ฉีหยางหลับตาลง สุดกำลังหมุนวนวิชาพิษหมื่นพิษสู่แก่นแท้อย่างเต็มที่
พลังแห่งปฐมพิษในตันเถียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กำแพงที่มองไม่เห็นนั้นในที่สุดก็คลายตัวลง
มิใช่ถูกทะลวงทำลาย หากแต่มันหายไปเอง
เพราะแท้จริงแล้วไม่มีกำแพงใด ๆ เลย
ตลอดมาฉีหยางใช้พลังภายนอกกระแทกกำแพงนั้น พยายามใช้แรงดิบบีบให้พลังแห่งปฐมพิษกลายเป็นของเหลว
แต่เขามองข้ามจุดที่สำคัญที่สุด พลังแห่งปฐมพิษเองก็เป็นตัวตนแห่งการเปลี่ยนแปลง มันไม่จำเป็นต้องถูกบังคับให้เปลี่ยนสภาพ มันจะเปลี่ยนไปเอง
เพียงเข้าใจจุดนี้ การทะลวงก็เป็นเรื่องที่สำเร็จได้เองโดยธรรมชาติ
ฉีหยางหยุดการกระแทก กลับผ่อนคลายการควบคุมพลังแห่งปฐมพิษลง
ปาฏิหาริย์บังเกิดขึ้น!
โครงสร้างสถานะของแข็งบนผิวพลังแห่งปฐมพิษเริ่มคลายตัวขึ้นเอง ดั่งน้ำแข็งที่พบแสงตะวัน ค่อย ๆ ละลาย
มิใช่ละลายเพราะถูกพลังวิญญาณกระแทก หากแต่มันเปลี่ยนสภาพของมันเองอย่างจริงจัง
หนึ่งหยด สองหยด สามหยด...
ของเหลวสีเขียวเข้มหยดลงมาจากผิวของพลังแห่งปฐมพิษ รวมตัวกันที่ก้นตันเถียน
ของเหลวเหล่านี้มีความหนาแน่นมากกว่าสถานะของแข็งกว่าสิบเท่า ไม่เพียงเท่านั้น ความบริสุทธิ์ยังไปถึงระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน
ฉีหยางมิได้ขัดขวางกระบวนการนี้ ปล่อยให้พลังแห่งปฐมพิษกลายเป็นของเหลวด้วยตัวเอง
กระบวนการทั้งหมดกินเวลาสามวันสามคืน
สามวันต่อมา พลังแห่งปฐมพิษในตันเถียนของฉีหยางกลายเป็นของเหลวโดยสมบูรณ์ ก่อตัวเป็นเม็ดของเหลวสีเขียวเข้มขนาดเท่านิ้วโป้ง
ต้นแบบเม็ดแก่นพิษ
ขั้นสร้างฐานรากบริบูรณ์!
ฉีหยางลืมตาขึ้น ประกายแสงคมกริบวาบผ่านในแววตา
เขาสัมผัสถึงพลังอันท่วมท้นในกาย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ
ในที่สุดก็มาถึง บั้นปลายสุดของขั้นสร้างฐานราก!
ขึ้นไปอีกขั้น ก็คือขั้นแก่นทองแล้ว!
แต่ตอนนี้ฉีหยางยังห่างไกลจากขั้นแก่นทองนัก นั่นต้องใช้การสั่งสมและการหยั่งรู้ที่มากกว่า
ตอนนี้เขาต้องรักษาระดับขั้นให้มั่นคงก่อน แล้วจึงออกเดินทางต่อไป แสวงหาโอกาสทะลวงขั้นแก่นทองท่ามกลางมนุษย์โลก