ณ ขอบเขตปกครองของสำนักเสวียนเทียน ดินแดนแห่งดินแดนมนุษย์สามัญชน
เบื้องล่างของราชวงศ์ต้าหลี มีถ้ำน้ำใต้ดินขนาดมหึมายาวหลายร้อยจั้งซ่อนอยู่ พร้อมด้วยแม่น้ำมืดที่ไหลเวียนอยู่ภายใน
ที่นี่ไม่เคยเห็นแสงตะวัน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นฉุนของไอพิษแห่งแดนมนุษย์
ไร้ซึ่งพลังวิญญาณ ไร้ซึ่งสัตว์อสูร มีเพียงความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุดและสายน้ำเย็นยะเยือกใต้พิภพ
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว สถานที่เช่นนี้แม้แต่มองผ่านตายังรู้สึกเป็นลางร้าย
แต่ฉีหยางรู้ดี นี่คือเส้นทางที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับสำนักโฮ่วถู่ในการลำเลียงเศษดินถมวิเศษ
ขณะนี้ ฉีหยางได้ปลอมตัวเป็นชายชราหน้าตาเหลืองซีด เต็มไปด้วยรอยย่นแห่งสามัญชน
บนกายของเขาไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย แม้กระทั่งลมหายใจก็แผ่วเบาและยาวนาน
เขากลืนยาอำพรางปราณชั้นยอดเม็ดหนึ่ง ผนึกพลังขั้นฝึกปราณระดับสิบสองขั้นสูงสุดเอาไว้ในส่วนลึกของตันเถียนอย่างมิดชิด
กฎแห่งการซ่อนตัว อย่าปะทะกับศัตรูในสนามที่พวกเขาถนัดที่สุดเป็นอันขาด
ผู้บำเพ็ญแห่งสำนักโฮ่วถู่ เหล่านั้นคือจอมยุทธ์แห่งธาตุดิน
จะไปเล่นค่ายกลพลังวิญญาณกับพวกเขาในถ้ำน้ำใต้ดินงั้นหรือ? นั่นช่างเป็นการอวดภูมิต่อหน้านายช่างเสียจริง
เพียงแค่ในอากาศมีคลื่นพลังวิญญาณเล็กน้อย แผ่นตรวจจับวิญญาณอันประณีตในมือพวกเขาก็จะส่งสัญญาณเตือนทันที
ดังนั้น ฉีหยางจึงไม่ได้ตั้งใจจะใช้ค่ายกลใด ๆ ที่มีคลื่นพลังวิญญาณในครั้งนี้เลย
สิ่งที่เขาจะใช้คือค่ายกลพิษเชิงกายภาพอันดั้งเดิมที่สุด ต่ำช้าที่สุด และยากจะป้องกันได้มากที่สุด!
ฉีหยางซ่อนกายอยู่หลังหินย้อยขนาดยักษ์ก้อนหนึ่ง มือถือต้นไม้สีขาวซีดทั้งต้น รูปร่างคล้ายกระดูกแห้ง
ดอกไม้กระดูกอ่อนไร้เงา
สิ่งนี้ในวงการบำเพ็ญเซียนไม่มีความสำคัญใด ๆ เลย เพราะมันมีผลต่อสามัญชนเท่านั้น เป็นพิษร้ายแรงแห่งโลกมนุษย์