เวินเนี่ยนซีเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรแล้ว ปล่อยให้เขาสวมถุงเท้าให้ตัวเอง
ห้องอาหารชั้นหนึ่ง
บนโต๊ะยาวจัดวางสเต็กสองชุดกับไวน์แดงหนึ่งขวดไว้แล้ว เซินว่างจูงมือนั่งลงข้างหนึ่ง "ตอนนี้ยังไม่มีผักสด พรุ่งนี้จะให้คนขนส่งทางอากาศมา"
เวินเนี่ยนซีไม่ชอบกินเนื้อสัตว์ เธอชอบกินผัก
เธอคิดในใจว่าเขารู้เรื่องของเธอหมดทุกอย่าง ทั้งสิ่งที่ชอบ นิสัย สิ่งที่เกลียด...
เซินว่างนั่งลง มองสายตาที่เหม่อลอยของเธอ "เมื่อกี้บอกว่าหิวไม่ใช่เหรอ? ยังไง อยากให้ฉันป้อนเธอ?"
"ถ้าเธออยาก ฉันก็ไม่ขัด"
เขาเอนตัวไปข้างหลัง จงใจยื่นขาข้างหนึ่งออกมาเป็นนัยให้เธอนั่งมาทางนั้น
เวินเนี่ยนซีรีบเบือนสายตากลับ หยิบมีดกับส้อมขึ้นมา เงียบๆ กินต่อไป
เซินว่างเลิกคิ้ว มองใบหน้าด้านข้างของเธอ
"ฉันโทรกลับบ้านเพื่อบอกว่าปลอดภัยได้ไหม?" เวินเนี่ยนซีพูดไปพลางกินไป "แล้วก็เพื่อนร่วมห้องของฉันด้วย ฉันไม่กลับไปหลายวันแล้ว พวกเธอต้องเป็นห่วงฉันแน่ๆ ยังไงฉันก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว"
เซินว่างค่อยๆ เอาสเต็กชิ้นเล็กๆ เข้าปาก "ฉันจะช่วยแจ้งพวกเขาเอง"
นี่คือตั้งใจไม่ให้เธอติดต่อกับคนนอกโลกจริงๆ
ตอนแรกเธอคิดว่าเซินว่างเปลี่ยนไป ไม่เหมือนก่อน สิ่งที่ตัวเองพูดเขาฟังหมด
แต่ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ เขาไม่เคยเปลี่ยน เพียงแต่จงใจซ่อนไว้
ยังบ้าแบบเดิม
"เย็นนี้พาเธอไปดูทะเล" เซินว่างพูด "กลางวันวิ่งหนีเหนื่อยขนาดนั้น ไม่ใช่เพื่อดูทะเลเหรอ?"
"กลางคืนไม่ร้อน"
เวินเนี่ยนซีพยักหน้าเรียบๆ คิดในใจว่าชายหาดตอนกลางคืนน่าจะมีคนอยู่บ้าง อยากไปดูรอบๆ ว่ามีอะไรช่วยให้เธอหนีได้บ้าง