สวนยาเขตสำนักนอก
ปัง!
แนวม่านพลังแสงของสวนยาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซ่งเชวี่ยนำกำลังพลชั้นยอดจากหอผู้คุมกฎพุ่งลงมาอย่างดุดัน
“ฉีหยาง! เจ้าจงกลิ้งออกมารับความตายเดี๋ยวนี้นะ!”
ดวงตาซ่งเชวี่ยแดงก่ำ พลังกดดันแห่งขั้นสร้างฐานรากช่วงต้นหลั่งไหลลงมาอย่างท่วมท้น
ฉีหยางวิ่งโซซัดโซเซออกมาจากกระท่อมมุงจาก ใบหน้าซีดเผือด ถุยเลือดออกมากองใหญ่ แน่นอนว่าเขากัดปลายลิ้นตัวเองจนเลือดออกมา แล้วทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงข้างโต๊ะหิน
“ผู้อาวุโสซ่ง... ข้าน้อยทำผิดอะไรถึงได้ทำให้ท่านโกรธถึงเพียงนี้!”
เสียงฉีหยางแหบพร่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่ในดวงตาหมองคล้ำคู่นั้นกลับซ่อนรอยยิ้มเย็นไว้เล็กน้อย
“ยังกล้าทำเป็นโง่อีกหรือ? หนังสือเล่มน้อยที่เจ้าให้หลิวชิงไปนั้นเป็นวิชาอัปมงคลที่กลับธาตุทั้งห้าให้วิปริต! ทำให้ข้าระเบิดทุ่งยาเกรดสองเสียหาย วันนี้ข้าจะฉีกวิญญาณเจ้าทำลายจิตวิญญาณเจ้าให้สาหัส!”
ซ่งเชวี่ยยกมือขึ้น แสงพลังวิญญาณคมกริบสายหนึ่งกำลังจะฟาดลงมา
“หยุดมือ!”
เสียงคำรามดุจสายฟ้าผ่าลงมากลางอากาศ
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักนอกหลี่ฉางหยวนกลายเป็นแสงสีม่วงสายหนึ่ง ร่วงลงมากลางสวนยาพร้อมเสียงกัมปนาท แขนกว้างสะบัดหนึ่งที กลืนกินการโจมตีของซ่งเชวี่ยหายไปอย่างไร้ร่องรอย
สีหน้าหลี่ฉางหยวนเขียวคล้ำ
สวนยาเกรดพิเศษนี้คือมาตรฐานที่เขาตั้งขึ้นด้วยมือตัวเอง ซ่งเชวี่ยพาคนบุกเข้ามาแบบนี้ เท่ากับเอาเท้าเหยียบหน้าตนลงบนดิน!
“ซ่งเชวี่ย! เจ้าผู้อาวุโสสำนักใน ไปที่สวนยาเขตสำนักนอกของข้าโอ้อวดอำนาจอะไรกัน!”
หลี่ฉางหยวนจ้องเขม็ง แม้เขาจะเป็นขั้นสร้างฐานรากช่วงต้นเหมือนกัน แต่เขามีสหายร่วมเป็นร่วมตายคนหนึ่งเป็นผู้อาวุโสผู้มีอำนาจจริงขั้นสร้างฐานรากช่วงปลายของสำนักใน จึงไม่เกรงซ่งเชวี่ยแม้แต่น้อย
ซ่งเชวี่ยกัดฟันกรอด โยนหนังสือเล่มนั้นให้หลี่ฉางหยวน
“พี่หลี่ ท่านลองดูความดีงามที่เจ้าคนแก่นี่ทำสิ! เขาใช้ตำราปลอมเล่มนี้ ทำลายทุ่งยาเกรดสองทั้งผืนบนยอดเขาร้อยสมุนไพร!”