เผชิญการจู่โจมระดับนี้ ลู่หยวนไม่มีกะจิตกะใจจะสนซูชิงหานที่นอนอยู่บนพื้นอีกแล้ว
เขาตวาดก้อง กระตุ้นพลังปราณขั้นฝึกปราณสิบสองในกายจนถึงขีดสุด
“ลมพายุกลืนเมฆา! ไปตายซะ!”
ลู่หยวนสองมือกุมกระบี่ ฟาดออกไปสุดแรง เกิดเป็นกระแสกระบี่พายุหมุนอันน่าสะพรึง ยาวหลายจั้ง ควบแน่นจากพลังวิญญาณสายลมจนเป็นรูปร่างจับต้องได้ ฟันกึกก้องเข้าใส่เงาดำนั้น!
ปัง!
กระแสกระบี่อันบ้าคลั่งฟันเข้าเงาดำอย่างไม่มีข้อสงสัย
หุ่นกระดาษแทนเคราะห์แม้ลมปราณจะน่าครั่นคร้าม แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงของตาย ภายใต้การโจมตีเต็มกำลังของผู้แข็งแกร่งขั้นฝึกปราณสิบสอง มันแตกเป็นเสี่ยง ๆ ระเบิดกลายเป็นก้อนเศษสีดำ!
“ไม่ทนสักนิด! ที่แท้ก็เป็นหุ่นเชิดที่แสร้งทำเป็นผีสางเทวดา!”
เห็นเงาดำแตกสลาย ลู่หยวนก็โล่งใจขึ้นมาทันที ใบหน้าฉายรอยยิ้มเย็นอันดุร้ายอีกครั้ง
ทว่ารอยยิ้มบนหน้าเขาคงอยู่ได้เพียงครึ่งลมหายใจ ก็แข็งค้างไปจนหมดสิ้น
ชั่วขณะที่หุ่นกระดาษแตกออก ผงสีน้ำเงินน้ำแข็งก้อนใหญ่ก็ระเบิดกระจายกลางอากาศราวดอกไม้ไฟ!
นี่ไม่ใช่เศษธรรมดาเลย แต่เป็นผงพิษน้ำค้างแข็งไร้เงาความเข้มข้นสูง ที่ฉีหยางห่อซ่อนไว้ในตัวหุ่นกระดาษล่วงหน้า!
ผงพิษถูกกระแสกระบี่สายลมกวนจนปกคลุมพื้นที่โดยรอบสิบจั้ง
“ไม่ดี! มีพิษ!”
ลู่หยวนตกใจสุดขีด รีบกลั้นหายใจ พยายามยกโล่ปราณปกปักขึ้นมา
ทว่าน้ำค้างแข็งไร้เงานั้นไร้สีไร้กลิ่น พิษเย็นยะเยือกสุดขั้วจึงซึมเข้าสู่รูขุมขนของเขาโดยตรง
ลู่หยวนรู้สึกเพียงว่าเส้นลมปราณสะดุดกึก พลังวิญญาณที่เคยบังคับได้ดั่งแขนขา ในขณะนี้กลับหยุดชะงักไปครึ่งลมหายใจ!
สำหรับผู้แข็งแกร่งขั้นฝึกปราณสิบสอง การชะงักครึ่งลมหายใจในยามปกติไม่นับเป็นเรื่องอะไร แต่ในการต่อสู้เดิมพันชีวิต นี่คือช่องโหว่อันร้ายแรงถึงตาย!