ซูชิงหานชะงักไปเล็กน้อย
หินก้อนนั้นนางจำไม่ได้จริง ๆ เพียงแต่รู้สึกว่าพลังแม่เหล็กดาวที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นแปลกประหลาด จึงเก็บใส่อยู่ในถุงเก็บของโดยไม่คิดอะไร
ไม่คิดว่าผู้เฒ่าพิษผู้นี้จะหมายตาสิ่งนี้
นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย หยิบหินดำขนาดเท่ากำปั้นจากถุงเก็บของออกมาแล้วโยนให้ฉีหยาง
ฉีหยางรับศิลาดาวเสวียนอู่ไว้อย่างมั่นคง แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
จากนั้น เขาดีดนิ้ว ขวดหยกอันประณีตใบหนึ่งลอยไปยังซูชิงหาน
“กินเข้าไปเถิด นี่คือโอสถถอนพิษที่ข้าหลอมจากหญ้าเปลวสุริยาครร้อยปี ใช้แก้พิษปีศาจเย็นยะเยือกได้โดยเฉพาะ”
ซูชิงหานรับขวดหยกมา เปิดจุกแล้วสูดดม
กลิ่นยาอันบริสุทธิ์และร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงพุ่งเข้ามา เพียงแค่สูดเข้าไปหนึ่งครั้ง ความเย็นยะเยือกในเส้นลมปราณของนางก็สลายไปสามส่วน
โอสถช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก!
ฝีมือการหลอมโอสถของผู้เฒ่าพิษผู้นี้ คงเหนือชั้นกว่าผู้อาวุโสหลอมโอสถแห่งสำนักเสวียนเทียนเสียอีก!
ซูชิงหานไม่สงสัยแม้แต่น้อย กลืนโอสถลงท้องทันที
โอสถเข้าสู่ร่าง กลายเป็นพลังหยางบริสุทธิ์อันดุดัน พัดกวาดเหมือนลมฤดูใบไม้ร่วงกวาดใบไม้ เผาผลาญพิษปีศาจเย็นยะเยือกในเส้นลมปราณของนางจนหมดสิ้น
ไม่เพียงเท่านั้น พลังยาที่หลงเหลือยังช่วยเสริมความมั่นคงแก่ขอบเขตที่เพิ่งทะลวงได้อีกด้วย
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ประทานโอสถ”
ซูชิงหานถอนหายใจยาว แล้วประสานมือคำนับฉีหยาง
นางมองแผ่นหลังที่โค้งงอของฉีหยาง รู้สึกหวาดหวั่นในพลังของเขาเป็นอย่างมาก แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าการกระทำของผู้เฒ่าพิษผู้นี้แฝงไว้ด้วยความรอบคอบอย่างประหลาด
ไม่ละโมบ ไม่พูดมาก รับแต่สิ่งที่ตนต้องการ
“รับเงินของใคร ก็ต้องทำตามที่ผู้นั้นต้องการ เป็นเพียงการแลกเปลี่ยน”