ฉีหยางเดินไปยังแอ่งน้ำที่ถูกสายฟ้าฟาดจนเป็นหลุม ก้มมองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำ
เงาในน้ำยังคงเป็นชายชราผมขาวทั้งศีรษะ หน้านี้เต็มไปด้วยรอยย่น ร่างกายแห้งเหี่ยว ไม่มีวี่แววว่าจะกลับเป็นหนุ่มเป็นสาว
ฉีหยางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในวงการบำเพ็ญเซียนคือการโอ้อวดเด่นดัง
ถือหน้านี้ที่ครึ่งตัวจมดินไปแล้ว ใครจะไปคิดว่าภายในร่างนี้ซ่อนพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถฆ่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากช่วงต้นได้ในชั่วพริบตา?
นี่คือการพรางตัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด!
นับเวลาแล้ว เขาอยู่ในทะเลทรายไร้ปราณเพื่อปรุงยาและทะลวงขั้นมาเกือบสี่เดือน เหลือเวลาอีกสองเดือนก่อนที่การลาป่วยครึ่งปีที่เขาขอไว้จากห้องเรือนพฤกษ์วิญญาณจะหมดลง
“กลับสำนักเร็วเกินไปไม่ได้ ถ้าหายป่วยเร็วเกินไป ก็จะทำให้คนสงสัยเอาได้ง่ายๆ”
ฉีหยางลูบคาง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่สู้เดินทางกลับไปเรื่อยๆ ระหว่างทางก็เสริมความมั่นคงของขั้นภูมิ เก็บเมล็ดพันธุ์พฤกษ์พิษที่ขั้นสร้างฐานรากใช้ได้ไปด้วยก็ดี”
ตัดสินใจได้แล้ว ฉีหยางหยิบชุดคลุมสีเทาธรรมดาออกมาจากถุงเก็บของใส่
เขากลืนยาอนิมิตฉบับปรับปรุง ค่อยๆ กดพลังขั้นสร้างฐานรากไว้แน่น
ภายนอกแล้ว เขายังคงเป็นชายชราผู้บำเพ็ญเร่ร่อนธรรมดา เลือดลมฝ่อแห้ง มีเพียงขั้นฝึกปราณเก้าชั้นเท่านั้น
ฉีหยางติดยันต์เทพยดาเดิน กลายเป็นเงาสีเทาจางๆ จากไปโดยไม่หันกลับมามองผืนดินสุดวิญญาณนี้อีก
......
ชายแดนราชวงศ์ต้าหลี ตลาดน้ำดำ
ที่นี่ไม่ใช่เขตอำนาจของสำนักบำเพ็ญเซียนใดๆ เป็นเขตสามมิติที่ผู้บำเพ็ญเร่ร่อน คนตายเอาดาบหน้าอยากได้ กับชาวบ้านปะปนกันไปหมด วุ่นวายสับสนสุดประมาณ
สองข้างถนนที่เต็มไปด้วยโคลนเต็มไปด้วยแผงลอยเรียบง่าย เสียงเร่ขายและเสียงต่อราคาดังไม่ขาดหู