พิษของหญ้ามืดมนนั้นโดยธรรมชาติแล้วเป็นของเย็นจัด เมื่อเข้าสู่ร่างกายก็ไม่ทำให้คางคกน้ำแข็งผลึกรู้สึกระแวงแม้แต่น้อย
แต่ในวินาทีถัดมา พิษบริสุทธิ์ที่กลั่นขึ้นมานี้ก็ระเบิดขึ้นในหลอดคอของมันโดยตรง แช่แข็งเส้นเสียงและเส้นประสาททั่วทั้งร่างของมัน!
ดวงตาของคางคกน้ำแข็งผลึกถลนออกมาอย่างกะทันหัน มันพยายามส่งเสียงร้อง แต่ในลำคอกลับมีเพียงเสียงอึดอัดกึกกัก ร่างกายทั้งตัวแข็งทื่อกลายเป็นก้อนน้ำแข็งจริงๆ!
“จัดการเรียบร้อย!”
ฉีหยางเคลื่อนกายราวสายฟ้า ตรงไปยังขอบสระหิน
เขาหยิบขวดหยกพิเศษสามใบที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา มือทั้งสองข้างวาดเป็นภาพซ้อนจนแทบมองไม่ทัน ตักน้ำหยินมืดบริสุทธิ์เต็มสามขวดโดยตรง!
ในขณะที่เขากดจุกขวดให้แน่น ญาณวิญญาณอันกว้างใหญ่ดั่งทะเล พร้อมด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ก็พุ่งกวาดมาจากเบื้องบนของถ้ำ!
ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานรากที่มารักษาการแทนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง!
หัวใจของฉีหยางหดวูบ เขาโยนโอสถหยุดหายใจเข้าปากทันที ร่างกายทั้งหมดเข้าสู่สภาวะจำลองความตาย แม้แต่การเต้นของหัวใจและการไหลเวียนของเลือดก็หยุดสนิท
ในเวลาเดียวกัน เขากลิ้งตัวเข้าไปในรอยแยกหินแคบๆ ที่อยู่ใกล้เคียง ใช้พลังวิญญาณธาตุดินกลบตัวเองไว้แน่นหนาภายในนั้น
ญาณวิญญาณในขั้นสร้างฐานรากนั้นราวกับไฟฉายส่องกราดไปมาเหนือบริเวณสระหินถึงสามรอบเต็ม!
ฉีหยางซ่อนตัวอยู่ในรอยแยกหิน รู้สึกเหมือนมีดาบเหล็กกล้าแขวนอยู่เหนือหัว เพียงแค่การรับรู้นั้นลึกเข้าไปในชั้นหินอีกหนึ่งนิ้ว เขาก็จะถูกเปิดเผยอย่างสิ้นเชิง
โชคดีที่ผู้อาวุโสรักษาการไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
คางคกน้ำแข็งผลึกเป็นสัตว์อสูรที่เงียบสงบโดยธรรมชาติ ในตอนนี้มันแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ดูไม่ต่างจากการนอนหลับตามปกติ
ญาณวิญญาณถอยกลับไปราวกับกระแสน้ำ
ฉีหยางอึดอยู่ในชั้นหินนานถึงครึ่งชั่วยาม จนกว่าจะแน่ใจว่าภายนอกไม่มีความเคลื่อนไหวอีก จึงค่อยถอนสถานะหยุดหายใจ