แต่ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกขัดใจอยู่ลึกๆ
ทั้งๆ ที่เขานั่งอยู่ข้างๆ เธอ แต่เธอกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
กลับไปสนใจเพื่อนออนไลน์แปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นหน้ากันทางโทรศัพท์ แค่รูปเดียวก็ทำให้เธอหน้าแดงหัวใจเต้นแรงได้
ถึงแม้ว่ารูปนั้นจะเป็นตัวเขาเองก็ตาม
เขาก็ยังรู้สึกขัดใจ
เขาเก็บโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความส่วนตัวอีกต่อไป
หลินเสวียฉุนเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ ก็เก็บโทรศัพท์เช่นกัน
จริงๆ เธอแค่หยอกเล่นไปเรื่อยเปื่อย เพราะคนที่นั่งอยู่ทางขวานั้นมีตัวตนชัดเจนเกินไป เธอต้องหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
พอไม่เล่นโทรศัพท์ เธอก็วางมือบนโต๊ะเรียน ยืดหลังตรง แสร้งทำเป็นตั้งใจฟังเรียน
บางครั้งก็หยิบปากกามาขีดเขียนโน้ตลงในหนังสือ
ใกล้จะหมดคาบแล้ว
อาจารย์มอบหมายงานประเมินผลของเทอมนี้
“เลือกหนึ่งหัวข้อจากหัวข้อเหล่านี้ ส่งรายงานเป็นกลุ่ม 2-4 คน คะแนนงานกลุ่มจะคิดเป็น 80% ของคะแนนปลายภาค อีก 20% คือคะแนนการเข้าชั้นเรียน”
“ตอนนี้เหลือเวลาอีก 5 นาทีก่อนเลิกเรียน พวกเธอสามารถจับกลุ่มกันได้ตามอิสระ”
พอพูดจบ ห้องเรียนก็ส่งเสียงดังขึ้นมาทันที
ทุกคนต่างมองซ้ายมองขวาหรือลุกขึ้นยืนเพื่อหาเพื่อนร่วมกลุ่ม
หลินเสวียฉุนมักจะทำงานกลุ่มกับโจวซินหรันเป็นประจำ บวกกับแฟนของโจวซินหรัน ก็มีสมาชิกสามคนแล้ว พอจะทำงานเสร็จได้
เธอกำลังจะส่งข้อความไปถามโจวซินหรัน แต่โจวซินหรันส่งข้อความมาหาเธอก่อน: "ที่รัก ชวนหนุ่มหล่อที่อยู่ข้างๆ เธอมาด้วยสิ เราจะได้จัดทีม 4 คน!"
หลินเสวียฉุน: "เธอมีตาเหนื่อยหลังหรือไง? รู้ได้ยังไงว่าฉันมีหนุ่มหล่ออยู่ข้างๆ"
โจวซินหรัน: "แหะๆ หนุ่มหล่อจะรอดพ้นสายตาฉันได้ยังไง! ไปเร็วเข้า ที่รัก!"
โจวซินหรันส่งข้อความเสร็จ ก็หันมาจากแถวหน้า มองหลินเสวียฉุนพร้อมกับทำตาปริบๆ ส่งสัญญาณให้เธอรีบลงมือ
หลินเสวียฉุนวางโทรศัพท์ลง มองไปทางขวาอย่างลังเล
ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ เสื้อฮู้ดสีเทาหลวมๆ ถูกบ่าของเขาดันจนดูมีทรง
เขาพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นปลายแขนที่ลีบกระชับ ข้อมือที่ยื่นออกมา นาฬิกากีฬาสีดำกระชับกับข้อมือ ผอมเพรียวแต่ก็มีพลัง แฝงไปด้วยความองอาจแบบหนุ่มๆ
ใบหน้าด้านข้างดูเย็นชาคมคาย ทุกองศาของใบหน้าล้วนราวกับผู้สร้างสรรค์กำลังอวดฝีมือ
หล่อแบบไม่ต้องปรุงแต่ง
หลินเสวียฉุนเก็บสายตา แล้วคิดหาคำพูดอยู่ในใจ
"เพื่อนร่วมชั้น ไปด้วยกันไหม?"
