ค่ายกลห้าชั้นทำงานเป็นปกติ อุณหภูมิภายในห้องลับคงที่ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นพิษหมอกจาง ๆ
เมล็ดพันธุ์พิษหมื่นพิษเติบโตเงียบสงบ ใบสามใบประสานกันหมุนเวียน รากที่ปล่อยของเหลวบริสุทธิ์รวมตัวกันเป็นสายธารเล็ก ๆ ที่ก้นอ่างหยก
ฉีหยางนั่งขัดสมาธิ เริ่มฝึกบำเพ็ญในคืนนี้
แต่ครั้งนี้ เขาเปลี่ยนกลยุทธ์
ก่อนหน้านี้เขากินผลไม้พิษสวรรค์เพียงสามผลต่อวัน ประกอบวิชาพิษหมื่นพิษสู่แก่นแท้ ฝึกอย่างมั่นคง
แต่ตอนนี้เวลามีจำกัด เขาตัดสินใจเพิ่มปริมาณ
หยิบผลไม้พิษสวรรค์สีม่วงเข้มห้าผลออกจากถุงเก็บของ และสกัดน้ำเถากระดูกเน่าอายุนับร้อยปีเพิ่มอีกหนึ่งชุด
กินผลไม้พิษสวรรค์ทั้งห้าผลพร้อมกัน
พิษหมอกเข้มข้นระเบิดในท้อง ความเจ็บปวดรุนแรงกว่าเดิมเท่าตัว อวัยวะภายในราวกับถูกมีดเล็ก ๆ นับพันตัดพร้อมกัน
ฉีหยางกัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นำวิชาพิษหมื่นพิษสู่แก่นแท้กลืนพิษอันดุร้ายเข้าสู่วงจรธาตุทั้งห้า
เส้นชีพจรปวดร้าว กระดูกอื้ออึง ทะเลคริสตัลวิญญาณในตันเถียนปั่นป่วนราวน้ำเดือด
เขาไม่หยุดมือ ตามด้วยการรินน้ำสกัดเถากระดูกเน่าลงคอหมดชาม
พิษสองสายทับซ้อนกันในร่าง ปะทะกัน ความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นสามเท่าทันที
ใบหน้าของฉีหยางซีดขาว ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นเดียว แต่ไม่ส่งเสียงใด ๆ
หนึ่งชั่วยามต่อมา พิษถูกหลอมละลายจนหมด ก้อนแสงสีเขียวเข้มในส่วนลึกของตันเถียนขยายตัวรอบหนึ่งที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และเยื่อบาง ๆ บนผิวทะเลคริสตัลวิญญาณก็หนาขึ้นอีกนิด
ความคืบหน้าของหนึ่งวัน เท่ากับสามวันก่อนหน้า
ฉีหยางพ่นลมหายใจดำขุ่นออกมา ลืมตาขึ้น ก้นบึ้งของดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวเย็นชา
สองเดือน เขากำหนดเส้นตายให้ตัวเอง
ภายในสองเดือน พลังแห่งปฐมพิษต้องถึงขนาดกำปั้น และเยื่อหุ้มในตันเถียนต้องแน่นหนาถึงขั้นที่สามารถดันทะลุขั้นสร้างฐานรากช่วงกลางได้เอง
ก่อนหน้านั้น ต่อให้ต้องฝืนใช้ร่างกายเป็นค่าใช้จ่าย ก็ต้องเร่งความเร็วการฝึกให้ถึงขีดสุด