ตอนกินข้าว หวานบิดาถามหลินจือเหยาว่า “ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้ไหม?”
“พ่อรู้ผลสอบวัดระดับตอนเข้าเรียนของลูกแล้ว สอบได้ดีมาก ได้เต็มทุกวิชาเลย”
เห็นลูกสาวพยักหน้า หวานบิดาก็เอ่ยชมว่า “ผู้อำนวยการเกาฝากพี่ใหญ่ของลูกมาบอกพ่อว่า พื้นฐานของลูกดีมาก ตามบทเรียนของโรงเรียนมิงเต๋อได้ไม่มีปัญหา”
เขาไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะเข้าโรงเรียนมิงเต๋อได้ด้วยคะแนนยอดเยี่ยมขนาดนี้ อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าเพื่อนทหารเก่า
ถ้าสอบไม่ผ่านจริง ๆ เขาอาจต้องหน้าด้านไปขอร้อง…
เฮ้อ ความรักของพ่อแม่ทั่วหล้าช่างน่าลำบากใจจริง ๆ
หวานบิดาที่ไม่เคยใช้เส้นสายมาตลอดชีวิต ชั่วขณะหนึ่งก็เคยคิดจริง ๆ ว่าจะไปขอให้เพื่อนทหารเก่าช่วย
เพราะเขารู้สึกว่าติดค้างลูกสาวคนนี้มากเหลือเกิน
โชคดีที่ลูกสาวเก่งกาจเอาการ หวานบิดาจึงรู้สึกปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง
พรุ่งนี้คุณปู่หลินกับคุณย่าหลินจะมา หวานบิดาจึงปรับวันลาไว้สองวัน ตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนผู้ใหญ่ทั้งสอง วันสองวันนี้เขาจึงไม่ต้องไปทำงาน
คืนนี้เขาอารมณ์ดี จึงนาน ๆ ครั้งจะดื่มสักแก้ว
หวานมารดาไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะสอบวัดระดับเข้าเรียนได้คะแนนเต็ม ตอนซิงเหอสอบเข้าเรียนก็ได้คะแนนเต็มเหมือนกัน ส่วนเหวยเหวยเพราะสะเพร่าทำสัญลักษณ์หายไปหนึ่งตัว จึงถูกหักไปศูนย์จุดห้าคะแนน หลังจากนั้นยังเสียใจอยู่นาน
เธอหยิบตะเกียบกลาง คีบปลาดาบหางผัดซีอิ๊วใส่ชามลูกสาว แล้วให้กำลังใจว่า “จือเหยาเก่งมาก ต้องตั้งใจเรียนนะ มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามพี่รองกับเหวยเหวยได้”