ฉีหยางออกจากเมืองชิงสือแล้วมิได้เร่งรีบเดินทาง
เขาบินไปตามทางหลวงอย่างเชื่องช้า เห็นที่ใดน่าสนใจก็แวะพำนักสองสามวัน
พบตลาดก็เข้าไปเดินเล่น ดูว่ามีวัสดุวิญญาณหรือตำรายาพิเศษใดบ้าง
สามเดือนต่อมา เขามาถึงเมืองแห่งหนึ่งชื่อว่าเมืองเมเปิล
เมืองนี้ใหญ่กว่าเมืองชิงสือมาก ประชากรประจำเกินหนึ่งแสนคน ในจำนวนนั้นมีผู้บำเพ็ญกว่าสามพันคน
ในเมืองมีตลาดผู้บำเพ็ญโดยเฉพาะ และยังมีเขตมนุษย์สามัญชนอยู่อาศัย ทั้งสองฝั่งแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน
สิ่งที่เมืองเมเปิลมีชื่อเสียงที่สุดคือป่าเมเปิลสุดลูกหูลูกตานอกเมือง ทุกฤดูใบไม้ร่วง ใบเมเปิลทั่วภูเขากลายเป็นสีแดงดั่งไฟ ดึงดูดผู้บำเพ็ญจำนวนมากให้มาที่นี่เพื่อเก็บใบเมเปิลสำหรับปรุงโอสถ
ฉีหยางมาถึงพอดีปลายฤดูใบไม้ร่วง ป่าเมเปิลเริ่มโรยร่าแล้ว
เขาไปพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมือง ชีวิตประจำวันยังคงเรียบง่าย กลางวันเดินเล่นในเมือง กลางคืนกลับไปนั่งสมาธิที่ห้องพัก
เมืองเมเปิลเจริญรุ่งเรืองกว่าเมืองชิงสือมาก สิ่งที่ได้เห็นก็มากมายกว่า
ในตลาดผู้บำเพ็ญมีร้านค้าหลากหลาย ขายยาวิญญาณ ขายเครื่องมือวิเศษ ขายโอสถ มีครบทุกอย่าง
ฉีหยางบางครั้งก็เข้าไปดู แต่ไม่เคยลงมือซื้อ
ตอนนี้เขาไม่ขาดแคลนทรัพยากร แค่ต้องการมองดูความเปลี่ยนแปลงของโลกนี้เท่านั้น
เย็นวันหนึ่ง ขณะฉีหยางเดินเล่นอยู่ในตลาด ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกัน
เขาหันไปตามเสียง พบว่าหน้าร้านโอสถแห่งหนึ่งมีคนมุงอยู่เป็นกลุ่ม
ฉีหยางเดินเข้าไป ยืนอยู่รอบนอกของฝูงชน
ผู้ที่ทะเลาะกันคือผู้บำเพ็ญหนุ่มกับเจ้าของร้านโอสถ
ผู้บำเพ็ญหนุ่มดูอายุราวยี่สิบต้นๆ มีรากวิญญาณสี่ธาตุ ขั้นฝึกปราณเจ็ด ปราณลอย ๆ ดูก็รู้ว่าเป็นพวกฝืนผลักดันขึ้นมาด้วยรากฐานไม่มั่นคง มือถือขวดหยกใบหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำด้วยอารมณ์
“โอสถเจ้ามีปัญหา! ข้ากินแล้วไม่เพียงไม่ทะลวงขั้น กลับมีพลังวิญญาณถดถอยอีก!”
เจ้าของร้านเป็นผู้บำเพ็ญวัยกลางคน มีรากวิญญาณสี่ธาตุทอง-ไม้-น้ำ-ไฟ ขั้นฝึกปราณเก้า สีหน้าเย็นชา