เวินเนี่ยนซีจ้องหน้าจอมือถืออย่างหัวเสีย "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้นอกใจ!"
นอกจากเสียงคนพูด ยังได้ยินเสียงมือถือดังโครมคราม
เหมือนมีคนกำลังเคาะไปที่หน้าจอ
เซินว่างหัวเราะด้วยความโมโห "ยังจะว่าเราทำร้ายร่างกายอีก ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้มีจอกั้นไว้ ฉันโดนเธอทุบตายไปแล้วแหละ"
"ใครใช้ให้นายกล่าวหาฉันก่อน"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก —
จี้ไห่ถังเคาะประตูห้องน้ำ "เนี่ยนเนี่ยน เรากลับกันได้แล้ว"
"ได้ ฉันไปเดี๋ยวนี้"
เธอหันไปพูดกับเซินว่าง "ฉันต้องกลับมหา'ลัยแล้ว วางก่อนนะ"
เซินว่างรออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนอย่างมีน้ำใจ "เธอลืมอะไรหรือเปล่า?"
"อะไรเหรอ?"
"เรียกฉันสิ"
เวินเนี่ยนซีส่งเสียงอืออย่างงงงวย "ที่รัก ฉันวางสายแล้วนะ"
เสียงของหญิงสาวราวกับชุบน้ำผึ้ง ทำให้คำว่า 'ที่รัก' ครั้งนี้อ่อนหวานยิ่งกว่าครั้งก่อน
เซินว่างพอใจในที่สุด "อือ วางได้"
พอวางสายไป ฟู่เยี่ยนก็โผล่เข้ามา "อี๋ๆๆ ไม่เห็นจะมีความรักเลย แต่ทำไมหวานได้ขนาดนี้ ฟังแล้วฉันก็อยากหาคนคุยด้วยแล้วสิ"
"ไปไกลๆ"
รอยยิ้มบนใบหน้าเซินว่างหุบลงทันที เปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วเหลือเกิน
เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา "คราวหน้าแกดักฟังโทรศัพท์ฉันอีก ก็ออกไปนอนกับหมาได้เลย"
"อย่าเลยน่า!"
"แต่พูดถึงเรื่องนี้ แกไม่คิดจะไปเจอคู่หมั้นของแกหน่อยเหรอ? การแต่งงานหมายความว่าชีวิตที่เหลือของแกสองคนต้องเจอกันทุกวัน อย่างน้อยก็ควรดูหน้าตากันไว้บ้าง"
เซินว่างไม่สนใจแม้แต่น้อย วางมือถือลง กอดอก