(เพื่อความสะดวกในการอ่าน ปรับเป็นสกุลเงินใหม่ปี 1955 ทั้งหมด)
(ไม่ใช่งานเขียน AI ไม่ผ่านการขัดเกลาด้วย AI เขียนเองล้วน ๆ ! !)
(ภารกิจเผยแพร่: ให้คะแนนห้าดาวแก่นิยายเรื่องนี้ รางวัลคืออวัยวะเพศชายยาวขึ้น 10 เซนติเมตร ! ! ! ! !)
ปี 1952 ฤดูหนาว เมืองหลวง ตรอกหนานหลัวกู่เซียง ลานบ้านหมายเลข 95
“เฮ้ย ข้ามาจริง ๆ เหรอเนี่ย”
หลี่จื่อหมินช่วยหญิงชราข้ามถนนแล้วถูกขู่กรรโชก ดวงเฮงจริง ๆ ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในบ้านแปลกตา
เขากำลังสงสัยว่ารถสิบล้อชนเขามาอยู่ที่ไหน
ในหัวก็มีความทรงจำแปลกปลอมยาวนานกว่ายี่สิบปีผุดขึ้นมาเฉย ๆ
ที่แท้ร่างเดิมเป็นผู้อยู่อาศัยธรรมดาในลานหลังของบ้านสี่ประสาน พ่อเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ เขาจึงได้งานเป็นหมอโรงงานที่โรงงานรีดเหล็ก
ไม่นานมานี้ เขาเพิ่งได้รับมรดกร้านขายของเก่าที่ถนนหลิวหลี่ช่างจากปู่ใหญ่
เดิมทีวันนี้จะย้ายออกไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ใครจะไปรู้ เมื่อคืนดีใจเกินไปเลยดื่มหนัก นอนสลบบนพื้นทั้งคืนจนแข็งตาย ทำให้เขาข้ามภพข้ามชาติมาด้วยความบังเอิญ
ก่อนข้ามภพ หลี่จื่อหมินเป็นเด็กกำพร้า ได้เงินอุดหนุนจากรัฐจนได้เป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยเอ้อเฉิง ใครจะคิดว่าพอเรียนจบก็ตรวจพบโรคร้าย......
ได้เกิดใหม่ทั้งที
เขามีบ้าน มีงาน มีมรดก ทั้งชื่อก็เหมือนกัน หน้าตาก็เหมือนกัน การเริ่มต้นแบบนี้ดีจริง ๆ นะ~
“ส่งมาถึงบ้านสี่ประสานแล้ว ตัวระบบล่ะ”
วินาทีถัดมา เสียงระบบดังขึ้น
[ติ๊ง! ตรวจพบผู้ครอบครองระบบ จากการที่เจ้าบ้านเป็นคน "ชอบช่วยเหลือผู้อื่น" สร้าง "ระบบช่วยเหลือ" ขึ้นโดยอัตโนมัติ......]
ฟ่อ! หลี่จื่อหมินสูดปากเย็น เขาพูดลอย ๆ มีระบบจริงด้วย!
ก็แค่ชื่อมันออกจะแปลก ๆ
เมื่อไหร่การช่วยหญิงชราข้ามถนนแล้วถูกขู่กรรโชกถึงนับว่าเป็นคนชอบช่วยเหลือผู้อื่น
[ติ๊ง! แจกของขวัญผู้เริ่มต้น พื้นที่เก็บของ! ]
จิตสำนึกของเขาเชื่อมต่อกับพื้นที่ขนาดเท่าสนามกอล์ฟ ของทั้งหมดที่สัมผัสก็เอาเข้าไปได้ พื้นที่เก็บของมีชีวิตไม่ได้ แต่เก็บรักษาความสดได้ตลอดไป
ทันใดนั้น หลี่จื่อหมินก็หยิบขวดเหล้าเข้าออก เล่นอย่างสนุกสนาน
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าบ้านได้ช่วยชีวิตเจ้าของร่างเดิม มอบรางวัล 'พลังเก้าเสาหลัก'! ]
ในพริบตา กล้ามเนื้อและกระดูกทั่วร่างเขาลั่นดังกร็อบแกร็บ ข้างในดังเสียงเสือคำรามหมีแผด พละกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ไม่นานก็ทะลุขีดจำกัดของมนุษย์
หลี่จื่อหมินต่อยหมัดธรรมดาออกไป มีเสียงดังสนั่น!
ตอนนี้เขานับเฉพาะค่าตัวเลขทางร่างกาย ก็อัดไอ้เสาโง่ได้เก้าคน หนึ่งเสาหลักเท่ากับสามเหมา อัดสวี่ต้าเหมาได้ยี่สิบเจ็ดคน
ในลานบ้านนี้ มีพลังปกป้องตัวเองเสียที
[ติ๊ง! เจ้าบ้านได้รับรางวัลจากการช่วยเหลือผู้อื่น......]
[ติ๊ง! ออกภารกิจช่วยเหลือเฉพาะจุดในบ้านสี่ประสาน......]