"ไปด้วยกันไหม เพื่อนร่วมชั้น?"
เป็นเพียงคำชวนง่ายๆ แต่เธอกลับเอ่ยปากไม่ไหว ริมฝีปากล่างถูกกัดเบาๆ อย่างลังเล มือที่วางบนโต๊ะ ปลายนิ้วขาวเรียวขดเล็กน้อย เกาโต๊ะไปมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีทีท่ากล้าพูดแบบที่เล่นอินเทอร์เน็ตได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยแม้แต่น้อย
ระหว่างที่เธอกำลังลังเล ผู้หญิงคนหนึ่งจากแถวของโจวซินหรันก็ลุกออกจากที่นั่ง เดินตรงมาทางแถวสุดท้าย
โจวซินหรันรีบส่งสายตาให้เธอ
ที่รัก ไปสิ! ใครเริ่มก่อนได้เปรียบ!
หลินเสวียฉุนตัดสินใจได้แล้ว สูดหายใจลึก แล้วหันไปทางขวา:
"เพื่อนร่วมชั้น จะไปด้วยกันไหม? เรามีสมาชิกสามคนแล้ว"
พูดจบ แก้มเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามควบคุมสายตาให้จ้องมองเขา โดยไม่ให้สายตาเลื่อนลอย
แค่พูดกับเขาเฉยๆ ทำไมต้องเขินขนาดนี้?
หน้าก็แดงอีกต่างหาก
ตอนเล่นอินเทอร์เน็ตก็ใจกล้าเหลือเกิน
"ได้สิ"
ซีเฉินโจวมองแก้มแดงๆ ของเธอ เสียงทุ้มต่ำ มีความเป็นเม็ดเล็กๆ ที่สดชื่น
หลินเสวียฉุนไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงอย่างง่ายดายขนาดนี้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาช้าๆ: "งั้น...ขอแอดวีแชทหน่อยได้ไหม? ฉันจะสร้างกลุ่ม"
ซีเฉินโจวถือโทรศัพท์อยู่ในมือ กดนิ้วเลื่อนหน้าจอ ปลดล็อก: "ฉันสแกนเธอ หรือเธอสแกนฉัน?"
เสียงเขาหงอยๆ ท่าทางไม่ใส่ใจ
หลินเสวียฉุนกดฟังก์ชันสแกน เส้นเล็กๆ บนหน้าจอกระดึกลงบน: "ฉันสแกนเธอดีกว่า"
ซีเฉินโจวเปิดคิวอาร์โค้ด พลิกโทรศัพท์ ให้หน้าจอหันมาทางเธอ
ติ๊ง
หลินเสวียฉุนสแกนเสร็จ หน้าจอก็แสดงโปรไฟล์เพื่อน ชื่อวีแชทของเขาคือ XCZ
หลินเสวียฉุนเขียนชื่อและสาขาของตัวเองในช่องทักทาย แล้วกดส่งคำขอเป็นเพื่อน
อีกฝ่ายตอบรับทันที แต่ไม่ได้ส่งชื่อมา
"เพื่อนร่วมชั้น เธอชื่ออะไร สาขาอะไร เผื่อฉันจะได้จดโน้ตไว้"
"ซีเฉินโจว สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์"
หลินเสวียฉุนเพิ่งเคยได้ยินนามสกุลนี้ แต่ไม่รู้ว่าเขียนด้วยตัวอักษรจีนตัวไหน จึงกัดริมฝีปากมองเขาอย่างยากลำบาก: "...เขียนยังไงเหรอ?"
ซีเฉินโจวโน้มตัวเข้ามาทางเธอเล็กน้อย มองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ
ระยะห่างระหว่างทั้งสองจู่ๆ ก็ชิดกันเข้ามา
หลินเสวียฉุนรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่โอบล้อมเธอในทันที
ผู้ชายทุกคนตัวร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?
