนหายใจว่า “คะแนนสูงกว่าเด็กเรียนเก่งคนนั้นของห้องเจี่ยตั้งยี่สิบสองจุดห้าคะแนนแน่ะ! น่ากลัวจริง ๆ”