เมื่อแขกเหรื่อกลับกันหมดแล้ว พี่น้องตระกูลหลินกับป้าจางก็ช่วยกันทำความสะอาดบ้านจนเหนื่อยแทบหมดแรง
หลินซิงเหอนอนแผ่อยู่บนโซฟา “เดี๋ยวค่อยไปอาบน้ำ ขอพักสักหน่อยก่อน”
หลินเหวยเหวยก็เหนื่อยเหมือนกัน เธอเดินมานั่งเบียดข้างเขา แล้วฟุบศีรษะลงบนที่วางแขนโซฟา
มองจากจุดนี้ ทั้งสองคนดูเหมือนพี่น้องกันจริง ๆ
“นั่งให้มันเรียบร้อยหน่อย” คุณปู่หลินมองหลานชายคนเล็กแวบหนึ่งแล้วบ่นอย่างไม่สบอารมณ์
“คุณปู่ นี่บ้านเรานะ ไม่ใช่ค่ายทหารของคุณปู่ แล้วก็อดีตผู้บังคับบัญชา คุณปู่เกษียณมานานแค่ไหนแล้ว อยู่บ้านก็เลิกทำแบบนี้เถอะ” หลินซิงเหอโตมากับคุณปู่คุณย่า จึงไม่กลัวท่าน
เขาว่ากันว่าคนรุ่นปู่ย่ามักรักหลานเป็นพิเศษ คุณปู่หลินกับคุณย่าหลินจึงเอ็นดูทั้งหลินซิงเหอและหลินเหวยเหวยมาก แม้จะไม่ค่อยชอบใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่าง แต่ก็ปล่อยให้พวกเขาทำตามใจ
“ปล่อยให้เด็ก ๆ พักผ่อนดี ๆ เถอะ อย่าไปว่าเขาเลย” คุณย่าหลินเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง
“ก็เพราะพวกคุณตามใจเขานั่นแหละ!” คุณปู่หลินถลึงตาใส่จนหนวดเครากระดิก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลินจือเหยาเดินออกมาจากครัว แล้วยื่นชามะเดื่อจีนให้หลินจี้ชิ่ง
“ป้าจางชงให้ค่ะ คุณเจ็บคอหรือเปล่า”
หลินจี้ชิ่งรับมาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วผายมือเชิญให้เธอนั่ง
เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “เจ็บนิดหน่อย อีกสองวันก็คงหาย”
หลินจือเหยาพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
พวกเขานั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับหลินซิงเหอ คนหนึ่งนั่งเอกเขนก อีกคนหลังตรงเป็นระเบียบ เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน คุณปู่หลินก็เริ่มโมโหขึ้นมาอีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่คุณย่าหลินสังเกตเห็นว่าท่านกำลังจะโมโห แล้วรีบพูดปลอบอยู่สองสามคำ หลินซิงเหอคงโดนด่าอีกแน่
หลินซิงเหอสังเกตได้อย่างว่องไวว่าคุณปู่ทำหน้าบึ้งตึงขึ้นมาอีกแล้ว
เขามองตามสายตาของคุณปู่ไป ก็เห็นพี่ชายคนโตนั่งอยู่ข้างหลินจือเหยา แถมยังนั่งตัวตรงเรียบร้อยเสียด้วย