แค่ขยับเข้ามาใกล้ก็รู้สึกร้อนแล้ว
แล้วเขาซักผ้าด้วยน้ำยาซักผ้าอะไรนะ กลิ่นหอมดีจริงๆ เป็นกลิ่นหอมเย็นๆ สะอาดๆ
หลินเสวียฉุนคิดฟุ้งซ่าน นิ้วขาวเรียวแตะบนหน้าจอโทรศัพท์ พิมพ์ชื่อเขาด้วยตัวอักษรพินอิน
ซีเฉินโจวมองไปที่มือเธอ
นิ้วเรียวบาง ข้อมือเล็กจิ๋ว ดูเหมือนจะเล็กกว่าแขนเขาไม่ถึงครึ่ง
สายตาเลื่อนขึ้น จมูกเล็กเชิดขึ้น ริมฝีปากแดงสดใสเม้มเบาๆ ดูทั้งเอาแต่ใจทั้งน่ารัก
สายตากลับมาที่หน้าจอ
ตัวอักษรใต้พินอินที่เธอพิมพ์ไว้ ไม่มีตัวไหนถูกเลยสักตัว
"เอาโทรศัพท์มา" มุมปากเขายกขึ้น รู้สึกขำๆ
หลินเสวียฉุนตอบ "อ้อ" แล้วยื่นโทรศัพท์ให้อย่างว่าง่าย
ปกติแล้ว ถ้าใครถือโทรศัพท์นานๆ เหงื่อและความร้อนที่มือจะทำให้โทรศัพท์เหนียวหนืด ซีเฉินโจวมีความสะอาดเอี่ยมอ่อง จึงไม่ค่อยชอบจับโทรศัพท์คนอื่น และไม่ชอบให้ใครมาจับโทรศัพท์ของเขา
แต่โทรศัพท์ของเธอกลับลื่นสะอาดไม่คาดคิด ซีเฉินโจวถือไว้ในมือ ไม่รู้สึกขยะแขยงแม้แต่น้อย
ปลายนิ้วของเขากดลงบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธออย่างรวดเร็ว
นิ้วยาว ข้อนิ้วชัดเจน เล็บตัดโค้งสะอาด เส้นเลือดและเส้นเอ็นนอนเรียงอยู่ใต้ผิวขาวเย็นของหลังมือ แฝงพลังแห่งความยับยั้งชั่งใจ
หลินเสวียฉุนมองมือแบบนี้ แล้วในความคิดก็แล่นไปถึงปลายนิ้วของพระเอกในเกมที่เธอเคยเล่นอย่างควบคุมไม่ได้...
แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ ลมหายใจตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย
"เรียบร้อย" ซีเฉินโจวพิมพ์ชื่อเสร็จ ก็ส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ
หลินเสวียฉุนตั้งสติได้ ตอนรับโทรศัพท์คืน ปลายนิ้วของเธอบังเอิญสัมผัสกับนิ้วของเขา ผิวทั้งสองแตะกันเพียงเบาๆ แล้วแยกจากกันทันที แต่ทั้งคู่ต่างหยุดชะงักไปชั่วขณะ
หลินเสวียฉุนคว้าโทรศัพท์ หดนิ้วเข้าไป ผ่านไปหลายวินาทีก็ยังรู้สึกว่าปลายนิ้วร้อนระอุ
อุณหภูมิร่างกายเขาเท่าไหร่นะ?
ทำไมแค่แตะก็ร้อนขนาดนี้?
ซีเฉินโจวลดมือลงอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วที่แตะกับเธอขดงอเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น ปลายนิ้วเธอเย็นเฉียบเหมือนหยก
อีกมือหนึ่งหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา เลื่อนหน้าจอดูข้อความทักทายที่เธอส่งมา
ที่แท้เธอชื่อหลินเสวียฉุน
แล้วดูชื่อวีแชทสิ – สาวน้อยไม่บริสุทธิ์
แค๊ก ๆ ๆ
เขาเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง
ชื่อนี้กล้าดีจริงๆ
แล้วชื่อติ๊กต็อกของเธอคือ "ฉุนฉุนชอบกินเนื้อ"
ดูเหมือนกระต่ายน้อย แต่กลับชอบกินเนื้อ
กินเนื้ออะไรเหรอ?