หลี่จื่อหมินเงียบไปพักหนึ่ง
ข้ามภพมาบ้านสี่ประสาน กลับให้ไปช่วยไอ้สัตว์เดรัจฉานพวกนั้น
“ระบบ แม่งเอ๊ย——”
[......ภารกิจช่วยเหลือเฉพาะจุด: 1 ช่วยให้สวี่ต้าเหมามีลูกมากโชคดี 2 ฉินหวยหรู......]
หลี่จื่อหมินตะลึง
สวี่ต้าเหมาไม่ใช่บ้านไร้ทายาทหรอกเหรอ
จะให้บ้านไร้ทายาทมีลูกมากโชคดีได้ยังไง
เอ่อ......
“พ่อ ไม่มีอะไรแล้ว”
หลี่จื่อหมินร้องจ๊าก ๆ มองลงไปดูภารกิจต่อข้างล่าง
เฮ้ย ระบบห่านี่ ถูกใจเขาจริง ๆ
......
ข้างนอกบ้านสว่างขึ้น
หลี่จื่อหมินนึกถึงคำสั่งเสียก่อนตายของปู่ใหญ่ ในลานขุดฝังของดี ๆ ไว้ ต้องขุดเอามาใส่พื้นที่ถึงจะปลอดภัย
คิดแล้วก็ออกจากบ้านทันที
วันหยุด ลานหลังเงียบกริบ กลับไม่มีใครเลยสักคนเดียว ผิดปกติ
หลี่จื่อหมินเดินผ่านทางเดินมีหลังคา พบว่าคนมารวมตัวกันที่ลานกลาง แถมยังเห็นไอ้เสาโง่ที่ดูอ่อนวัยแต่ทำเป็นแก่ และสวี่ต้าเหมาเจ้าของใบหน้าม้า
ทั้งหมดดูอ่อนกว่าวัยในละครทีวีมาก
“เฮ้ เกิดอะไรขึ้นน่ะ”
“ฮิฮิ เจียตงซวี่กำลังดูตัวกับป้าสาวของจูเปาเจี๋ยอยู่น่ะ......”
ไอ้เสาโง่เห็นว่าเป็นหลี่จื่อหมิน ใบหน้าที่ยิ้มแย้มก็แข็งค้าง เขาทำหน้าไม่พอใจ: ทำไมอยู่ลานบ้านเดียวกัน หลี่จื่อหมินกลับหน้าตาดีกว่ากัน
สวี่ต้าเหมาก็ครางฮึ
หลี่จื่อหมินรู้ดีว่าไอ้เสาโง่กับสวี่ต้าเหมาอิจฉาในความหล่อเหลาของเขา
เขาก็ไม่แยแส ความสัมพันธ์ในบ้านสี่ยุ่งยากซับซ้อน เขาไม่คิดจะผูกมิตรกับใครทั้งนั้น
ตอนนั้นเอง ม่านประตูบ้านตระกูลเจียก็ถูกเปิดออก
หลี่จื่อหมินเห็นว่าที่คู่ของเจียตงซวี่ เฮ้ย อ้วนจริง ๆ ติดประตูเกือบจะเข้าไม่ได้ กะประมาณดูน่าจะซักร้อยกิโลได้
เจียตงซวี่หน้าตาดูดีก็จริง แต่แก้มสองข้างตอบ ไม่มีเนื้อ ทำให้ดูเป็นคนอายุสั้น
“อวี้หัว เธอไปรอข้างนอกก่อน”
สาวเจ้าหน้าแดงก่ำเพราะโดนคนเป็นร้อยจ้องมอง
พอฟังคำแม่สื่อ เดินไปครึ่งทางก็หันกลับมายิ้มเขินอายให้เจียตงซวี่ แล้ววิ่งหนีไป
พอคนไปแล้ว แม่สื่อก็ถาม: “ตงซวี่ เธอว่าไง อวี้หัวเป็นยังไงบ้าง”
เจียตงซวี่ตัวสั่นเทา ขนลุกขึ้นเลย: “อ้วนเกินไป ผมไม่เอา!”
“อ้วนน่ะดี แสดงว่าทางบ้านมีฐานะ!”
แม่สื่อโน้มน้าว:
“พ่อแม่อวี้หัวก็ทำงานที่โรงงานรีดเหล็กเหมือนเธอ ครอบครัวข้าราชการมีลูกสาวคนเดียว ฐานะแบบนี้ถือตะเกียงหาก็หาไม่ได้ พอแต่งไป ทรัพย์สมบัติที่พ่อแม่เธอหามา สุดท้ายก็เป็นของตระกูลเจียอยู่ดีใช่ไหม พี่สะใภ้เจีย ว่าจริงไหม”
เจียจางซื่อลังเลอยู่บ้าง: “ฐานะก็ดีนะ แต่ว่าอ้วนเกินไปหน่อย”
“อ้วนดีกว่าไอ้ผอมกะหร่องอย่างมีโชคอีก”
แม่สื่อวาดฝัน: “อวี้หัวอยู่บ้าน พ่อแม่ก็เลี้ยงอย่างทะนุถนอมราวไข่ในหิน พอแต่งมาอยู่ด้วย เธอก็คุมเรื่องอาหารการกินหน่อย เดี๋ยวก็ผอม”
แม่สื่อเอาแต่หว่านล้อม ในใจนางรู้ดี ยัยอ้วนนี่หาแต่งยาก ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่เด็กบอกว่าไม่ว่าสำเร็จหรือไม่ก็จะให้ค่าตอบแทนงาม ๆ ให้ นางก็ขี้เกียจแนะนำหรอก
ก็แค่ตระกูลเจียเป็นแม่หม้ายลูกกำพร้า ฐานะไม่ดีนัก ยังอยากหาคนมีฐานะดีอีก นางถึงพามานี่
เจียจางซื่อเห็นเจียตงซวี่ต่อต้านมาก และนางก็ไม่ชอบผู้หญิงอ้วน กลัวอาหารไม่พอกิน จึงว่า: “พี่สะใภ้หวัง ในเมื่อตงซวี่ไม่ชอบ งั้นพี่แนะนำคนสวย ๆ มา แม้ฐานะจะไม่ดีก็ยังได้”
แม่สื่อเบะปาก
“พี่สะใภ้เจีย ที่บ้านพวกคุณก็มีแค่ห้องเดียว ยังอยากหาคนสวยในเมืองอีก ฐานะแบบนี้ได้ก็แต่คนบ้านนอก”
“ผมไม่เอาคนขี้เหร่ จะเอาสวย ๆ!”
เจียตงซวี่เริ่มงอแง เขายอมกินแกลบกลืนผักก็ต้องเอาสวย ๆ
“แม่ วางใจได้ ลูกทำงานคนเดียวก็เลี้ยงทั้งครอบครัวได้!”
เจียจางซื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าลูกสะใภ้คนเมืองนางอาจจะคุมไม่อยู่
เด็กบ้านนอกตรากตรำทำงานหนัก ปรนนิบัติเป็น ถูกข่มขี่ง่าย จึงยอมผ่อนปรน: “งั้นขอบอกไว้ก่อน ถ้าหาคนบ้านนอก สินสอดให้ครึ่งเดียว”
แม่สื่อรับปากปากทันที
“คนก็แค่อยากให้ลูกสาวแต่งเข้าบ้านดี ๆ สินสอดก็เป็นแค่พิธีการน่ะ บังเอิญ ที่หมู่บ้านตระกูลฉินมีสาวงามโด่งดังไปแปดตำบลขึ้นชื่อเรื่องความสวย อายุเพิ่งครบสิบแปดปี งดงามราวกับนางฟ้า ตงซวี่หน้าตาก็ดี แถมเป็นกรรมกร ข้าว่านี่ต้องลงเอยแน่......”
แม่สื่อป้อยอเสียยืดยาว เจียตงซวี่ฟังจนต้องกลืนน้ำลาย
พอแม่สื่อไปแล้ว เจียจางซื่อก็กลับบ้าน หอบกระบุงไม้ไผ่ไปล้างข้าวที่อ่างน้ำ เห็นหลี่จื่อหมินเข้า ก็ถลึงตาใส่เขา
หลี่จื่อหมินรู้ดีว่าเจียจางซื่อผูกใจเจ็บเขาไว้ ก่อนหน้านี้ เจียจางซื่อคิดจะเอาห้องหนึ่งห้องมาแลกกับสองห้องของเขา
เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง ถือใบประกาศเกียรติคุณทหารพลีชีพไปฟ้องคณะกรรมการควบคุมทางทหาร ทำเอาเจียจางซื่อติดคุกอยู่หลายวันถึงจะสงบ
ทั้งสองบ้านนี้ ต่างเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน
หลี่จื่อหมินตรึกตรองดูแล้ว แม่สื่อพูดถึงคนนั้น มากกว่าเก้าส่วนก็คือฉินหวยหรูนั่นเอง
นั่นมันดอกบัวขาวแห่งบ้านสี่ประสาน ใครแตะต้องก็ซวย เป็นม่ายพิฆาตตระกูลสามีแน่ ๆ
แต่ว่าซวยก็ซวยเถอะ สำหรับตระกูลเจียแก่แล้วนี่มันเรื่องดีจริง ๆ เลยนะ
เฮ้ย ไม่สิ
หลี่จื่อหมินได้สติ ตอนนี้ฉินหวยหรูยังไม่ได้แต่งงานเลยนี่หว่า
ถ้าได้ฉินหวยหรูสาวบริสุทธิ์ นั่นมันของเนื้อหอมเลยนะเว้ย!
ในเมื่อเขาได้มาเจอแล้ว ไม่มีทางยกให้ไอ้ตัวซวยเจียตงซวี่หรอก
สมัยนี้ กลางคืนไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ มีภรรยาขึ้นเตียงอุ่นได้ ลงครัวทำกับข้าวได้ สักคนก็ไม่เลว
แถมระบบยังเพิ่งออกภารกิจ: [การไถ่บาปของฉินหวยหรู]
การไถ่บาป? จะไถ่ยังไง
ทางเดียวที่หลี่จื่อหมินคิดออกคือ: ชิงตัดหน้าซะเลย!